Hugvekja á aðventu

Þá er að fara í hönd stærsta hátíð kristinna manna og allir á kafi í jólagjöfunum. Auðvitað er ágætt að eyða, en manni blöskrar hvernig dynur á fólki auglýsingaskrum um alls konar skuldbindingar langt fram í tímann og sem mun auka enn á áhyggjur alþýðu manna. Þetta er sorglegt.

Eins og þjóðin veit, eru um 14 þúsund atvinnulausir og allir samningar lausir. Við getum enn þá ekki, þrátt fyrir góðan vilja, haft hendur í hári þeirra landráðamanna sem leyfðu sér að mergsjúga bankakerfið að innan og halda áfram að sigla á auði þjóðarinnar hingað og þangað um heiminn.

Manni dettur í hug sú staðreynd að um það bil 1860 kom út fyrsta sjálfshjálparbókin. Það fer að verða brýnna en nokkru sinni áður að gægjast í þær meðfram öðru til að styrkja þá sem gráta. Ef að menn almennt færu eftir boðorðunum og hins vegar kærleiksboðskap Krists, sem er enn mikilvægara en sjálfshjálparbækurnar, þá væru fá vandamál í gangi.

Í 120 ár hafa Íslendingar ástundað að gefa hver öðrum jólagjafir eins og tíðkast í dag, en þegar maður lítur til baka, þá hvarflar að manni að á fyrstu árunum hafi menn gefið heimaprjónaða vettlinga og annað í þeim dúr. Í dag dugar ekkert minna en hálfur heimurinn. Samt þarf margur að leita sér hjálpar og um 4000 manns snúa sér til jólaaðstoðarinnar eftir stuðningi og kannski enn fleiri til annarra hjálparstofnana.

Það er sárt til þess að vita ef maður horfir hlutlaust yfir, að margir sem þurfa hjálp verða að hverfa frá grátandi af því að biðraðirnar eru of langar. Margt í mínum huga hefur breyst á undanförnum árum. Áður þótti mér sérstaklega áhugavert að lifa lífinu á margbreytilegan máta og hefði gjarnan kosið aukakrónur í vasann. En í dag er ég lömuð hægra megin eftir axarsköft tiltekinnar stéttar. Ef ég bæði um gjöf í dag væri hún að Guð gæfi mér aukinn styrk í hægri hliðina. Þetta sýnir að peningar eru ekki allt. Sem dæmi má nefna að 8% af fólki í veröldinni í dag á mestan auð þjóðanna, hinir mismunandi mikið, en sumir ekki neitt.

En hvað er varið í það sem íslenskir landráðamenn hafa gert, eins og að stela frá íslensku þjóðinni og skapa vandræði til framtíðar, ef maður hefur ekki heilsuna? Nú stendur til að borga Icesave-skuldirnar sem stórþjófar íslenskir hafa skapað til og þar með festa í klafa ekki bara mína kynslóð heldur næstu og jafnvel þarnæstu. Ég vil ekki horfa upp á afkomendur mína þurfa að þræla til þess að tilteknir glaumgosar geti notið sín og gleypt eins og hvalir í sig meira en hálfan heiminn, bara fyrir sig. Ég vil skora á fólk, þrátt fyrir gjafagleðina sem tilheyrir þessari stórhátíð, að leggja jafnmikinn þunga og áherslu á að kynna sér kærleikboðskap Frelsarans og virkilega ástunda það sem honum fylgir, þannig að þungamiðja lífs okkar verði að elska hvert annað. Án þess að endilega komi til fé.