Glansmynd eða guðsmynd

Í Fréttablaðinu 11.12. svarar Jón Valur Jensson guðfræðingur grein minni í Fréttablaðinu 21.11. síðastliðinn er bar heitið Trú, trúarbrögð og vísindi. Ég var farinn að halda að enginn af öllum þessum „guðfræðingum“ þessa lands vildi tjá sig um þær fullyrðingar er ég sagðist hafa aflað mér og setti þarna fram. Jón Valur segir Guð lifandi og „persónulegan“.

Lifandi er „hann“ efalaust, öll orka er lifandi, minn skilningur er að „Guð“ sé orka sem innihaldi allt milli himins og jarðar, og að á himni og jörðu sé meira en heimspeki okkar geti ímyndað sér.

Jón Valur gefur lítið fyrir fullyrðingar er ég sagðist hafa aflað mér og segir þær úr mínu eigin hugskoti, það er ekki svo, þó þær hljómi þægilega í eyrum mínum, eins og fullyrðingar „spámanna“ Biblíunnar láta í eyrum Jóns. Jón Valur segir mig gera tilraun að setja eitthvað fram sem ég álíti að sannleik. Eitthvað hefir grein mín farið illa í Jón og að ég spari ekki algyðisfullyrðingar um alheimsorku og sameðli allra hluta og að Guð hafni greinarmuni „rétts“ og „rangs“ og að enginn eigi yfir höfði sér eilífa útskúfun (í helvíti).

Að segja að eitthvað sé rétt eða rangt er að segja hlutina svarta eða hvíta og ekkert þar á milli, þetta er kallað ofstæki í daglegu tali. Mér hefir heyrst að prestar og guðfræðingar hafi verið sammála um að Guð hafi gefið okkur frjálsan vilja, hvaðan hafa þeir fengið þá hugmynd að þessi algóði Guð fari að senda okkur til Helvítis til að brenna í eilífum eldi, ef okkur tekst ekki vel upp í fyrstu tilraun okkar í lífinu, ekki hygg ég að Jón vildi fara þannig að með sín afkvæmi.

Þær fullyrðingar er ég setti fram í grein minni eru úr bókaflokknum Samræður við Guð, ritaðar af Neale Donald Walsch, sú fyrsta kom út árið 1995, ég vísa á bók númer 4 er heitir Nýjar opinberanir. Þessar bækur eru í flestum bókasöfnum. Ég hvet alla er hafa áhuga á andlegum efnum að lesa þessar bækur, og sérstaklega presta og guðfræðinga svo að þeir geti kynnt sér það nýlegasta í þeim efnum, en séu ekki ennþá að grúska í eldgömlum sögnum og fullyrðingum er voru settar í letur um 350 árum eftir að þeir atburðir áttu sér stað er verið er að tala um, það þarf ekki klukkutíma til að munnmæli fari algjörlega á hvolf í meðförum ólyginna hvað þá 350 ár.

Ég er viss að hvorki Jón né nokkur annar fer í alda gömul skjöl til að afla sér nýjustu frétta um eitt og annað, þannig hlýtur það að vera í þessu tilfelli. Jón segir að tölusett atriði 1, 2, 4 og 5 í grein minni, rekist ekki á afstöðu hans (eftir því hvernig þau eru tekin)

1: Guð hefur aldrei hætt að tala við menn milliliðalaust, hefir gert það frá fyrstu tíð og gerir enn. Því skyldi hann ekki tala við mig, Jón eða Donald Walsch eins og fullyrt er í Biblíunni að hann hafi rætt við hina svokölluðu spámenn?

4: Guð þarfnast einskis, æskir einskis til að vera ánægður því hann er ánægjan sjálf. Þess vegna æskir hann einskis af neinum eða neinu í alheiminum. Hvaðan koma fullyrðingar um að við eigum að gera hitt og þetta til að þóknast Guði svo hann verði ánægður?

5: Guð er ekki einstök ofurvera sem lifir einhvers staðar í alheiminum eða utan hans, og hefur ekki sömu tilfinningaþarfir eða býr við sama tilfinningarót og menn. Það-sem-Guð-er verður ekki sært eða skaddað á neinn veg og þarf því ekki að leita hefnda eða refsa. Þetta atriði segir Jón ekki rekast á afstöðu sína, eftir því hvernig það er tekið, (vantar skýringu) en skýtur sig svo óðara í fótinn með því að vitna í Bíblíuna og „spámennina“ þar sem Guð boðar refsingar og dóma til hægri og vinstri er hann komi að vitja sauða sinna, lifandi og einnig þeirra sem hafa legið í gröfum sínun síðustu 2000 ár (fullyrðingar Boðunar kirkjunarinnar).

Jón segir að meginkenning um Guðdóminn sem ég set fram í grein minni og eru byggðar á fullyrðingun fyrrnefndra bóka séu fjarri því að vera kristin, þar fór í verra, að nýlegar upplýsingar Guðs til Donalds og okkar eru ekki kristin. Jón, hvað er að vera kristinn? Er það að halda sig við gamlar sagnir og afneita öllu öðru? Það þarf eitthvað mikið til að fólk geti komið sér saman til að lifa í sátt og samlyndi, þegar öllum þessum „trúarbrögðum“ er öll hafa gefist misilla er veifað framan í fólk og fólk drepið í milljónavís í krafti þeirra í gegnum aldirnar og á síðustu dögum.

Ég sé ekki að Jón eða aðrir guðfræðingar verði þeir sættarar er duga meðan þeir halda sig við það að Biblían sé Guðs orð, bók sem var samansafn 350 ára munnmælasagna er valdhafar þeirra tíma létu safna saman til að geta tuktað eftir sínu höfði, hina guðhræddu og hjátrúarfullu þegna sína. Biblían er að mínu áliti ekki orð Guðs frekar en að Íslendingasögurnar séu orð Guðs.

Eftir lestur minn á bókunum Samræður við Guð annars vegar og hins vegar tilvitnanir presta í Biblíuna og lítilsháttar lestur að auki og lestur Kóransins sem ég hvet fólk að lesa, er borðliggjandi mikill munur á skilningi og framsetningu þessara rita hvernig við nálgumst lokatakmark okkar hér á jörðu sem er kærleikur og umgengni við allt og alla á þeim nótum, en ekki hamslaus trúarbragða og efnishyggja. Jón kallar grein mína „gagnsemishyggju“ (pragmatisma) og er ef til vill að gefa í skyn að um hentistefnu sé að ræða sem láti þægilega í eyrum og að menn þurfi ekki að standa skil á gerðum sínum, þar sem þeir þurfi ekki að óttast reiði neins. Lífið er ekki svo einfalt, það byggist á orsökum og afleiðingum menn uppskera eins og þeir sá, menn dæma sig sjálfir með umgengni sinni, Kom þú fram við aðra eins og þú vilt að komið sé fram við þig, ef þú villt vera sjálfum þér samkvæmur.

Höfundur er leigubílstjóri í Keflavík.