Figo, þú sem ert á himnum

Ég sé hálfvegis eftir því að hafa talað heldur illa um Louis Figo í 442 á Sýn í kvöld, reyndar ekki mjög illa, en við hverju býst maður af sjálfum Frelsaranum, sem steig upp til himna hjá Barcelona, en féll svo í neðra þegar hann fór til Real Madrid. Hann er án efa einn af þeim allra bestu, eða var kannski, herfilega slakur á EM fyrir tveimur árum, en átti frábæran upphafsleik í leiknum í kvöld gegn Angola: Svartur fer fram með kóngspeð um tvo reiti. Hann reif sig framhjá varnarmanni Angola, sendi fyrir, Pauleta með sigurmarkið. Ég gaf í skyn að Figo væri kannski rétt fljótari en rasssíði varnarmaðurinn, ég er ekki viss um að Eiríkur Guðmundsson, fyrirliði Figoklúbbsins á Íslandi væri kátur með það, vonandi að hann rísi uppfrá dauðum á öðrum eða þriðja leikdegi, hann getur miklu meira en hann sýndi það sem eftir lifði leiks.

Í allri umræðunni um vændi kringum HM, sem mér skilst á Össuri Skarphéðinssyni í dag, að hafi verið stórlega ofmetið, þá er í gangi ákveðin einföldun um þá sem hafa gaman af fótbolta, þetta séu helst einstæðingar, of feitir og skelfilega drykkfelldir sem pissi undir, og nái sér í vændiskonur í hverri höfn. Það þarf ekki annað en að skoða myndirnar af stúkunni á völlunum, þetta er blandaður hópur, konur, karlar, börn gamalmenni. Svo er líka pláss fyrir tilfinningar í boltanum, hreinlega fallegt að sjá þegar félagar Oswaldo Sanchezar markmanns, komu til hans eftir leikinn og hughreystu hann, Oswaldo greinilega í mikilli geðshræringu vegna dauða föður síns, hann fékk líka gefins blóm frá íranska liðinu, fallega gert. Samt, það var einsog dofnaði ofurlítið yfir tveimur leikjum dagsins af þremur, í seinni hálfleik, enska aðferðin, halda og spila vel og vandlega, ef þriðja mark Mexíkó hefði ekki litið dagsins ljós, glæsilegur skalli frá vítapunkti frá Antonio Naelson Matiasi, öðru nafni Zinha, hefði þetta verið í dauflegra lagi.