Jólin byrja hjá Kvenfélagi kaþólskra

Lítillæti og hógværð einkenna konurnar í Kvenfélagi kaþólsku kirkjunnar á Íslandi. Það er með þær eins og hundruð eða þúsundir annarra Íslendinga sem vilja láta gott af sér leiða að þeim finnst sælla að gefa en þiggja. Allt frá árinu 1921 hefur hópur ­­kvenna­­ og reyndar karla komið saman reglulega til að huga að málefnum þeirra sem minnst mega sín og finna leiðir til að koma þeim til aðstoðar.

Raunar var upphafið að félaginu þannig að konur í kirkjunni komu saman til að gera við klæði kaþólsku prestanna. Sömu konurnar standa vaktina ár eftir ár og sú elsta er rúmlega níræð. Jólin eru tími kvenfélagsins því þá tekur lífið annan lit og klukkurnar í Kristskirkju í Landakoti hringja senn jólin inn.

Allar sem ein

Það er engin ein kona í kvenfélaginu sem vill frekar koma fram en önnur enda finnst þeim þær vera ein heild og vilja hafa það svoleiðis. Formaður félagsins eða réttara sagt fyrrverandi formaður þess, skýrir þetta á einfaldan hátt: "Ég varð veik og þurfti að ­­liggja­­ á spítala. Ég sagði mínum ágætu vinum að ég gæti ekki lengur verið formaður af þeim sökum en þær tóku það ekki í mál. Þannig að ég ákvað að við skyldum allar verða formenn og svoleiðis vil ég nú helst hafa það," segir hún.

Þannig er það með konurnar að þær vilja heldur vera jafningjar en skipta sér upp í hópa og svoleiðis fer starfið fram. Á hverjum miðvikudegi koma þær saman og ræða málefni samfélagsins og kirkjunnar. Þær koma með veitingar að heiman, drekka kaffi og hlæja og skiptast á sögum.

"Þetta er félagsskapur sem við viljum ekki missa. Mæður og ömmur margra okkar voru hér í kvenfélaginu og við viljum halda í þessa góðu hefð enda skiptir það mestu að geta gert eitthvað gott fyrir fólkið í samfélaginu.

Kynslóðaskipti hafa oft orðið í félaginu en okkur finnst við vera orðnar of gamlar núna og okkur vantar svo fleiri góðar konur í félagið," segir önnur.

Hinn árlegi jólabasar kvenfélagsins er á morgun í safnaðarheimili kaþólsku kirkjunnar við Hávallagötu og hefst að lokinni hámessu í Kristskirkju og stendur fram eftir degi. Konurnar handvinna vinningana og enginn fer tómhentur heim því engin núll eru hjá kvenfélaginu.

Aðstoðuðu veikt barn

Eitt málefni verður fyrir valinu á ­hverju­­ ári og rennur það sem safnast til þess málefnis. "Við reynum að koma þeim sem mest þurfa á aðstoð að halda ­hverju­ sinni til hjálpar. Við styrktum nokkur ár í röð foreldra sem þurftu að fara með veikt barn til útlanda. Barnið er við góða heilsu í dag og við erum mjög glaðar yfir því að hafa getað hjálpað svona til."

Það er þekkt fyrirbæri innan kaþólsku kirkjunnar að ­­starfa­ í kyrrþey. Leyfa verkunum að tala og þiggja ekki athygli heldur finna gleði í sínu eigin ­hjarta þegar árangurinn verður sjáanlegur.

En gleðina finna konurnar hver hjá annarri og það finnst þeim best. Þær heimsækja sjúka á stofnanir á sjúkrahús og reyna að aðstoða hverja aðra þegar á bjátar. Það verður ekki hjá því komist að benda á að konurnar eru allar á eldri árum en það veldur þeim ekki áhyggjum. Það veldur þeim meiri áhyggjum að þær vilja ekki að félagsskapurinn lognist út af. Félagsskapur sem hjá þeim mörgum hverjum hefur erfst milli kynslóða og hvetja því konur sem vilja láta gott af sér leiða að heimsækja þær og hjálpa til við að ­hjálpa­ öðrum.

Karlarnir í félaginu

Konurnar sitja ekki einar að kaffiveitingunum því nokkrir karlmenn eru í félaginu. Þeir koma að starfinu á sama hátt og konurnar. Þeir vilja helst ekki prjóna dúkkur en hjálpa á ýmsan annan hátt. Það eru breyttir tímar frá því sem áður var. Elstu konur í félaginu muna tímanna tvenna. "Maður ber virðingu fyrir prestunum í dag en áður fyrr var það með öðruvísi hætti. Ég man eftir því þegar ég var ein í strætó og biskupinn í kirkjunni gekk inn. Ég stóð upp fyrir honum. Svoleiðis var nú virðingin þá," segir sú sem fyrst var talað við og harðneitar því að vera formaður í félaginu þótt félagsmenn taki ekki annað í mál. "Það lá við að maður signdi sig þegar maður hitti prestana," segir hún.

Prestarnir koma í dag að ­starfi­ félagsins, sem telst eitt elsta starfandi kvenfélagið í landinu. Þær eru ekki frá því að hætta.

Vilja koma saman meðan þær hafa getu til.

Á hverju ári koma upp raddir um að árið í ár sé síðasta árið sem haldinn verður basar. Því hefur verið afstýrt í jafn mörg ár og umræðan hefur komið upp.

Á morgun verður því hinn árlegi jólabasar haldinn sem önnur ár og ­hvetja­ konurnar alla til að koma og fá sér kaffi og styrkja gott málefni. "Það eru ekki bara kaþólskir sem koma til okkar og fá sér kaffi og kaupa miða. Það er fólk í öllum trúfélögum og eins ólíkt að gerð og það er margt. Svoleiðis viljum við hafa það því okkur finnst það svo nauðsynlegt að fólk reyni að gefa til að gleðja aðra."