Verða á­rásir á Íran gerðar frá Kefla­víkur­flug­velli?

Þegar Bretar, Þjóðverjar, Frakkar og Ítalir hafa tekið fyrir að Bandaríkjamenn geti notað herflugvelli þeirra til árása á Íran, er nærtækt að hugsa til Keflavíkurflugvallar.

Í nýrri grein, sem birtist í The Caspian Post, er fjallað um möguleikann að sprengjuleiðangrar frá Keflavíkurherstöðinni komi í staðinn fyrir. Einnig er grein um sama efni i tímaritinu The War Zone. Í þessum greinum báðum er bent á, að Ísland og Asóreyjar séu einmitt veltilfallnar að vera brottfarastaður í slíka leiðangra og að auki sé Keflavíkurflugvöllur sérstaklega útbúinn til að þjónusta skæðustu herflugvélar Bandaríkjahers; þessar svokölluðu “stealth” og langdrægu sprengiflugvélarnar af B2 gerðinni (B-1B, B-52).

Bandaríkjaher hefur oftast notast við flugstöð Breta á Diego Garcia til árása sinna í Miðausturlöndum, og einnig frá flugstöð breska hersins við Faiford á Englandi. En nú er fokið i það skjól eftir að forsætisráðherra Bretlands lýsti þvi yfir 19.febrúar, að Bandaríkjamenn gætu ekki notað þessa velli til árása á Íran.

Þetta bann Breta flækir málin fyrir Bandaríkjamönnum i þessum efnum, og því vaknar spurningin: hvað munu Íslendingar og Portúgalar gera? Asóreyjar eru jú portúgalskt yfirráðasvæði og herflugvöllurinn þar er risavaxinn. Já, og hvað mun litla Ísland gera, ef að beiðni frá Bandaríkjamönnum kemur um þessháttar notkun af Keflavikurflugvelli. Stór spurning fyrir litla þjóð, sem er með tvíhliða varnarsamning við Bandaríkin. Það vaknar alltaf spurningin: í þágu hverra?

Við hér á Fróni munum vel eftir leiksýningunni í kringum Íraksstríðið 2003, þar sem misvitrir ráðamenn okkar álpuðust inní að vera með í innrás “Bandalags hinna viljugu þjóða”, eins og hópurinn var pent kallaður. Þeir, sem tóku ákvörðunina að taka þátt, þeim þótti ákvörðunin svo léttvæg að þeir báru hana ekki upp á Alþingi.

Í framhaldi þeirrar ákvörðunar að gerast innrásarþjóð i Miðausturlöndum var Keflavíkurflugvöllur notaður til vondra verka; meðal annars til fangaflutninga i litlum vélum.

Þessi þátttaka okkar Íslendinga í Íraksstríðinu er einn ljótasti bletturinn i sögu okkar. Háðulegur í ljósi þess að við erum herlaus þjóð, sem kennir sig við frið.

Núna gæti sagan endurtekið sig með lítt breyttum formerkjum og ef til kemur, að Bandaríkjaher vilji nota herstöðina á Keflavíkurflugvelli til herleiðangurs í Miðausturlöndum, hver verður þá okkar afstaða?

Hvað munu ráðamenn okkar gera nú? Mun ákvörðunin, að leyfa sprengjuleiðangra til árás á Íran frá Keflavíkurflugvelli, koma til umræðu, til dæmis á Alþingi, eða verður þessi ákvörðun í sama farvegi og þegar Halldór Á og Davið O tóku hana 2003 um að vera memm í árásarleiðangri “Bandalags hinna viljugu þjóða”?

Þegar við tökum ákvarðanir, þá fylgir ábyrgð. Vert að hafa það í huga.

Höfundur er leiðsögumaður, Cand.mag., MA í alþjóðasamskiptum og fyrrum kjósandi VG.