Auglýst eftir heimili á Facebook Steinunn Gyðu- og Guðjónsdóttir skrifar 12. janúar 2026 11:03 Týndir kettir, misjafnlega góð ráð um þyngdarstjórnun, fréttir af vinum og fólk að leita að leiguhúsnæði. Þetta er Facebook feedið mitt á venjulegum degi. Ég veit ekki hvað ég get gert varðandi alla týndu kettina en ég staldra hins vegar við allar þessar leiguauglýsingar þó ég eigi ekkert húsnæði til að leigja út. Um daginn var það auglýsing frá 18 ára stúlku með nokkurra mánaða gamalt barn. Og þar á undan auglýsing frá systrum milli tvítugs og þrítugs með nokkur börn og eitt þeirra fatlað. Fjöldinn allur af einstæðum foreldrum að leita eftir íbúð í hverfinu sínu til að þurfa ekki að rífa börnin úr umhverfi sínu og byrja upp á nýtt annars staðar. Öruggt húsnæði er forsenda velferðar Það hefur eitthvað klikkað þegar kornungar mæður og einstæðir foreldrar með fötluð börn þurfa að berskjalda sig á samfélagsmiðli til að reyna að lifa af á grimmum leigumarkaði. Öruggt húsnæði er grundvöllur allrar velferðar. Það veitir fólki stöðugleika, öryggi og rými til að halda utan um líf sitt og takast á við vinnu, nám, og fjölskyldulíf. Án slíks öryggis veikjast allar aðrar stoðir velferðar og ójöfnuður eykst. Það er verkefni yfirvalda að binda svo um hnútana að fólk hafi aðgengi að öruggu húsnæði. Ekki aðeins með því að slökkva eldana þegar komið er í óefni með sértækum úrræðum – heldur með því að skapa skilyrði fyrir öryggi – líka þegar vextir eru háir og lántökuskilyrði erfið. Heilbrigður langtímaleigumarkaður Í dag eru nokkur þúsund manns á biðlista eftir íbúð hjá almennu óhagnaðardrifnu leigufélögunum og því augljóst að fjöldi landsmanna vill búa í öruggu, langtíma leiguhúsnæði. Reykjavíkurborg hefur verið í fararbroddi að tryggja lóðir fyrir þessi leigufélög en betur má ef duga skal. Séreignarstefnan, sem réði hér ríkjum lengi og gerir að mestu leyti enn, gerði leigumarkaðinn að skammtímalausn – eins og Facebook auglýsingarnar bera með sér. Nú þarf að tryggja að óhagnaðardrifin leigufélög sem eru að byggja í þágu samfélagsins fái þær lóðir sem þau þurfa og stofnframlög svo að fólk komist af biðlistunum og inn í íbúðir. Örugg langtímaleiga sem stýrist ekki jafn mikið af verðbólgu og vöxtum verður að vera raunverulegur valkostur fyrir fólk til framtíðar. Uppbygging sem fólk hefur efni á Þá er mikilvægt að húsnæði sem er byggt til sölu á almennum markaði sé húsnæði sem fólk hefur efni á, vill og þarf. Núverandi ástand kemur verst niður á ungu og tekjulægrafólki og því nauðsynlegt að leggja áherslu á uppbyggingu hagkvæms húsnæðis. Þar þarf Reykjavíkurborg að sýna áræðni og forgangsraða skýrar í skipulagsmálum og eigin stjórnsýslu, svo uppbygging hagkvæms húsnæðis gangi hraðar og markvissar fyrir sig. Húsnæðisöryggi á nefnilega ekki að ráðast af því hvort fólk er með rétta baklandið, með réttar tekjur eða rétt lánshæfi. Það á að vera hluti af grunninnviðum samfélagsins sem tryggt er að allir njóti. Að eiga öruggt heimili Þegar ungar mæður, einstæðir foreldrar og fjölskyldur með fötluð börn neyðast til að leita að heimili á Facebook, þá er það ekki einstaklingsbundinn vandi heldur kerfisbundinn brestur sem kallar á ábyrgð og pólitískan vilja til að gera betur. Þetta er ekki of stór krafa. Þetta er lágmark og verkefni sem sveitarfélög og ríki verða að axla, af festu og ábyrgð, svo fólk þurfi ekki lengur að senda út neyðarkall á samfélagsmiðlum heldur geti búið sér öruggt heimili í samfélagi sem stendur með því. Höfundur gefur kost á sér í 2. sæti í forvali Samfylkingarinnar til borgarstjórnarkosninga. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Steinunn Gyðu- og Guðjónsdóttir Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir Skoðun Þjóðinni er að blæða út – og þetta á bara að reddast Vilhelm Jónsson Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson Skoðun Ástæður þess að ég kýs NEI þann 29. ágúst Sigurður P. Sigmundsson Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Fullveldi þjóðar og fullveldi ríkis Þorsteinn Siglaugsson skrifar Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Kúvending eða ferð til fjár? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hinsegin fólk á vinnumarkaði – Frá tölum til aðgerða Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin er heimskur, síljúgandi siðblindingi Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ein borg, minna kerfi og betri nýting fjármuna Sölvi Breiðfjörð skrifar Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson skrifar Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen skrifar Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Réttmæt kjörskrárvinnsla Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir skrifar Skoðun Já er uppgjöf og Nei er ekki nóg Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Hversu lengi eigum við að bíða? Kristín María Birgisdóttir skrifar Skoðun Akkeri og trygging fyrir Ísland Gunnar Örn Gunnarsson skrifar Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hörmuleg húsnæðisstaða ungs fólks á Íslandi Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki gjöf stjórnvalda Jón Þorsteinn Sigurðsson skrifar Skoðun Heilsuspillandi aðbúnaður fanga er dýrt stjórnunarlegt fúsk Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun 29. ágúst ‒ Fullveldið endurheimt? Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Fyrsta jáið skiptir máli Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar Skoðun Endalok einkalífsins: Hið alsjáandi auga Finnur Ágúst Ingimundarson skrifar Sjá meira
Týndir kettir, misjafnlega góð ráð um þyngdarstjórnun, fréttir af vinum og fólk að leita að leiguhúsnæði. Þetta er Facebook feedið mitt á venjulegum degi. Ég veit ekki hvað ég get gert varðandi alla týndu kettina en ég staldra hins vegar við allar þessar leiguauglýsingar þó ég eigi ekkert húsnæði til að leigja út. Um daginn var það auglýsing frá 18 ára stúlku með nokkurra mánaða gamalt barn. Og þar á undan auglýsing frá systrum milli tvítugs og þrítugs með nokkur börn og eitt þeirra fatlað. Fjöldinn allur af einstæðum foreldrum að leita eftir íbúð í hverfinu sínu til að þurfa ekki að rífa börnin úr umhverfi sínu og byrja upp á nýtt annars staðar. Öruggt húsnæði er forsenda velferðar Það hefur eitthvað klikkað þegar kornungar mæður og einstæðir foreldrar með fötluð börn þurfa að berskjalda sig á samfélagsmiðli til að reyna að lifa af á grimmum leigumarkaði. Öruggt húsnæði er grundvöllur allrar velferðar. Það veitir fólki stöðugleika, öryggi og rými til að halda utan um líf sitt og takast á við vinnu, nám, og fjölskyldulíf. Án slíks öryggis veikjast allar aðrar stoðir velferðar og ójöfnuður eykst. Það er verkefni yfirvalda að binda svo um hnútana að fólk hafi aðgengi að öruggu húsnæði. Ekki aðeins með því að slökkva eldana þegar komið er í óefni með sértækum úrræðum – heldur með því að skapa skilyrði fyrir öryggi – líka þegar vextir eru háir og lántökuskilyrði erfið. Heilbrigður langtímaleigumarkaður Í dag eru nokkur þúsund manns á biðlista eftir íbúð hjá almennu óhagnaðardrifnu leigufélögunum og því augljóst að fjöldi landsmanna vill búa í öruggu, langtíma leiguhúsnæði. Reykjavíkurborg hefur verið í fararbroddi að tryggja lóðir fyrir þessi leigufélög en betur má ef duga skal. Séreignarstefnan, sem réði hér ríkjum lengi og gerir að mestu leyti enn, gerði leigumarkaðinn að skammtímalausn – eins og Facebook auglýsingarnar bera með sér. Nú þarf að tryggja að óhagnaðardrifin leigufélög sem eru að byggja í þágu samfélagsins fái þær lóðir sem þau þurfa og stofnframlög svo að fólk komist af biðlistunum og inn í íbúðir. Örugg langtímaleiga sem stýrist ekki jafn mikið af verðbólgu og vöxtum verður að vera raunverulegur valkostur fyrir fólk til framtíðar. Uppbygging sem fólk hefur efni á Þá er mikilvægt að húsnæði sem er byggt til sölu á almennum markaði sé húsnæði sem fólk hefur efni á, vill og þarf. Núverandi ástand kemur verst niður á ungu og tekjulægrafólki og því nauðsynlegt að leggja áherslu á uppbyggingu hagkvæms húsnæðis. Þar þarf Reykjavíkurborg að sýna áræðni og forgangsraða skýrar í skipulagsmálum og eigin stjórnsýslu, svo uppbygging hagkvæms húsnæðis gangi hraðar og markvissar fyrir sig. Húsnæðisöryggi á nefnilega ekki að ráðast af því hvort fólk er með rétta baklandið, með réttar tekjur eða rétt lánshæfi. Það á að vera hluti af grunninnviðum samfélagsins sem tryggt er að allir njóti. Að eiga öruggt heimili Þegar ungar mæður, einstæðir foreldrar og fjölskyldur með fötluð börn neyðast til að leita að heimili á Facebook, þá er það ekki einstaklingsbundinn vandi heldur kerfisbundinn brestur sem kallar á ábyrgð og pólitískan vilja til að gera betur. Þetta er ekki of stór krafa. Þetta er lágmark og verkefni sem sveitarfélög og ríki verða að axla, af festu og ábyrgð, svo fólk þurfi ekki lengur að senda út neyðarkall á samfélagsmiðlum heldur geti búið sér öruggt heimili í samfélagi sem stendur með því. Höfundur gefur kost á sér í 2. sæti í forvali Samfylkingarinnar til borgarstjórnarkosninga.
Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar
Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar
Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar
Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar