Skýrsla Vals: Erfitt að vera litla liðið

Þökk sé ábendingu úr íslenska starfsliðinu slökktu pólsku tæknimennirnir á Lofsöngnum rétt fyrir crescendoið (úr tónfræðinni, vaxandi í hápunkt) og um allt húsið glumdi „ÍSLANDS ÞÚSUND ÁR“. Þetta er augnablik sem enginn í þessari höll í Katowice gleymir og veitti strákunum óneitanlega kraft fyrir leik kvöldsins við sterkt slóvenskt lið með Luka Doncic í broddi fylkingar.

Það er hins vegar erfitt að vera litla liðið á stórmóti. Dómgæslan fellur sjaldnast með þér og það var staðan þegar í þriðja leikhlutann var komið í dag. Stórum hluta hans eyddu Slóvenar á vítalínunni eftir að hafa öskrað, floppað og vælt í hvert skipti sem þeir sóttu að körfunni.

Villuflaumurinn var slíkur að leikurinn var meira og minna stopp. Það er leiðinlegt að tala um dómgæsluna annan leikinn í röð, kannski er maður enn brenndur, en þetta er býsna þreytt að horfa upp á.

Sérmeðferðin á Luka Doncic er svo annar kapituli. Það liggur við að hann sé að spila aðra íþrótt en hinir á vellinum, ekki bara vegna þess að hann er svo góður. Og hann er ekkert eðlilega góður í körfubolta. En á hinn boginn líður manni eins og dugi fyrir hann að horfa á körfuna til að dæmd sé villa.

Slóvenía fékk 27 vítaskot í dag en Ísland tólf.

En hvað um það. Munurinn hafði aðeins verið eitt stig í hálfleiknum en var skyndilega 14 stig fyrir síðasta leikhlutann. Ísland átti enn einu sinni slakan þriðja leikhluta.

Ég hafði þá gefið upp alla von. Það er ekki hægt að segja það sama um þessa drengi inni á vellinum.

Svekkelsið er til staðar en fyrst og fremst er maður svo stoltur af þessum mönnum og þessu liði. Annað en í síðasta leik fengu menn að útkljá leikinn á gólfinu. Þó það hafi vissulega verið óþarfi að henda Tryggva Hlinasyni af velli með fimmtu villuna fyrir litlar sakir.

Það var þungt að missa Tryggva af velli, enda Ísland verið undir í frákastabaráttunni þrátt fyrir að krafta hans nyti við stærstan hluta. Það er nefnilega erfitt að vera litla liðið þegar kemur að frákastabaráttunni líka.

Viðbrögð Tryggva við því að leik hans væri lokið nokkrum mínútum á undan áætlun voru á sama veg og maður hefur séð frá þessu liði allt mótið. Ekkert væl og vein. Hann gengur sína leið á bekkinn, stígur upp á stól og öskrar á íslensku stúkuna sem rís öll á fætur og studdi í kjölfarið liðið allt til loka.

Þristarnir duttu og raunar rigndi niður í fjórða leikhluta. Andinn í húsinu var makalaus. Martin Hermannsson sýndi sínar bestu hliðar og aðrir fylgdu með. Kristinn með þristinn Pálsson í stuði og taka þarf hattinn ofan fyrir Jóni Axel Guðmundssyni sem var hálfmeiddur að halda stjörnunni Doncic undir 30 stigum. Bravó.

Jón Arnór Stefánsson sagði í EM í dag í vikunni að slæm þriggja stiga nýting væri smitandi og því miður fór slíkur faraldur um íslenska liðið í fyrstu þremur leikjunum. Það breyttist í dag. Sex þriggja stiga körfur einungis í fjórða leikhlutanum.

Gallinn var að Slóvenarnir svöruðu jafnóðum og sýndu hvers vegna þeir eru á meðal betri liða álfunnar. Þeir voru bara of góðir í lokin og lítið við því að gera. Það var líka fullmikið að tapa 20 boltum í leiknum.

En ekkert verður tekið af þessum drengjum sem svara mótlætinu skipti eftir skipti á þessu móti með þvílíku jafnaðargeði, fagmennsku, baráttu og leikgleði að maður getur ekki annað en farið stoltur úr höllinni.