„Til að takast hið ómögulega verður maður að reyna hið fáránlega“

Á heimasíðunni er að finna allar helstu upplýsingar um leiðangur Johns Snorra á K2 að vetrarlagi. Ferðalag sem svo sannarlega mætti kalla klikkað. 8611 metra fjallstindur í Pakistan sem þar til í ár hafði aldrei verið klifinn að vetrarlagi.

Þótt nepalskir ofurhugar hafi orðið fyrri til í janúar ætlaði John Snorri sér á toppinn. Engu skipti þótt tilraun hans í fyrra hefði ekki gengið sem skildi. Þann 5. febrúar 2020 tilkynnti John Snorri að fimm úr teymi hans hefðu ekki treyst sér til að halda áfram af persónulegum ástæðum. Teymið hafði þá verið í grunnbúðum K2 í viku.

„Að toppa K2 að vetrarlagi er gríðarlega erfitt verkefni sem felur í sér að allir í teyminu verða að vera fullkomlega undirbúnir, bæði andlega og líkamlega, til að takast á við áskorunina.“

Sléttu ári síðar var runninn upp 5. febrúar og John Snorri aftur með augun á toppi K2. Í veðravítinu sem kalla mætti hlíðar K2 að vetrarlagi höfðu John Snorri og félagar hans beðið færis í grunnbúðum. Beðið eftir góðum veðurglugga sem opnaðist 4. og 5. febrúar.

John lagði af stað úr grunnbúðum þann 3. febrúar ásamt Ali Sadpara, syni hans Sajid Sadpara en þeir eru báðir frá Pakistan. Markmiðið var að toppa K2 þann 5. febrúar. Sléttu ári eftir að ljóst var að draumurinn um K2 að vetrarlagi myndi ekki rætast árið 2020.

Fyrst var farið í grunnbúðir 2 og gist í eina nótt. Þaðan var farið í grunnbúðir þrjú þann 4. febrúar þar sem til stóð að hvílast í nokkra klukkutíma áður en ferðinni yrði haldið áfram. Sama dag átti svo að leggja í lokasprettinn á toppinn, sem John Snorri áætlaði að tæki þá 15-16 klukkustundir.

„Tilfinningarnar eru allsráðandi og ég er spenntur fyrir atlögunni að toppnum. Við höfum verið hérna í langan tíma. Hjörtu okkar eru full af þakklæti vegna stuðningsins sem við finnum frá fólki um heim allan. Vonandi verður þetta glugginn okkar til að komast á topp K2 að vetrarlagi,“ skrifaði John Snorri áður en hann hélt úr grunnbúðum.

Gangan í grunnbúðir 2 gekk ekki áfallalaust fyrir sig samkvæmt upplýsingum á Facebook-síðu Johns Snorra. Hann fékk grjót í hausinn en var sem betur fer varinn af hjálminum sínum. Annar fjallgöngumaður, í öðru teymi, fékk grjót í öxlina sem varð til þess að hann þurfti að velta fyrir sér framhaldinu. Þó nokkrir göngumenn ákváðu að hætta við frekari göngu í grunnbúðum 2.

Ali og Sajid voru sagðir í góðum málum en John Snorri hafði fengið smá frostbit á fingur. Hann hafði þó ekki áhyggjur af því. Framundan var svefn yfir nótt og svo áfram gengið áleiðis í grunnbúðir þrjú að morgni 4. febrúar þar sem stóð til að hvíla sig yfir daginn.

Hvíldust lítið sem ekkert

Gangan úr grunnbúðum tvö í grunnbúðir þrjú virðist hafa tekið um fimm klukkustundir. Gangan var sögð hafa gengið vel en allir hefðu þeir þó verið aðeins slappir um tíma. Þeir náðu svo ekki að hvílast eins og til stóð í grunnbúðum þrjú. Þannig var að þrír aðrir fjallgöngumenn leituðu skjóls í tjaldi Johns Snorra og feðganna frá Pakistan. Sex manns í litlu tjaldi bauð ekki upp á mikla hvíld. 

Ekki ákjósanlegt fyrir lokakaflann sem þeir lögðu af stað í að kvöldi fimmtudagsins 4. febrúar.

Um hálfum sólarhring síðar bárust tíðindi frá Sajid sem hafði þá snúið aftur í grunnbúðir þrjú þar sem vandræði voru með súrefniskút hans. Að hans sögn hafði J. Pablo frá Chile slegist í hópinn með þeim og voru því enn þrír í teyminu. John Snorri, Ali og J. Pablo. 

Allir voru í góðum málum og göngunni vatt vel fram. Sajid hafði séð til þeirra við „Bottleneck“ um klukkan fimm að morgni föstudagsins 5. febrúar að íslenskum tíma. Þó fylgdi sögunni að garmin-búnaðurinn væri orðinn rafhlöðulaus og því ekki lengur hægt að fylgjast með ferðum þeirra í fjallinu.

Nú, rúmlega tveimur sólarhringum eftir að Ali sá til þremenninganna, hefur hvorki sést né heyrst frá þremenningunum. Leit pakistanska hersins stendur yfir og vitandi um hvílík ofurmenni er að ræða lifir vonin þó hún minnki með tímanum enda aðstæður í fjallinu gríðarlega erfiðar og kuldinn slíkur að fæstir Íslendingar geta líklega ímyndað sér.

Metnaður John Snorra þegar kemur að fjallamennsku hefur ekki farið fram hjá neinum. Afrek hans undanfarin áratug hafa enn fremur skráð hann í sögubækurnar, ekki aðeins hér á landi heldur í fjallamennskuheiminum.

K2 að vetrarlagi var heldur engin endastöð. Hann ætlaði sér að toppa alla átta þúsund metra tinda á jörðinni.

Tæp fjögur ár eru síðan hann stóð fyrstur Íslendinga á toppi K2. Það var ekki nóg. Hann ætlaði að verða fyrstur í heiminum á toppinn að vetrarlagi. Þann 16. janúar varð hópur nepalskra fjallagarpa fyrri til og John Snorri gat ekki leynt vonbrigðum sínum í samtali við Vísi. Talað hefði verið um að fara upp í samfloti og Nepalarnir hefðu tekið mikla áhættu.

„Já, þetta voru svolítið vonbrigði þar sem við hópurinn erum komnir með mestu hæðaraðlögunina og erum búnir að vera mikið í fjallinu. Þannig að við erum allir þrír mjög ósáttir með þetta. Því við hefðum getað farið á toppinn en tókum ekki áhættuna því veðrið var tvísýnt,“ sagði John Snorri úr Broad Peak-grunnbúðunum á K2.

Hann sagði fyrirséð var að vindur yrði 60 km/klst á toppnum og frost allt niður í fimmtíu stig.

„Þá er þetta orðið mikil áhætta og þeir tóku mikla áhættu. En vonbrigðin voru mikil og þetta var mjög erfitt. Ég var að koma niður úr búðum tvö þegar ég frétti að þeir ætluðu að reyna að halda áfram upp á toppinn. Þannig mér fannst leiðinlegt að vera að fara niður af fjallinu þegar þeir voru að fara upp á topp.“

Stórhættuleg ganga

Það er ekki ofsögum sagt að ganga á K2, hvort sem er að sumar- eða vetrarlagi sé hættuför. Það hefur margoft komið fram og tölurnar tala sínu máli. Fyrir hverja fjóra sem komast á toppinn þá lætur einn lífið. 

Á föstudaginn var greint frá því að búlgarski göngumaðurinn Atanas Skatov hefði hrapað til jarðar á leiðinni niður úr grunnbúðum þrjú. Í janúar fórst spænski fjallagarpurinn Sergi Mingote í fjallinu. Sá var vinur Johns Snorra sem minntist vinar síns:

„Kæri vinur, þú skilur eftir þig mikil afrek í heimi fjallamennskunnar. Þín verður minnst fyrir anda þinn og afrek.“