Sálin samlit hárinu

Finnur Ingólfsson, forstjóri VÍS, hefur verið í sviðsljósinu undanfarna daga í kjölfar greinaflokks Sigríðar Daggar Auðunsdóttur um sölu ríkisbankanna. Kom Finnur meðal annars í Kastljósþátt Ríkissjónvarpsins á dögunum í svokallað drottningarviðtal þar sem hann svaraði fyrir sig og hjó mann og annan svo mörgum þótti nóg um. Segja sumir að árásir Finns á Egil Helgason í þættinum hafi verið fyrir neðan beltisstað og fann Egill, sem ekki er þekktur fyrir að vera sérstaklega viðkvæmur, sig knúinn til að svara fullum hálsi. Telja menn þetta lýsa dekkri hlið Finns: hann eigi það til að vera rætinn að óþörfu. Mönnum ber hins vegar saman um að Finnur sé eitursnjall, ólæknandi dugnaðarforkur. Finnur Ingólfsson er kvæntur Kristínu Magnúsdóttur hjúkrunarfræðingi og eiga þau þrjú börn. Hann er fæddur í Vík í Mýrdal, lauk stúdentsprófi frá Samvinnuskólanum 1979 og útskrifaðist sem viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands árið 1984. Finnur ávann sér fljótlega virðingu innan Framsóknarflokksins fyrir að taka að sér erfið og vanþakklát störf. Hann hreinsaði meðal annars upp skuldahalann eftir útgáfuævintýri flokksins en mörgum þótti hann á gráu svæði þegar hann seldi Vífilfelli þrotabú NT. Ýmsir kunnu Finni þakkir fyrir framgönguna og hann kleif metorðastigann hratt og örugglega í flokknum, varð formaður Sambands ungra framsóknarmanna, tók sæti í mið-, lands- og framkvæmdastjórn og var um tíma ritari flokksins. Árið 1991 tók Finnur sæti á Alþingi fyrir Framsóknarflokkinn. Hann varð formaður þingflokksins 1994 til 1995 og settist á stól iðnaðar- og viðskiptaráðherra 1995, en því embætti gegndi hann til ársins 1999. Í ráðherrastólnum lét Finnur heldur betur til sín taka. Í ráðuneytinu var rómað samstarf hans við Halldór J. Kristjánsson, sem nú er bankastjóri í Landsbankanum, og var þeim öðrum fremur þakkað að hreyfing komst á virkjana- og stóriðjuframkvæmdir í landinu eftir margra ára kyrrstöðu. Hófst sú uppstokkun sem átt hefur sér stað í bankamálum og á fjármálamarkaði á tímum hans í ráðuneytinu. Kunna margir honum þakkir fyrir að hafa lagt grunninn að því blómaskeiði í efnahagsmálum sem nú stendur. Þarna komum við að einum höfuðkosta Finns. Hann þykir góður í samstarfi, safnar í kringum sig duglegu og kraftmiklu fólki og fær það besta út úr því. Finnur þykir líka einstakur dugnaðarforkur og vílar ekki fyrir sér að vinna átján tíma á dag svo mánuðum skiptir. Betra þykir að hafa Finn með sér en á móti. Því fékk Guðmundur G. Þórarinsson, sem þá var einn af máttarstólpum Framsóknarflokksins, heldur betur að finna fyrir í prófkjöri fyrir alþingiskosningarnar 1991. Segja kunnugir að þar hafi Finnur gersamlega gengið frá Guðmundi, svo mjög að hann hafi ekki borið sitt pólitíska barr á eftir. Finnur er umdeildur maður svo ekki sé meira sagt. Hann á sér marga óvildarmenn og þykir duglegur að skara eld að eigin köku. Frægt er orðið þegar hann hugðist söðla um og hætta afskiptum af pólitík. Skipaði hann þá, sem viðskiptaráðherra, sjálfan sig í embætti Seðlabankastjóra - eða svo gott sem. Hann fékk vitaskuld annan ráðherra til að skrifa undir skipunarbréfið. Finnur situr sem sagt ekki á friðarstóli þó að hann sé hættur í pólitík. Eða er hann hættur? Hann heldur að minnsta kosti góðu sambandi við forsætisráðherrann en þeir fara saman á fjöll um lönd og álfur. Segja margir óvinsældir Finns stafa af því að hann hafi aldrei haft áhuga á því að stunda vinsældapólitík. Sé hann sannfærður um eitthvað keyrir hann það áfram og lætur almenningsálitið lönd og leið. Finnur Ingólfsson er útivistarmaður. Aðaláhugamálið er hestamennska en hann stundar líka laxveiði og gönguferðir. Segja vinir Finns hann hafa jaðareinkenni ofvirkni, ekki skipti máli hvað tindurinn eða hnjúkurinn heiti eða hve langt sé í hann. Finnur hoppi upp í bíl og standi á toppnum fyrir kvöldmat. Finnur er toppdrengur sem hlotið hefur óverðskuldaða gagnrýni, segja vinirnir. Þeir gefa honum hæstu einkunn og segja sálarlífið í takt við háralitinn, bjart og ljóst.