Hverjum treystir þú?

Ég er hugsi. Ég hef fengið veður af því að nýjasta vopn nei-hliðarinnar sé að vekja efasemdir um það hvort hægt sé að treysta Þorgerði Katrínu og Kristrúnu. Það er markvisst verið að búa til þá mynd að ekki sé hægt að treysta þeim fyrir vegferðinni. Að þær geti ekki haldið fókus á innanríkismálin. Að hugurinn sé bara í Brussel. Að ekki sé hægt að treysta þeim fyrir því að boða til annarrar atkvæðagreiðslu um aðild, segi þjóðin já núna. Ég er að fá skilaboð frá fólki sem segir að á þeirra vinnustað sé verið að ræða hvort það sé hægt að treysta stjórnmálaleiðtogum til að standa við sitt. Ég skil það, enda er sagan stútfull af dæmum um annað frá fyrri ríkisstjórnum. En þegar betur er að gáð þá er núverandi ríkisstjórn einfaldlega að standa við gefin loforð. Það stendur í stjórnarsáttmála að það eigi að fara þessa leið og þær eru ekki hræddar við það. Að standa við loforðin.

Snýst þetta bara um að skora stig?

Ég horfði til að mynda á sérstaka klippu af Sigmundi Davíð, vara við því að ef fólk segði já þá yrði Þorgerður svo agalega valdamikil og að Kristrún væri þess vegna að vonast til þess að fá nei. Þegar staðreyndin er sú að Þorgerður mun ekki fara til Brussel að semja segi þjóðin já, í það verk verður sérstök samninganefnd landsins valin. Ráðherrar og þingmenn ríkisstjórnar munu halda ótrauð áfram sinni mikilvægu vinnu fyrir land og þjóð. Það er hægt að gera tvennt í einu. En umræðan er á þessu plani og Það er erfitt að skynja hana öðruvísi en að flokkapólitíkin hafi fengið óþarflega stórt pláss. Að það sé kappsmál að höggi á ríkisstjórnina og að grafa undan henni. Þegar umræðan færist frá því sem spurt er um yfir í það hvort treysta megi einstökum stjórnmálamönnum og því blandað við ótrúlegan hræðsluáróður og þvætting og hreinar lygar þá erum við komin inn á allt annan völl. Segir það ekki meira um hugarfar þessara stjórnmálaleiðtoga að þetta snúist um völd og hagsmuni en ekki afstöðu til spurningarinnar sem nú er undir?

Þjóðaratkvæðagreiðslan sem fer fram á morgun er svo miklu stærri en persónur og leikendur. Miklu stærri en flokkakerfið og miklu stærri en hagsmunirnir sem liggja undir. Hún er okkar tærasta birtingarmynd af lýðræði. Það er fallegt og það er þroskandi að taka þátt í þannig ferli.

En tölum aðeins um heiðarleika. Tölum aðeins um það að standa við loforð.

Brotin loforð – munum söguna

Árið 2013 var kosið til Alþingis. Ég man vel eftir þessum kosningum. Þarna hafði Ísland staðið í aðildarviðræðum við Evrópusambandið frá 2009 þegar ríkisstjórn Samfylkingar og VG ákváðu að hefja þá vegferð sem tæknilega stendur enn yfir. Kosningabaráttan snerist að mörgu leyti um það hvað yrði um aðildarviðræðurnar. Þar fullyrtu þeir félagar Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð ítrekað að ekki yrði haldið áfram nema að undangenginni þjóðaratkvæðagreiðslu.

Var staðið við það loforð? Svarið er nei.

Var Alþingi spurt þegar þeir settu umsóknina á ís? Svarið er nei.

Var þjóðin yfirhöfuð spurð? Svarið er nei.

Allar götur síðan hefur þjóðin verið klofin. En nú er tækifæri til að snúa því við.

Ekki með því að treysta stjórnmálamönnum í blindni. Heldur með því að treysta þjóðinni.

Það er það sem þessi ríkisstjórn þorir að gera.

Hún lofaði þjóðaratkvæðagreiðslu. Hún stendur við það.

Hún lofaði að fara þessa leið. Hún stendur við það.

Hún treystir þjóðinni. Þið fáið að ákveða. Loksins.

Það finnst mér heiðarleg nálgun.

Þess vegna finnst mér sérstakt að helsta vopn nei-hliðarinnar sé nú að reyna að sannfæra ykkur um að treysta ekki fólkinu sem er að færa ákvörðunina til ykkar.

Hverjum treystir þú?