Kýrskýrar mannvitsbrekkur Jón Axel Egilsson skrifar 26. júlí 2017 15:18 MannvitsbrekkaÍ Þjóðviljanum 10. maí 1978 á blaðsíðu 6 er athyglisverð þingsjá um þingræðu Vilborgar Harðardóttur (1935-2002) um endurskoðun meiðyrðalöggjafarinnar: Mannvitsbrekka getur táknað viskufjall. Vilborg vitnar í ummæla Úlfars Þormóðssonar, blaðamanns, sem hafði m.a. þessi orð um meðlimi Varins lands: „...þessi hópur mannvitsbrekkna...“, en Varið land sem vildi ekki að herinn færi, stefndu honum fyrir meiðyrði. Í athugasemdum lögmanns stefnenda segir svo um ummæli Úlfars: „Stefnendur telja þessi ummæli móðgandi og refsa beri fyrir þau skv. 234. gr. laga nr. 19/1940.“ Úlfar var sýknaður, en Svavar Gestsson (varastefndi) mátti greiða fyrir hönd Þjóðviljans. Þessi málatilbúningur kom til vegna þess að menn þekktu m.a. ekki merkingu orðsins „mannvitsbrekka“. Guðrún Kvaran prófessor, skýrir þetta svo á Vísindavefnum: „Orðið mannvitsbrekka kemur fyrir í fornu máli. Í Landnámu hafa tvær konur viðurnefnið mannvitsbrekka. Þær voru Ástríður Móðólfsdóttir og Jórunn Ketilsdóttir flatnefs. Mannvit merkir 'speki, þekking' en hvað brekka merkir í þessu sambandi er óljóst. Giskað hefur verið á að um herðandi viðlið sé að ræða og að orðið merki þá 'sú sem býr yfir miklu viti, mikilli þekkingu'. Í söfnum Orðabókar Háskólans er elst dæmi um notkun orðsins úr síðari alda máli frá 1915. Þar er það notað í yfirfærðri merkingu um að standa á einhverjum stað í mannvitsbrekkunni, það er að segja um það vit sem einhverjum er gefið. Í yngra dæmi frá Halldóri Laxness er greinilega verið að tala um vit fólks, bæði kvenna og karla, og er það sú merking sem lögð er í orðið nú, í heldur kaldhæðnislegum tón.“ (Ég held að kaldhæðnin sé að mestu horfin úr merkingunni.) En áfram úr þingræðu Vilborgar: „Almennastur skilningur viðurnefnisins mun á þessari öld hafa verið e.k. „viskufjall" eða sá klettur, sem vitsmunir annarra stranda á. Er þessi skýring runnin frá þýska málfræðingnum Hugo Gering árið 1894, sem þýðir það á þýsku sem „Weisheitsklippe". Eldri skýring viðurnefnisins kemur hinsvegar fram hjá sjálfum Konrad Maurer árið 1855. Þar er orðið talið skylt dönsku sögninni „brække", enskunni „break" og þýskunni „brechen", „Mannerwitzbrecherin", þ.e. sú sem brýtur niður vit karlmanna eða töfrar og tælir horska hali: die verstandige Manner Bezaubernde. Er þá talið, að orðið „maður" hafi i fornmáli þýtt karlmaður einsog skyld orð í öðrum málum gera enn í dag. Finnur Jónsson skilur viðurnefnið hinsvegar meira jarðlegum skilningi: Þar sem mannvitið var á þeim tíma talið eiga heima i brjóstholinu, hafi orðið mannvitsbrekka átt við konu með sérlega þrýstinn barm.“ (Skýring Finns myndi teljast „karlrembuskýring“ í dag. Ég held að hrútskýring nái því ekki.)KýrskýrÞví spyrði ég þessi tvö orð saman að orðið „kýrskýr“ hefur farið svipaða leið með öfugum formerkjum. Í sveitinni þóttu kýr ekki stíga í vitið og var orðið notað um heimska menn (og konur); suma svo heimska að þeir voru „sauðgreindir“ líka. Eins gott að það orði skipti ekki um merkingu. Þó væri gaman að heyra þingmenn segja: „Háttvirtur þingmaður er svo sauðgreindur að hann samþykkti búvörusamninginn.“ Vefsíður eins og Íslenska málfélagið, malid.is og fleiri í þeim dúr segja orðið „kýrskýr“ merki „heimskur“; en einstaklingar eins og Eiður Guðnason (1939-2017) og Sigurður G. Tómasson bæta um betur og segja „nautheimskur“. Látum vera þó að einstaka snjáldurbókarvini verði á að nota orðið í rangri merkingu, en manni bregður í brún er mannvitsbrekkur eins og Össur Skarphéðinsson, Ögmundur Jónasson og núna síðast Ari Trausti Guðmundsson nota orðið „kýrskýrt“ í merkingunni augljóst. Rúsínan í pylsuendanum er svo að grein Ara Trausta nefnist: „Röng skilaboð“... Heimildir:https://timarit.is/view_page_init.jsp?issId=222240&pageId=2860679&lang=is&q=Mannvitsbrekkahttps://www.visindavefur.is/svar.php?id=1034https://xn--mlfri-xqa2b6e.is/grein.php?id=638https://malid.is/leit/k%C3%BDrsk%C3%BDrhttps://eidur.is/617https://einherji.blog.is/blog/einherji/entry/225807//g/2013702059937https://eyjan.pressan.is/frettir/2010/12/11/ogmundur-segir-thad-%E2%80%9Ekyrskyrt%E2%80%9C-ad-ser-hafi-verid-hotad-rikisstjornarslitum-vegna-icesave/https://vefblod.visir.is/index.php?s=10712&p=228935 Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Grunnur að bjartri framtíð í Kópavogi Sigrún Bjarnadóttir Skoðun Strætó, bílar, rafhjól og gangandi fólk Unnar Jónsson Skoðun Að kjósa af yfirvegun Morgan Bresko Skoðun Öll börn eiga rétt á öryggi Arna Magnea Danks Skoðun Umhverfið er okkar mál - Gaman að plokka í Garðabæ Guðfinna Guðmundsdóttir Skoðun Hamfarir Hildar – seinni hluti Haraldur Freyr Gíslason Skoðun Hjólakynslóð framtíðar verður til Sara Björg Sigurðardóttir Skoðun Ást mín á íþróttum og silfurleysið í Peking Bjarni Fritzson Skoðun Nauðsynlegar umbætur í menntamálum Inga Sæland Skoðun Urriðaholt svikið um almennilega sundlaug Laufey Gunnþórsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Mjóeyrarhöfn og ný tækifæri fyrir Fjarðabyggð Elís Ármannsson skrifar Skoðun Fjölbreytileiki er styrkur sveitarfélaga Irina S. Ogurtsova skrifar Skoðun Heilbrigðara Ísland Victor Guðmundsson skrifar Skoðun Hjólakynslóð framtíðar verður til Sara Björg Sigurðardóttir skrifar Skoðun Grunnur að bjartri framtíð í Kópavogi Sigrún Bjarnadóttir skrifar Skoðun Strætó, bílar, rafhjól og gangandi fólk Unnar Jónsson skrifar Skoðun Að kjósa af yfirvegun Morgan Bresko skrifar Skoðun Öll börn eiga rétt á öryggi Arna Magnea Danks skrifar Skoðun Umhverfið er okkar mál - Gaman að plokka í Garðabæ Guðfinna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Samfélag fyrir sum börn - framtíðarsýn sveitarfélaga fyrir fötluð börn Harpa Júlíusdóttir skrifar Skoðun Nauðsynlegar umbætur í menntamálum Inga Sæland skrifar Skoðun Urriðaholt svikið um almennilega sundlaug Laufey Gunnþórsdóttir skrifar Skoðun Hver bað um þessa illsku við eignalausa? Guðmundur Hrafn Arngrímsson,Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Stöndum með skólasamfélaginu í Garðabæ! Harpa Þorsteinsdóttir skrifar Skoðun Fangelsi fyrir fjölskyldur - Ekki nota börn sem peð í pólitískri skák Alma Mjöll Ólafsdóttir skrifar Skoðun Ferilsskrá í stað fagurgala Vigdís Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Börnin aftur í aftursætið? Heiðdís Geirsdóttir skrifar Skoðun Innantóm loforð um hjúkrunarheimili Gunnsteinn R. Ómarsson,Berglind Friðrikisdóttir,Pálmi Þór Ásbergsson,Bryndís Sigurðardóttir skrifar Skoðun Ást mín á íþróttum og silfurleysið í Peking Bjarni Fritzson skrifar Skoðun Aukið aðgengi að áfengi? Lísbet Sigurðardóttir skrifar Skoðun Þegar loforð duga ekki: Leikskólakerfið í Kópavogsbæ Nína Berglind Sigurgeirsdóttir skrifar Skoðun Leðurblökur í ráðhúsinu Elías Blöndal Guðjónsson skrifar Skoðun Um kennaranám Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Reynsla Íslands á erindi við umheiminn Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Garðabær er lifandi samfélag með aðlaðandi umhverfi, menningu og mannlíf Stella Stefánsdóttir skrifar Skoðun Árleg óvissa um NPA samninga er óboðleg Rúnar Björn Herrera Þorkelsson,Þorbera Fjölnisdóttir skrifar Skoðun Frelsi felst í fleiri valkostum Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Mismunum grunnskólabarna í sumarfrístundakerfi Reykjavíkurborgar Guðrún Sif Friðriksdóttir skrifar Skoðun Viljum við að fatlað fólk mennti sig? Þuríður Harpa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Bið, endalaus bið Margrét Rós Sigurjónsdóttir skrifar Sjá meira
MannvitsbrekkaÍ Þjóðviljanum 10. maí 1978 á blaðsíðu 6 er athyglisverð þingsjá um þingræðu Vilborgar Harðardóttur (1935-2002) um endurskoðun meiðyrðalöggjafarinnar: Mannvitsbrekka getur táknað viskufjall. Vilborg vitnar í ummæla Úlfars Þormóðssonar, blaðamanns, sem hafði m.a. þessi orð um meðlimi Varins lands: „...þessi hópur mannvitsbrekkna...“, en Varið land sem vildi ekki að herinn færi, stefndu honum fyrir meiðyrði. Í athugasemdum lögmanns stefnenda segir svo um ummæli Úlfars: „Stefnendur telja þessi ummæli móðgandi og refsa beri fyrir þau skv. 234. gr. laga nr. 19/1940.“ Úlfar var sýknaður, en Svavar Gestsson (varastefndi) mátti greiða fyrir hönd Þjóðviljans. Þessi málatilbúningur kom til vegna þess að menn þekktu m.a. ekki merkingu orðsins „mannvitsbrekka“. Guðrún Kvaran prófessor, skýrir þetta svo á Vísindavefnum: „Orðið mannvitsbrekka kemur fyrir í fornu máli. Í Landnámu hafa tvær konur viðurnefnið mannvitsbrekka. Þær voru Ástríður Móðólfsdóttir og Jórunn Ketilsdóttir flatnefs. Mannvit merkir 'speki, þekking' en hvað brekka merkir í þessu sambandi er óljóst. Giskað hefur verið á að um herðandi viðlið sé að ræða og að orðið merki þá 'sú sem býr yfir miklu viti, mikilli þekkingu'. Í söfnum Orðabókar Háskólans er elst dæmi um notkun orðsins úr síðari alda máli frá 1915. Þar er það notað í yfirfærðri merkingu um að standa á einhverjum stað í mannvitsbrekkunni, það er að segja um það vit sem einhverjum er gefið. Í yngra dæmi frá Halldóri Laxness er greinilega verið að tala um vit fólks, bæði kvenna og karla, og er það sú merking sem lögð er í orðið nú, í heldur kaldhæðnislegum tón.“ (Ég held að kaldhæðnin sé að mestu horfin úr merkingunni.) En áfram úr þingræðu Vilborgar: „Almennastur skilningur viðurnefnisins mun á þessari öld hafa verið e.k. „viskufjall" eða sá klettur, sem vitsmunir annarra stranda á. Er þessi skýring runnin frá þýska málfræðingnum Hugo Gering árið 1894, sem þýðir það á þýsku sem „Weisheitsklippe". Eldri skýring viðurnefnisins kemur hinsvegar fram hjá sjálfum Konrad Maurer árið 1855. Þar er orðið talið skylt dönsku sögninni „brække", enskunni „break" og þýskunni „brechen", „Mannerwitzbrecherin", þ.e. sú sem brýtur niður vit karlmanna eða töfrar og tælir horska hali: die verstandige Manner Bezaubernde. Er þá talið, að orðið „maður" hafi i fornmáli þýtt karlmaður einsog skyld orð í öðrum málum gera enn í dag. Finnur Jónsson skilur viðurnefnið hinsvegar meira jarðlegum skilningi: Þar sem mannvitið var á þeim tíma talið eiga heima i brjóstholinu, hafi orðið mannvitsbrekka átt við konu með sérlega þrýstinn barm.“ (Skýring Finns myndi teljast „karlrembuskýring“ í dag. Ég held að hrútskýring nái því ekki.)KýrskýrÞví spyrði ég þessi tvö orð saman að orðið „kýrskýr“ hefur farið svipaða leið með öfugum formerkjum. Í sveitinni þóttu kýr ekki stíga í vitið og var orðið notað um heimska menn (og konur); suma svo heimska að þeir voru „sauðgreindir“ líka. Eins gott að það orði skipti ekki um merkingu. Þó væri gaman að heyra þingmenn segja: „Háttvirtur þingmaður er svo sauðgreindur að hann samþykkti búvörusamninginn.“ Vefsíður eins og Íslenska málfélagið, malid.is og fleiri í þeim dúr segja orðið „kýrskýr“ merki „heimskur“; en einstaklingar eins og Eiður Guðnason (1939-2017) og Sigurður G. Tómasson bæta um betur og segja „nautheimskur“. Látum vera þó að einstaka snjáldurbókarvini verði á að nota orðið í rangri merkingu, en manni bregður í brún er mannvitsbrekkur eins og Össur Skarphéðinsson, Ögmundur Jónasson og núna síðast Ari Trausti Guðmundsson nota orðið „kýrskýrt“ í merkingunni augljóst. Rúsínan í pylsuendanum er svo að grein Ara Trausta nefnist: „Röng skilaboð“... Heimildir:https://timarit.is/view_page_init.jsp?issId=222240&pageId=2860679&lang=is&q=Mannvitsbrekkahttps://www.visindavefur.is/svar.php?id=1034https://xn--mlfri-xqa2b6e.is/grein.php?id=638https://malid.is/leit/k%C3%BDrsk%C3%BDrhttps://eidur.is/617https://einherji.blog.is/blog/einherji/entry/225807//g/2013702059937https://eyjan.pressan.is/frettir/2010/12/11/ogmundur-segir-thad-%E2%80%9Ekyrskyrt%E2%80%9C-ad-ser-hafi-verid-hotad-rikisstjornarslitum-vegna-icesave/https://vefblod.visir.is/index.php?s=10712&p=228935
Skoðun Samfélag fyrir sum börn - framtíðarsýn sveitarfélaga fyrir fötluð börn Harpa Júlíusdóttir skrifar
Skoðun Hver bað um þessa illsku við eignalausa? Guðmundur Hrafn Arngrímsson,Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar
Skoðun Fangelsi fyrir fjölskyldur - Ekki nota börn sem peð í pólitískri skák Alma Mjöll Ólafsdóttir skrifar
Skoðun Innantóm loforð um hjúkrunarheimili Gunnsteinn R. Ómarsson,Berglind Friðrikisdóttir,Pálmi Þór Ásbergsson,Bryndís Sigurðardóttir skrifar
Skoðun Garðabær er lifandi samfélag með aðlaðandi umhverfi, menningu og mannlíf Stella Stefánsdóttir skrifar
Skoðun Árleg óvissa um NPA samninga er óboðleg Rúnar Björn Herrera Þorkelsson,Þorbera Fjölnisdóttir skrifar
Skoðun Mismunum grunnskólabarna í sumarfrístundakerfi Reykjavíkurborgar Guðrún Sif Friðriksdóttir skrifar