Konur faldar í landbúnaði

Heiða Guðný Ásgeirsdóttir, bóndi á Ljótarstöðum, vakti mikla athygli þegar bók um hana kom út fyrir jólin. Í bókinni kemur fram að Heiða er alin upp á traktor, bremsulausum Massey Ferguson, og hefur áhuga á vélum.

Heiða segist alltaf hafa haft áhuga á vinnuvélum. „Þær eru hluti af búskapnum. Mér hefur alltaf þótt gaman að öllum vélum. Mest vinn ég á trakt­ornum og svo er ég með heyvinnslutæki. Einnig nota ég fjórhjólið mjög mikið. Ég er ágætlega flink að vinna á þessum tækjum en ég er vonlaus ef eitthvað bilar. Þá verð ég að fá viðgerðarmann,“ segir hún í samtali við Vörubíla- og Vinnuvélablað Fréttablaðsins.

Það er búið að vera mikið að gera undanfarið hjá Heiðu í sauðburði. „Ég hef sömuleiðis verið að keyra hey inn í hús meðfram því að fara með féð út á tún. Einnig hef ég verið að bera á túnin svo það er alltaf nóg að gera. Landbúnaðartæki eru dýr og traktorinn minn er orðinn tíu ára. Ég legg mikla áherslu á að fara vel með tækin og geyma þau innanhúss yfir veturinn. Maður er ekki að fjárfesta mikið í nýjum tækjum. Síðasta tæki sem ég keypti var notuð rakstrarvél, hún rakar heyið áður en það fer í rúllur,“ segir hún.

Traktor er vinnustaðurinn

Í bókinni segir Heiða svo frá. „Ég er á Valtra A 95 árgerð 2007. Gráni minn er góðæristraktor eins og árgerðin segir, einn af mörgum í sveitum landsins. Hann er aðaltrakt­orinn og notaður í allt nema að snúa heyinu […] í það nota ég hinn traktorinn minn, Massey Ferguson 165 árgerð 1974. Hann gegnir nafninu Grímur og er sá eini sem eftir er af gömlu traktorunum síðan ég var krakki. Hinir voru seldir […] þann síðasta lét ég fyrir gagngera andlitslyftingu á Grími sem var orðinn mjög illa farinn. Ég hugsaði vel um Grím gamla. Hann er oftast hreinn og bónaður og í ágætu lagi en þetta er auðvitað orðinn gamall traktor og mikið keyrður. Það er lykilatriði að hann sé snyrtilegur, þetta er vinnustaður minn klukkustundum og sólarhringum saman.

Þetta er svona harlem-traktor, ódýr og einföld týpa, hastur og laus við allan lúxus en jafnframt traustur, gangviss og viðhaldslítill. Þessi dugar og virkar og það er þá bara gott, en ég vildi alveg eiga þægilegri og fullkomnari traktor. Til dæmis nýjan og stærri Valtra. Eða bara eitthvert gangvisst og bilanalítið tæki með vökvavendigír. Stiglaus skipting væri toppurinn, fjaðrandi framhásing og loftpúðasæti. Það væri gott fyrir mjög bráðlega miðaldra konu. Hljómtæki með usb-tengi og aðeins betra hundapláss fyrir minn kæra Fífil væri svo góður bónus.“

Sauðburði að ljúka

Heiða segist oft setja saman vísur undir stýri á traktornum sem hún fer svo með á hagyrðingamótum en hún er snjall hagyrðingur. Undanfarið hefur ekki verið mikill tími til að semja þar sem sauðburður hefur staðið yfir allan sólarhringinn. „Þetta hefur verið mikil vinna. Það eru fædd eitthvað á áttunda hundrað lömb. Vinkona mín hefur verið mér til aðstoðar en sauðburður er ákaflega skemmtilegur. Núna er honum að ljúka en næg störf eru fram undan,“ segir Heiða sem hefur fengið mikil og góð viðbrögð við bók sinni og Steinunnar Sigurðardóttur.

„Ég vinn við fósturtalningu á sauðfé og ferðast um landið. Mjög margir hafa beðið mig að árita bókina og ræða efni hennar við mig. Konur eru faldar í landbúnaði og það þykir sérstakt að ég sé ein í búskap. Yfirleitt eru tveir á bak við eitt bú, kona og maður. Það er alltaf karlinn sem kemur fram fyrir hönd búsins. Konurnar vinna samt gríðarlega mikið.“

Þegar Heiða er spurð hvaða tæki hún ætli að fjárfesta í næst, svarar hún: „Mig vantar tæki sem kallast liðléttingur. Það er lítið fjölnota tæki til að moka og grafa. Ég er alltaf að skoða þannig tæki en þau eru dýr,“ segir hún.

„Draumatækið væri hins vegar nýr og flottur traktor sem ég mun sennilega aldrei hafa efni á.“