„Hélt ég yrði dæmd“

„Þetta var rosalega erfitt,” segir Bjarney Rún Haraldsdóttir sem segir frá reynslu sinni af nauðgun í myndbandi frá Stígamótum, á sérlega einlægan og opinskáan hátt.

„Daginn eftir að myndbandið fór á netið vaknaði ég og skrópaði í skólann, því ég meikaði ekki að fólk myndi sjá mig. Mig langaði helst að vera bara undir sæng og fara ekki út. En sem betur fer gerði ég það ekki,” segir hún.



Myndbandið með Bjarneyju er liður í söfnunarátaki Stígamóta til að efla þjónustuna og hafa fleiri verið birt í vikunni.

Sjá einnig: Höfundurinn flettir hulunni af dularfulla dansverkinu

Bjarney hefur unnið mikið í sínum málum og er enn að fara í stuðningshópa og aðstoða við að leiðbeina öðrum. Hún segir viðbrögðin við reynslusögu hennar vera ótrúlega góð.

„En ég var alveg skíthrædd, ég hélt ég yrði dæmd. En það er gott að finna stuðninginn alls staðar að og það fær mig líka til að vilja gefa sjálfri mér stuðning. Því maður er svo oft verstur við sjálfan sig.“

Bið eftir viðtali hjá samtökunum er fjórar til átta vikur og auka þarf þjónustuna úti á landi. Því þarf að safna fjármagni og er fólki boðið að styrkja samtökin með mánaðarlegum greiðslum. 

Steinunn Gyðu- og Guðjónsdóttir, starfskona Stígamóta, segir mikilvægt að stytta biðlista.

„Það tekur oft fólk langan tíma aðákveða að leita sér hjálpar. Eins og við höfum séð í þessu átaki þá getur það tekið frá einu ári upp í fjörutíu ár. Það er leiðinlegt þegar fólk hringir og vill fá aðstoð að við segjum að við höfum tíma eftir sex vikur eða átta vikur. Við viljum gjarnan geta sagt, komdu hingað til okkar núna,“ segir hún.

 

Söfnunarátakið nær hámarki meðþætti um Stígamóg og söfnunina á Stöð 2 næsta föstudag.