Notar gamlar brugggræjur föður síns í ilmkertagerð

Fatahönnuðurinn Sonja Bent framleiðir ilmkerti og eiturefnalaus reykelsi úr íslenskum jurtum sem hún tínir og eimar sjálf.

„Þetta er búið að vera happy-hobbíið mitt í mörg ár. Það byrjaði þegar ég fór með pabba mínum að tína blóðberg sem við þurrkuðum gjarnan og notuðum í lambarétti. Okkur þótti anganin af blóðbergi svo góð og furðuðum okkur á því af hverju sá ilmur væri ekki meira notaður í hvers kyns ilmgerð,“ segir fatahönnuðurinn Sonja Bent.

Hún hefur hafið framleiðslu á ilmkertum og eiturefnalausum reykelsum úr íslenskum jurtum. Vörurnar bera heitið Nordic Angan og er til þrenns konar ilmur: Vetrarnótt, Ilmbjörk og Blóðberg.

Að sögn Sonju átti faðir hennar gamlar brugggræjur sem feðginin uppfærðu og nýttu undir tilraunastarfsemina. Hann hafði lært að eima hjá þýskum efnafræðingi á námsárum sínum og taldi að hægt væri að nýta sömu aðferð við eimingu á jurtum.

Eftir nokkrar mislukkaðar tilraunir fór vinna feðginanna loks að bera árangur og á endanum sættust þau á þrjár ilmtegundir.

„Pabbi greindist svo með eitlakrabba og þessi tilraunastarfsemi hélt svolítið lífinu í honum, og mér, á meðan á veikindunum stóð. Ég hélt vinnunni áfram eftir að hann dó og það hjálpaði mér mikið við að vinna mig í gegnum sorgina,“ útskýrir hún.

Sonja sér um allar hliðar framleiðslunnar sjálf; hún tínir jurtirnar, eimar, býr til olíuna og pakkar vörunni í þar til gerðar öskjur. Handtökin eru mörg og því verða kertin aðeins til í mjög takmörkuðu upplagi hverju sinni.

„Ég á ekki mikið af olíu á lager þannig að þegar hún klárast þá verður bara bið þar til ég kemst aftur í að tína jurtir,“ útskýrir Sonja.

Reykelsin verða svo fáanleg síðar í haust og eru einnig handgerð. Í þau notar Sonja þurrkaðar jurtir, trjákvoðu og þurrkað birki sem hún svo snýr upp á þráð.

Ilmur kertanna er hver um sig innblásinn af lykt sem Sonja man eftir úr barnæsku en uppáhaldsilmurinn, segir hún, er Vetrarnótt sem er blanda af birki og furu.

„Hún minnir mig á lyktina sem maður finnur þegar maður gengur í gegnum íslenskan skóg að vetrarlagi og er algjörlega himnesk, finnst mér.“ 

Greinin birtist fyrst í Fréttablaðinu þann 13. september.