Börn svikin um tónmennt

Greinarhöfundur er tónmenntakennari að mennt og hefur kennt í rúmlega 20 ár. Á þeim tíma hefur talsvert breyst og því miður til hins verra. Skólar þar sem yngri börn fengu tvo tíma í tónmennt á viku fyrir tuttugu árum kenna jafnvel enga tónmennt í dag. Skal sem dæmi nefndur Breiðholtsskóli, þar sem ég kenndi í upphafi ferils míns, alls í sjö ár. Ég nefni hann sem dæmi þar sem núverandi fræðslustjóri í Reykjavík, Ragnar Þorsteinsson, var mér þar samtíða, fyrst sem almennur kennari en seinna sem yfirkennari og skólastjóri.

Fyrir tuttugu árum fengu yngri bekkir tvo tíma á viku í tónmennt, en síðari ár hefur ekki verið kennd þar tónmennt.

Á vormánuðum 2013 gerði ég könnun á því hvar væri kennd tónmennt í grunnskólum Reykjavíkur og fann nokkra skóla þar sem það var ekki gert. Sendi ég bréf til Ragnars fræðslustjóra og sagði að ég væri ósáttur við það að „börn væru svikin um lögbundna tónmenntakennslu“ á meðan kennarar, eins og t.d. ég, gengu um atvinnulausir. Ragnar svaraði ekki sjálfur erindi mínu, heldur beindi því til Sigfríðar Björnsdóttur, sviðsstjóra listgreina, sem er tónmenntakennari að mennt og starfaði sem slíkur.

Ekki tók hún bréfi mínu vel heldur sneri út úr því og virtist telja að „í lagi væri að kenna einhverjar aðrar listgreinar í staðinn, og sleppa því að kenna tónmennt“. Þetta er mín túlkun á því sem hún sagði og fannst mér það lítill metnaður fyrir hönd tónlistar hjá fyrrverandi tónmenntakennara.

Ekkert virðist hafa verið rætt við skólastjóra um skort á tónmenntakennslu, því að vorið 2015 virðist ástandið svipað í þeim skólum sem ég benti embættinu á að vanræktu tónmennt.

Dagur og Ragnar svara ekki!

Ég ræddi skort á tónmenntakennslu við Dag, núverandi borgarstjóra, þegar hann kom á vinnustað minn í kosningabaráttunni, og fannst mér að hann teldi að tónmennt ætti að vera kennd í hverjum skóla. Því miður hefur hann og Ragnar fræðslustjóri ekki svarað alls þremur bréfum frá mér um þetta mál í vor. Það var „Vonbrigða-Dagur“ þegar ég gafst upp á að senda þeim fleiri netpósta, og ákvað ég þá að „skamma þá“ aðeins í blöðunum, bæði fyrir að svara ekki kurteislega endurteknum bréfaskriftum um opinber málefni, og einnig fyrir að „bregðast börnunum“ með því að tryggja ekki að öll börn í Reykjavík njóti tónmenntakennslu, sem ég vona að flestum þyki sjálfsagt að þau fái.

Foreldrar barna sem ekki fá tónmenntakennslu árum saman mættu líka láta í sér heyra. Það er hægt að fá kennara og tónlist er það stór partur af lífi fólks að allir ættu að fá einhverja innsýn í hvað hún getur verið fjölbreytt.

Ég ætla ekki að hafa þessa grein lengri, en vona að hún ýti við einhverjum og kannski mun menntamálaráðherra hafa metnað til að vinna að bættum framgangi kennslu bæði í grunn- og tónlistarskólum, þar sem hann er tónlistarmenntaður. Kannski mun hann „skamma“ fræðslustjóra fyrir að standa sig ekki á vaktinni.