Komið fagnandi

Samkvæmt alþjóðlegum samanburði raðast Ísland misjafnlega ofarlega á lista yfir topp tuttugu ríkustu lönd í heimi. Að halda því fram að við getum ekki boðið fólk velkomið hingað vegna þess að það sé svo dýrt eða að hér sé ekki pláss er ekki rétt.

Helstu veikleikar Íslands, saman­borið við önnur lönd, er einsleitni samfélagsins, léleg nýting á landsvæði og smæð hagkerfisins. Til þess að snúa þessari stöðu við skiptir höfuðmáli að styrkja eðlilega borgarþróun á höfuðborgarsvæðinu, þétta þar byggð og skipuleggja borg sem er samkeppnishæf við aðrar borgir í heiminum. Einungis þannig getum við átt möguleika á því að laða til okkar fólk víðsvegar að úr heiminum og halda í fólk sem fæðist hér eða á eftir að fæðast hér.

Borgarþróun á Íslandi er að mörgu leyti skammt á veg komin en með því að opna landamæri okkar, og þéttbýlið sérstaklega, fyrir fólki sem pakkar örfáum eigum í bakpoka og leggur líf sitt og barnanna sinna að veði í von um betra líf, gætum við auðgað samfélag okkar á ótal vegu og gert það enn sterkara. Eitt helsta einkenni lifandi borga sem draga til sín mikið af hæfileikaríku og framtakssömu fólki eru glögg ummerki þeirra menningarheima sem þar blandast saman og mynda sterka heild. Vel skipulagðar, sterkar og mannvænar borgir tengja fólk saman og rífa upp lífsgæði þjóða.

Fast í hryllilegum raunveruleika

Fólk með langanir, þrár, vonir, væntingar og nýjar hugmyndir situr fast í hryllilegum raunveruleika á sama tíma og okkur vantar fólk og fjölbreytni. Á næstu áratugum mun Íslendingum eldri en 50 ára fjölga um 44%, meðan þeim sem eru 49 ára og yngri mun fjölga um 4%. Það gefur augaleið að við þurfum að taka fólki fagnandi sem hingað vill koma, eða kemur hingað í neyð. Ekki bara vegna þess að það gera almennilegar manneskjur, heldur líka vegna þess að við verðum að gera það sjálfra okkar vegna.

Við getum ekki haldið uppi þeim lífsgæðum sem margir telja okkur ekki geta deilt með öðrum nema fá þessa sömu aðra til liðs við okkur. Því við eigum það sameiginlegt með þeim að vilja lifa í friði og eiga okkur framtíð. Það besta sem gæti komið fyrir Ísland væri að fá til okkar mikið af fólki sem hefur í sér slíkan frumkraft og baráttuvilja fyrir sjálft sig og fjölskyldu sína að það sest um borð í illa útbúin skip og siglir af stað út í óvissuna. Það gefur augaleið að slíkar manneskjur verða ekki byrði á samfélaginu heldur breyta því til hins betra.

Í borgum verða til tengingar milli fólks sem annars hefði ekki hist og úr því verða til verðmæti sem annars hefðu ekki orðið til. Hér er vísir að góðu borgarsamfélagi, en það er mjög smátt, einsleitt og viðkvæmt fyrir því að hvernig haldið verður utan um framþróun þess næstu áratugina. Það myndi ekki bara styrkja okkur sem land og þjóð að fá til okkar fleira fólk sem veit ekkert hver Ólafur Ragnar er heldur myndi það leysa okkur undan því oki að vera öll innbyrðis tengd og háð áliti hvert annars. Sjálf er ég fædd í Bandaríkjunum og veit meira um Thomas Jefferson en Jón Sigurðsson og tel mig ekki síðri Íslending fyrir vikið.