Nánast ómögulegt að vera fatlaður á landsbyggðinni

Brandur Bjarnason Karlsson kom í dag heim úr fimm daga hringferð í kringum landið ásamt tveimur vinum sínum og aðstoðarmanni, en lamaður frá hálsi og niður. Tilgangur ferðarinnar var að vekja athygli á slæmu aðgengi fyrir fatlaða á landsbyggðinni en hugmyndin kviknaði eftir að vinur Brands komst að því að á hringveginum er þrjú hundruð sextíu og fimm kílómetra vegakafli þar sem engin aðstaða er fyrir fatlað fólk til að nota salerni.  

„Vini mínum fannst voða fyndið að fara með mig í þetta ferðalag og neyða mig til þess að halda í mér alla leiðina. En svo langaði mig líka bara mikið til að fara hringinn. Ég ferðaðist mikið í gamladaga en hef ekkert getað gert það síðan ég veiktist,“ segir Brandur.

Á leiðinni stóðu þeir félagar hans fyrir þremur fundum, í Vík, á Egilsstöðum og á Akureyri þar sem aðgengismál fatlaðra voru rædd. Brandur segir að í ljós hafi komið að á flestum stöðum sé aðgengismálum verulega ábótavant.

„Það er nánast ómögulegt að vera fatlaður úti á landi, nema þú sért í bara virkilega góðu formi, og jafnvel þá ertu virkilega einangraður. Það fyndna líka í þessu öllu er að það fyrirtæki sem var til fyrirmyndar var Ríkið, þannig það virðist vera forgangsatriði fyrir fatlað fólk að komast í áfengisverslanir“.

Hann segir að málin strandi oft á deilum á milli ríkis og sveitarfélaga um hver það sé sem eigi að borga brúsann. 

„Ég held að það sé mjög algengt að þegar fólk sér fram á færisskerðingar að það flytji bara til Reykjavíkur eða Akureyrar og að það sé talið bara eðlilegt að öll þjónusta við þetta fólk einskorðist við þessa tvo staði. Það er bara spurning hvort það sé stefnan sem við viljum sjá,“ segir Brandur.