Sjónarmiðin úrelt án skilnings á vistfræði og ástandi lands

Ólafur Arnalds, prófessor við Landbúnaðarháskóla Íslands, segir ákvörðun um að leyfa beit á Almenningum í Rangárþingi eystra vonbrigði. Hún gangi gegn öllum þeim viðmiðum og þekkingu sem Landgræðsla ríkisins hafi lengi haft að leiðarljósi og að úrskurðurinn sé tekinn út frá úreltum lögum og sjónarmiðum án skilnings á vistfræði og ástandi lands.

Þetta kemur fram í skoðanapistli sem hann ritaði í Fréttablaðið í dag undir yfirskriftinni „Sorgardagur fyrir náttúruvernd“.

Greint var frá því í Fréttablaðinu á laugardag að nefnd sem úrskurðar um fjölda sauðfjár í afréttinn Almenninga í Rangárþingi eystra hafi ákveðið að leyfa beit sextíu lambáa, að hámarki 180 kindur, í sumar. Þar segir jafnframt að Ágúst H. Bjarnason plöntuvistfræðingur hafi skilað sératkvæði í nefndinni því hann taldi svæðið ekki geta tekið við svo miklum fjölda sauðfjár og vildi takmarka beitina við tíu fullorðnar kindur með lömb.

Gróðurþekjan um 36%

Því er Ólafur sammála og segir að ekki sé í lagi að beita illa farið og rofið land, en gróðurþekjan á Almenningum í dag er um þrjátíu og sex prósent samkvæmt nýjustu mælingum.

„Meðferð málsins er klassískt dæmi um það sem nefnt hefur verið „aðferðafræði afneitunarinnar“, sem beitt hefur verið á ýmismálefni á borð við loftslagsbreytingar, blýmengun og aðra mengun, sem og reykingar. Sú aðferðafræði einkennist meðal annars af þvældum málatilbúnaði og afneitun þar sem augum er beint frá aðalatriðunum. Aðferðafræði sem beitt var áður en stjórnsýslan náði að sigrast á sjónarmiðum „hagsmunaaðila“ og ríkið kom á raunverulegri stjórn á aflamagni fiskitegunda úr sjó,“ segir Ólafur í pistli sínum.

Þá segir hann stöðuna sem nú sé uppi ekki síður áfall fyrir sauðfjárbændir sem beiti á gott heilgróið land.

„Það er ekki þeirra hagur að viðhalda aldagömlum deilum og neikvæðri ásýnd á sauðfjárbeit í landinu. Úrskurðurinn skerpir jafnframt á réttmætri kröfu neytenda dilkakjöts: að það sé upprunavottað. Nú er öllu kjöti blandað saman og neytendum sagt að þetta sé allt jafngott kjöt. Kjötbragðið kann að vera það sama, en sá blær sem úrskurður „yfirítölunefndar“ kemur á framleiðsluna setur óbragð í munn neytandans.“

Pistil Ólafs má lesa í heild hér.