Íslandsmeistari í Reykjavíkurmaraþoninu: "Þú ert að sigra sjálfan þig“

„Maður þarf að bera virðingu fyrir vegalengdinni,“ segir Svava Rán Guðmundsdóttir en hún kom fyrst íslenskra kvenna í mark í Reykjavíkurmaraþoninu um síðustu helgi.

„Það þarf allt að ganga upp í svona hlaupi,“ útskýrir hún en það segir sig sjálft að vegalengdin 42 kílómetrar reynir á líkamann. Og ekki síður andlegu hliðina að sögn Svövu.

„Hlaupin hjálpa manni á ýmsum sviðum. Maður þarf að vera með hausinn í lagi, þú hleypur ekkert maraþon án þess að taka sjálfan þig í gegn. Þetta er svo langur tími sem þú ert að hlaupa, um þrír til fjórir tímar og hausinn skiptir svo miklu máli.“ Það er því mikilvægt að hennar mati að fara í andlega vinnu þegar ákveðið hefur verið að takast á við maraþonhlaup við hlið líkamsþjálfunar.

Ætlar upp á Esjuna í dag

Svava ákvað þegar hún varð fertug að ljúka við eitt maraþon á hverju ári. Hún hefur staðið við það en maraþonið um helgina var hennar sjötta. „Ég fór í fyrra til Amsterdam og kláraði ekki.“ Eftir að hún kom heim frá Amsterdam fór hún í Haustmaraþonið hér á landi og vann það. Það var þó ekki sniðugt að sögn Svövu enda er um langa vegalengd að ræða og dagsformið þarf að vera gott.

„Maður er fljótari að jafna sig ef maður er í sæmilegu formi. En maður finnur alltaf svolítið fyrir þessu. Það er erfitt að labba upp stiga stuttu á eftir og svona. Ég ætla samt að skella mér á Esjuna í dag til að ná þessu úr mér.“

Hún hefur þó aðeins stundað hlaup frá árinu 2007 og í raun af einhverju viti frá árinu 2008. Hún segir að hlaupabakterían sé skæð og að það hafi komið henni á óvart hversu óð hún varð í hlaupin þegar hún byrjaði.

Fannst leiðinlegt að hlaupa áður

„Mér fannst mjög leiðinlegt að hlaupa. Þetta bara datt inn hjá mér einhvern veginn; ég var í leikfimi hjá Sporthúsinu og þá var stundum verið að fara með okkur út að hlaupa. Svo var ég að skokka niður Esjuna einhvern tímann og hugsaði með mér að það væri ef til vill jafngaman að hlaupa bara á jafnsléttu.“

Hún gekk til liðs við hópinn Árbæjarskokk en á þremur árum hafa konur frá hópnum komið fyrstar í mark í Reykjavíkurmaraþoninu. „Það er komin pressa á hinar í hópnum,“ segir Svava og hlær. Hún segir það muna öllu að vera í skemmtilegum hlaupahópi. „Þetta er miklu meira en að bara hlaupa. Hópurinn hefur yfirleitt verið að fara út saman einu sinni á ári til að hlaupa, það er rosalega gaman.“

Því hefur Svava tekið þátt í maraþonum í borgum eins og Osló, Berlín og Frankfurt.

En hefur Svava einhver góð ráð fyrir þá sem vilja prófa maraþonhlaupin?

„Það sem ég hef lært af þessu er að maður verður bara alltaf að halda áfram. Ekki hætta, ekki gefast upp. Maður hefur alveg fengið meiðsli, ég til dæmis reif á mér liðböndin í janúar þegar ég fór að gera einhver hopp í World class og byrjaði ekki að hlaupa aftur fyrr en í maí. Það skiptir öllu máli að fara bara út, ekkert hlaupa neitt hratt, það er ekki það sem skiptir mestu. Þú veist alltaf að það borgar sig að fara af stað.“

Hún segir það samt vera svo að þegar hlaupabakterían hafi náð tökum á manni sé erfitt að hætta.

„Þú ert að sigra sjálfan þig einhvern veginn. Þú ert að ögra sjálfum þér og sigra, vonandi.“