Telur breyttan veg ekki leyfa nýtt umhverfismat

Framtíðarlega Vestfjarðavegar um Gufudalssveit er í algerri óvissu eftir að Skipulagsstofnun gerði Vegagerðinni ljóst að hún myndi ekki fallast á að vegur um Teigsskóg færi í nýtt umhverfismat með breyttri veglínu.

Í fréttum Stöðvar 2 í kvöld var leiðin upp á Ódrjúgsháls sýnd sem lýsandi dæmi um vandann, en þar er annar af tveimur fjallvegum á leiðinni. Þarna eru hlykkjóttir og mjóir malarvegir með blindhæðum og hengiflugi á köflum, sem jafnvel á sumrin virkar glæfralegt, hvað þá í hálku og myrkri að vetri.

Nú þegar séð er fram á verklok í vegagerð vestar í Barðastrandarsýslum, um Kjálkafjörð og Kerlingarfjörð, þykir orðið aðkallandi að fá niðurstöðu um hvernig síðustu þrjátíu kílómetrarnir af Vestfjarðavegi um Gufudalssveit verða byggðir upp með bundnu slitlagi. Til að losna við hálsana tvo hafa sveitarstjórnir á Vestfjörðum ásamt Vegagerðinni viljað láglendisveg um Teigsskóg ásamt þverun tveggja fjarða en mætt andstöðu landeigenda og umhverfisverndarsamtaka. 

Leið um Teigsskóg var hafnað með Hæstaréttardómi fyrir fimm árum en núverandi ráðherra vegamála, Hanna Birna Kristjánsdóttir, fól Vegagerðinni engu að síður í fyrra að fara með nýja veglínu í umhverfismat. Fyrri tillaga gerði ráð fyrir að allt að tólf prósent af skóglendinu myndi raskast en ný tillaga, sem flytur veglínuna upp fyrir skóginn að austanverðu, og niður fyrir hann að vestanverðu, gerir ráð fyrir að eitt prósent af skóginum raskist, og segir Hreinn Haraldsson vegamálastjóri að slíkt teljist óveruleg röskun. 

Ásdís Hlökk Theodórsdóttir, forstjóri Skipulagsstofnunar, segir hins vegar ekki unnt að líta á þessa nýju veglínu sem nýja framkvæmd og þar sem þegar sé búið að hafna leið um Teigsskóg telji stofnunin ekki lagalegar heimildir til að hefja nýtt matsferli. Stofnunin hafi hinsvegar bent Vegagerðinni á aðrar leiðir, eins og að óska eftir endurskoðun á umhverfismatinu vegna breyttra forsendna. 

Vegamálastjóri segist nú ætla að ræða við ráðuneytið um næstu skref.

Þetta mál brennur einna brýnast á íbúum þorpanna á sunnanverðum Vestfjörðum; Patreksfjarðar, Tálknafjarðar og Bíldudals, en hversu lengi þeir mega búa við malarvegina hlykkjóttu er núna í fullkominni óvissu.