Sífellt fleiri konur gefa úr sér egg

„Biðin eftir gjafaeggi hefur verið í kringum ár en hefur minnkað undanfarna mánuði. Það gengur einfaldlega betur að fá íslenskar konur til að gefa egg,“ segir Þórður Óskarsson, læknir og annar eigenda Art Medica. „Þær frétta að mörg pör bíði eftir eggi og vilja einfaldlega hjálpa til.“

Í dag eru 20-25 pör á biðlista eftir gjafaeggi og þurfa að bíða í þrjá til fimm mánuði. Allir sem fara í meðferð hjá Art Medica fá gjafaegg frá konum sem fara í meðferð þar. Ekki er hægt að fá erlend gjafaegg.

Fá 75 til 100 þúsund króna þóknun

„Það eru ekki til erlendir eggjabankar eins og sæðisbankar. Það er miklu meiri fyrirhöfn að ná í eggin og flóknara að geyma þau,“ segir Þórður.

Konur sem gefa egg hjá Art Medica fá greitt svokallað óþægindagjald, 75-100 þúsund krónur.

„Þetta er heilmikið fyrirtæki. Konurnar þurfa að mæta í viðtal, fara í blóðprufur, ræktanir, sprauta sig og mæta í skoðanir. Þær eru að minnsta kosti frá vinnu einn dag þegar kemur að eggheimtu. Það er sjálfsagt að borga fyrir þessa fyrirhöfn og auðvitað óviðunandi að þær hafi beinan kostnað af þessari gjöf,“ segir Þórður.

Það getur skipt sköpum fyrir pör að fá gjafaegg og að þurfa ekki að bíða of lengi eftir því. Pör geta dottið út af biðlistanum vegna aldursmarka, heilsufars eða heilbrigði konunnar.

„Flestir sem eru á þessum biðlista eru líka búnir að bíða lengi eftir barni. Hver dagur skiptir máli,“ segir Þórður.

Stærsta gjöfin sem systirin gat fengið

„Það kom í ljós þegar systir mín var sextán ára að hún væri ekki með egg og gæti aldrei eignast börn nema að fá gjafaegg. Ég sagði strax við hana þá að ég myndi hjálpa henni. Eins og þegar einhver er veikur í fjölskyldunni, þá vill maður auðvitað hjálpa ef maður getur það,“ segir kona á þrítugsaldri sem gaf yngri systur sinni egg fyrir fáeinum árum.

„Við undirbjuggum okkur vel andlega en svo kom mér eiginlega á óvart hvað þetta var eðlilegt. Önnur systkini mín eiga börn og manni þykir sérstaklega vænt um frændsystkini sín. Litla dóttir systur minnar er bara litla frænka mín sem mér þykir ofurvænt um," segir konan sem kveður meðferðina hafa tekið á sig:

„Ég var svolítið tilfinningasöm, ekki út af hormónum heldur af því að ég var mögulega að gefa stærstu gjöf sem ég gat gefið systur minni og manni hennar. Mér fannst þetta aldrei fórn og ég hugsa að ég myndi gera þetta aftur.“