Kynngimagnaðar Strandir

Blaðamaður Fréttablaðsins heimsótti Strandir fyrir stuttu og eyddi þar átta dögum. Á öldum áður var svæðið þekkt fyrir galdramenn, galdrabrennur og hvers kyns kukl. Í dag er það kynngimagnaður og töfrandi ferðamannastaður.

Eftir átta daga dvöl á Ströndum tók það tíma að venjast aftur því amstri er fylgir daglegu lífi Reykvíkings því kyrrðin situr enn í manni. Þetta var í fyrsta sinn sem ég heimsæki þennan hluta landsins og það rigndi nánast linnulaust alla leið norður á Hólmavík.

Það var komið kvöld þegar ég og samferðarmaður minn komumst á fyrsta áfangastað: gistiheimilið Steinhúsið, en húsið var byggt árið 1911 og var fyrsta steinsteypta húsið í Hólmavík. Galdrasafnið á Hólmavík var einnig heimsótt og þar snæddur dásamlega góður kræklingur.

Næsta dag ókum við til Drangsness og gistum á Malarhorni. Okkar fyrsta verk í bænum var að prófa sundlaugina sem þar er og um kvöldið voru heitu pottarnir í fjöruborðinu heimsóttir.

Okkur var sagt að pottarnir séu venjulega þéttsetnir skömmu eftir tíufréttir, en þar láta heimamenn líða úr sér eftir vinnudaginn. Daginn eftir var ferðinni heitið til Bjarnarfjarðar, þar sem ákveðið var að slá upp tjaldi. Að því taugatrekkjandi verki loknu var Gvendarlaug hins góða á Klúku heimsótt, en við laugina er dásamlegur náttúrulegur pottur sem kúrir við blómum vaxna laut.

Sundlaugin heitir eftir Guðmundi biskupi sem er sagður hafa haft mikil kynni af Ströndum, allt frá því að hann varð skipreika í Skjaldabjarnarvík árið 1180.

Kynngimögnuð bílferð

Það tók að rigna um kvöldið og nóttin í tjaldinu varð blaut, rennblaut meira að segja. Því var sú ákvörðun tekin að pakka saman um hálffimm um morguninn og aka á næsta áfangastað: Djúpavík. Saga Stranda er samofin sögum um galdra, galdrabrennur og hvers kyns kukl og landið var sannarlega kynngimagnað þennan morgun. 

Dimmgrá ský lögðust af þunga á fjallstoppana, hafið var grátt og úfið og sums staðar læddust þokuslæður hljóðlega yfir dali og bæi. Við vorum ein á ferli og rigning fyrri daga hafði orsakað grjóthrun úr snarbröttum hlíðum fjalla á malarveginn sem við ókum eftir. Blautir og þreyttir ferðalangarnir fengu inni á Hótel Djúpavík þótt ekki væri búið að opna hótelið enn þá. Þar fengum við að þurrka af okkur og okkur boðið upp á kaffi og morgunmat. Eftir stuttan blund og sturtu var ákveðið að líta við á listasýningu sem ber yfirskriftina Steypa og fer fram í gömlu síldarverksmiðjunni. Um kvöldið lét sólin loks sjá sig og varð staðurinn þá með ólíkindum litríkur og fallegur. 

Sundsprettur í fjöru

Næstu þrjá daga höfðumst við samferðarmaður minn við í Norðurfirði. Við fengum inni á Gistiheimili Norðurfjarðar og af svölunum sem fylgdu herberginu gátum við fylgst daglangt með iðandi mann- og fuglalífinu við smábátahöfnina. Bátarnir komu og fóru og í lok dags var aflinn fluttur burt í vörubíl sem skildi eftir svolítinn rykmökk er hann æddi burt úr plássinu. 

Sundlaugin í Krossnesi var heimsótt alla þá daga sem við gistum í Norðurfirði. Laugin liggur í fjörunni sjálfri og er vinsæll viðkomustaður ferðamanna sem og heimamanna. Ingólfsfjörðurinn var einnig keyrður og gamla síldarverksmiðjan þar skoðuð. Loks var arkað upp á Reykjaneshyrnu þaðan sem útsýnið er engu líkt. 

Töfrandi umhverfi

Saga segir að stúlka nokkur sem var um hríð í vist hjá Þórði Guðbrandssyni í Munaðarnesi á Stöndum hafi veikst þegar hún var tekin úr vist hjá honum en varð frísk við það að komast til hans aftur. Þegar stúlkan var svo tekin aftur af heimili Þórðar veiktist hún á nýjan leik. Af þessu fór af stað orðrómur um að Þórður hefði verið valdur að veikindum hennar með göldrum. Engir líkamlegir kvillar hrjá mig en ég er aftur á móti orðin veik fyrir þessu fámennasta sveitarfélagi landsins. 

Eins og í sögunni um stúlkuna grunar mig að veikindin hverfi um leið og ég sný aftur á þennan töfrandi stað.