Viljum við þetta?

Ég tel mig vera jákvæða og lífsglaða manneskju og reyni eftir fremsta megni að líta jákvætt á þær aðstæður sem á vegi mínum verða. Ég hef ekki viljað vera með stór orð í garð ráðamanna því ég tel mig ekki hafa betri ráð og forðast að gagnrýna þær ákvarðanir sem teknar hafa verið í þessu þjóðfélagi.

En þegar málin snerta mann beint og maður kemst í þær aðstæður að einu svörin sem maður fær eru niðurskurður og því miður…

Við að heyra þær fréttir að loka ætti líknardeildinni á Landakoti varð mér allri lokið. Hvað er í gangi?

Fárveikt fólk er sent heim, þar sem makinn (oftast kominn yfir sjötugt eða jafnvel áttrætt) á að vera á 24 tíma vakt – jú, hann fær símanúmer til að hringja í þegar eitthvað kemur upp á og öryggishnapp ef hann ræður ekki við aðstæður. Börnin sem eru í fullri vinnu við að reyna að halda sínum heimilum gangandi eiga að taka vaktina annað slagið og versla inn.

En þetta gengur bara ekki upp, makinn sem er kannski nokkuð hress endist ekki til lengdar ósofinn og félagslega vannærður, hann gefst hreinlega upp. Og þetta endar með því að sjúklingarnir verða tveir sem þurfa umönnun í stað eins.

Og viljum við hafa þetta svona? Að það sé ekki pláss fyrir okkur þegar við höfum klárað lífsstarfið og erum að bíða eftir lokaferðalaginu sem er það eina örugga í lífinu. Er það ekki eitt af því mikilvægasta að við fáum að kveðja með reisn og finna að við eigum stað sem tekur á móti okkur þegar lífskraftinn þrýtur?

Ég held að við séum öll sammála því að þessi þáttur í þjóðfélaginu verður að vera í lagi, þ.e. að heilbrigðiskerfið okkar sé traust og að vel sé tekið á móti okkur þegar við þurfum á því að halda.

Það er mín tilfinning að það sé verið að gera breytingar til þess eins að það sé verið að gera eitthvað, burtséð frá því hvort það sé hagkvæmt eða skynsamlegt. Að loka einni stofnun og ætla að sameina hana annarri sem er nú þegar full er ég ekki að skilja. Ef við erum raunsæ í þessu þá hættum við ekki að veikjast og deyja. Við gætum jú tekið upp þann hátt eins og t.d. á bílaverkstæðum, að þegar það borgar sig ekki að gera við, þá erum við send í Vöku.

Ég tek ofan fyrir þeim sem velja sér það ævistarf að hlúa að öðrum og vona að þeir haldi það út að vinna hér áfram, því að með hverri uppsögn bætist sú vinna á þá sem eftir eru.

Hugum að því sem skiptir máli og hættum að eltast við sýndarmennsku.