Af hverju ég?

Margir spyrja sig „Af hverju ég“ oft á dag án þess að fá svör við þeirri spurningu.

Fæddist ég svona ljótur og leiðinlegur eða varð ég svona allt í einu?

Er ég dæmdur til að lifa við þetta alla ævi?

Þessi litli inngangur lýsir stórum tíma á minni grunnskólagöngu, minni innri persónu og líðan.

Ekki það að ég hafi verið ljótur og leiðinlegur heldur hvernig ég dæmdi sjálfan mig af mikilli hörku.

Vegna þess þá hætti ég að þroskast og fór að byggja upp mikla varnarmúra í kringum líf mitt.

Varnarmúra sem umluktu líf mitt og meira að segja fyrir sjálfum mér.

Ég hætti að þekkja langanir mínar og þrár.

Vissi ekki hver ég var lengur, nema það að ég væri öðrum krökkum til skemmtunar þegar þá vantaði útrás fyrir að berja einhvern duglega og beita andlegu ofbeldi – sem var ég í þeim daglega tilgangi.

Allar leiðir virtust mér sem lokaðar dyr því ég átti það til að reyna, en oftast ef ekki alltaf, brugðust mínar leiðir á endanum.

Ég reyndi að segja kennaranum, skólastjóranum og námsráðgjafa hvað væri að gerast, en þá sagði starfsfólk skólans að þessu þyrfti að linna, að svona væri ekki liðið í þeirra skóla.

En þetta virtist bara vera sagt og ekkert gert því ekki stoppuðu barsmíðarnar og andlega ofbeldið.

Í stað þess jókst það eftir því sem tíminn leið. Þessar dyr virtust mér þá lokaðar líka, þannig ég hætti að segja frá og upplifði starfsfólk skólans sem bara hluta af öllu þessu leikriti.

Oft gaf starfsfólk skólans sig á tal við mig og sagði mér að hætta pirra krakkana, að ég væri vandamálið og ég þyrfti að breyta mér.

Ég man eftir að hafa farið með bænir mínar þar sem ég bað þann almáttuga að gefa mér betra líf, að ég yrði ekki barinn í skólanum á morgun, allavega ekki oftar en einu sinni en hann brást mér í hvert sinn. Þannig að ég missti alla trú og hætti að biðja og iðka hana því hún var mér hvort sem er tilgangslaus.

Við undirbúning undir próf í 7. bekk þá mátti sjá á glósunum mínum að þetta voru ekki glósur undir próf heldur innihélt þetta kveðjubréf á glósupappír.

Mig langaði svo heitt að geta bara horfið af þessari jörðu og að hafa aldrei verið til.

Ég prófaði stundum að fara með bænirnar mínar þrátt fyrir að hafa misst trúna, en í bænum mínum mátti lesa að mig langaði til að kveðja þetta líf. Ég hreinlega bað Guð um að leyfa mér að deyja.

Ég skammaðist mín fyrir sjálfan mig, hvernig ég var og hvernig væri komið fyrir mér.

Ég þorði ekki að segja fjölskyldu minni frá því hvernig ég var í raun og veru, „að ég væri svona ljótur og leiðinlegur strákur“ sem ég vissi að var satt hjá hinum krökkunum.

Þegar maður heyrir af fráfalli einstaklings, að einstaklingur hafi tekið sitt eigið líf vegna eineltis, þá fer maður oft aftur í tímann og sér sjálfan sig hvernig þetta allt saman var.

Þetta er því miður allt of oft að gerast í okkar samfélagi.

Ég gældi oft við dauðann, hugsaði oft um hvernig væri best að svipta mig lífi án þess að fjölskylda mín hlyti skaða af.

Síðan hugsaði maður með sér að maður væri svo ómerkilegur pappír hvort sem er að allir myndu taka því bara fagnandi, að vera laus við þennan leiðinlega strák sem gerði öllum lífið leitt.

Þegar skólagöngunni loks lauk þá leiddist ég fljótt út í mikla óreglu, en þar þögnuðu allar þessar raddir í höfði mínu. Ég hafði loksins einhvern tilgang í lífinu. „Að vera sem mest út úr heiminum.“

Tímabil komu þar sem ég þóttist hafa fengið nóg, en um leið og rann af mér fékk ég aftur þessar hugsanir um hversu ömurlegur og ljótur ég væri og dauðaþráin var aldrei langt undan.

Gremju og ótta sem hömluðu líf mitt burðaðist ég með öll þessi ár þrátt fyrir að ég væri löngu búinn með grunnskólann þar sem verknaðurinn átti sér stað.

Ég náði síðan tökum á lífi mínu fyrir nokkrum árum, en erfiðu tímarnir voru aldrei langt undan.

Það eru ekki mörg ár síðan að ég gerði tilraun til að svipta mig lífi síðast, en eftir það lagðist ég inn á geðdeild Landspítalans með mínum vilja.

Ég var tilbúinn til að sjá þetta frá öllum hliðum og hvað ég gæti gert í stöðunni.

Þetta er heilmikil vinna, einn dag í einu.

Fyrirgefningin er stærsta vopnið sem ég hef, ég sjálfur get ekki breytt því sem hefur gerst í fortíðinni. Ég get eingöngu horfst í augu við það hvað ég gæti gert í dag til þess að láta mér líða betur.

Það gera sér kannski fáir grein fyrir því hve einelti getur verið alvarlegt.

Það eru ekki bara atvikin sem gerast á skólalóðinni eða bara þegar einhver gengur í skrokk á einhverjum.

Þetta er spurningin um hvernig manneskjunni líður öllum stundum. Líka eftir skólagöngu því einelti getur hamlað manneskju áralangt ef ekki fyrir lífstíð.

Ekki eru til tölur um hvað margir hafa tekið sitt eigið líf vegna eineltis, betur orðað; „að einelti hafi orðið dánarorsök manneskju.“

Þegar manneskja lifir og hrærist í þessum eineltisheimi þá verður hún að einhverri manneskju sem enginn þekkir, ekki einu sinni hún sjálf. Rökhugsun og tilfinningar, hvað er það?

Víða erlendis eru oft skrifaðar greinar um fólk sem hefur fallið fyrir eigin hendi sökum eineltis, hér á Íslandi er hins vegar oft bara talað um að manneskja hafi verið þunglynd og einhvers konar geðraskanir hafi átt sér stað. Og þess vegna ....

Á einhverjum tímapunkti hlýtur fólk að spyrja sig af hverju manneskjan hafi verið svona þunglynd og með allar þessar geðraskanir, ekki bara að manneskjan hafi fæðst svona!

Auðvitað vilja allir skólar geta tekist á við einelti þegar það kemur upp, en eru allir skólar færir um að kljást við svoleiðis mál?

Væri ekki betra að fá einhverja óháða fagaðila til þess að takast á við þessi mál?

Hvaða hjálp er hægt að gefa við einelti? Manneskjan sem verður fyrir eineltinu eða fjölskylda hans verður að greiða úr eigin vasa fyrir aðstoð sálfræðinga, geðlækna og fleiri sérfræðinga.

Hvað með gerendur eineltis? Fá þeir viðeigandi hjálp til þess að kljást við sín vandamál?

Hver á að skipta um skóla, er það þolandinn eða gerandinn?

Þessar spurningar brenna á margra vörum, því auðvitað er skylda að ganga í skóla.

Þrátt fyrir að nemandi fái illa meðferð, sé barinn og beittur andlegu áreiti á hverjum degi þá er hann samt skyldugur til að mæta í skólann samkvæmt lögum.

Ef foreldri hættir að senda barn í skólann til þess að bjarga því frá barsmíðum og illri meðferð þá er það barnaverndarmál.

En ef barn sætir barsmíðum og illri meðferð daglega í skóla þá er það ekki barnaverndarmál.

Ég óska ekki mínum allra versta óvini að þurfa að upplifa einelti, hvort sem það á sér stað í vikur, mánuði eða mörg ár.

Þetta er sálarmorð á lífi einstaklings sem hann gæti þurft að bera með sér alla sína ævi.

Í lokin vil ég senda samúðarkveðjur til Sandgerðis.

Hugur minn er hjá ykkur. Guð blessi ykkur í þessari miklu sorg.