Lögin skoðuð verði dómurinn staðfestur

Margrét Gunnlaugsdóttir, lögmaður og réttargæslumaður stúlkunnar sem kærði ungan mann fyrir nauðgun á Hótel Sögu í mars, er ósátt við sýknudóm Héraðsdóms Reykjavíkur frá því í fyrradag. Hún segist ósammála mörgum forsendnanna sem dómurinn byggir niðurstöðuna á og telur að ef dómnum verður áfrýjað og Hæstiréttur staðfestir dóminn sé ástæða til að endurskoða löggjöfina um kynferðisbrot.

Tekið er fram í dómnum að framburður stúlkunnar sé talinn einkar trúverðugur en á framburði mannsins hafi hins vegar verið veilur. Margrét segir að í ljósi þess sé sérstakt að tillit hafi verið tekið til lýsingar mannsins á meintri nauðgun og aðdraganda hennar, fremur en framburðar stúlkunnar um sömu atvik.

Maðurinn bar því við að stúlkan hefði ekki streist á móti sér og hann hafi hætt um leið og hún hafi beðið hann um það. Hún segist hins vegar hafa þurft að biðja hann ítrekað. Þá fullyrðir hann að vel hafi farið á með þeim og segir Margrét undarlegt að dómurinn taki tillit til þess þvert á ólíkan framburð stúlkunnar. „Maðurinn er mjög óáreiðanlegur, það kemur fram í dómnum. Svo er þessi framburður hans notaður sem rökstuðningur fyrir niðurstöðunni.“

Dómurinn telur ljóst að maðurinn hafi ýtt stúlkunni inn í bás á klósettinu, læst honum innan frá, dregið niður um hana, ýtt henni á salernið og síðan niður á gólf, áður en hann hafði við hana samræði, og fyrir liggi að það hafi verið gegn hennar vilja. Hins vegar segir hann þetta ekki geta talist ofbeldi í skilningi 194. greinar almennra hegningarlaga.

Þessu er Margrét ósammála. „Það að fremja verknað, sem í þessu tilfelli er óumdeildur, með því að yfirvinna viðnám – það er ofbeldi. Síðan er spurningin hvernig þetta viðnám er gefið til kynna. Eins og ég skil ákvæðið, og ef maður les greinargerðina með ákvæðinu, þá er þetta ofbeldi.“

Fyrir liggur að stúlkan gaf aldrei samþykki fyrir samræðinu. „Það hefur komið til tals að breyta nauðgunarákvæðinu þannig að það segi að nauðgun sé samræði án samþykkis, eins og það er í Englandi og Bandaríkjunum og víðar. Þeim rökum var beitt gegn því að það væri alveg sambærilegt ákvæðinu okkar; að það að fara gegn samþykkisskortinum jafngilti ofbeldi. Ef þessi dómur mun standa óhaggaður þá er ljóst að það er alls ekki lagður sami skilningur í þetta tvennt,“ segir Margrét. Hún telur að áfrýja eigi dómnum og vonar að honum verði snúið. „Ef ekki þá þarf löggjafinn að hugsa sinn gang.“