Réttlát og óhlutdræg málsmeðferð?

Við aðalmeðferð í svokölluðu Baugsmáli þann 13. febrúar sl. krafðist verjandi ákærða Jóns Ásgeirs Jóhannessonar að ég viki af dómþingi meðan skýrsla væri tekin af ákærða. Kröfu þessari mótmælti ég þar sem ég ætti skýlausan rétt lögum samkvæmt að vera viðstaddur aðalmeðferð í máli þar sem ég sætti ákæru um refsiverða háttsemi.

Þrátt fyrir mótmæli verjanda míns tók dómsformaður þá ákvörðun að ég skyldi víkja af þinginu meðan skýrsla væri tekin af ákærða Jóni Ásgeiri. Verjandi minn krafðist rökstuðnings fyrir ákvörðuninni eða úrskurðar um að ég viki af þinginu. Dómsformaður neitaði að verða við þessum kröfum okkar og vísaði mér út með frekar dónalegum hætti. Þar sem þetta er opið þinghald og allir fjölmiðlar landsins viðstaddir þá er þessi ákvörðun Arngríms Ísbergs með öllu óskiljanleg, kannski treystir hann Morgunblaðinu betur með að koma á framfari þeim framburði sem Jón Ásgeiri ber fyrir dómi. Ég les þá bara Moggann.

Málsmeðferð þessi sem ég þarf að sæta er bæði ranglát og óskiljanleg með öllu. Ákvörðun dómsformannsins um að ég skyldi víkja af þinginu er efnislega röng. Í 4. mgr. 129. gr. laga um meðferð opinberra mála segir að ákærði eigi rétt á að vera við aðalmeðferð máls. Dómari geti þó ákveðið að ákærði víki af þingi meðan skýrsla er tekin af vitni eða meðákærða ef nærvera hans geti verið sérstaklega íþyngjandi eða geti haft áhrif á framburð viðkomandi, sbr. 6. mgr. 59. gr. laganna. Þessar undantekningar frá meginreglunni um að ákærði eigi rétt á að vera viðstaddur aðalmeðferðina eiga augljóslega ekki við í máli þessu.

Þá vekur það furðu og er í raun óskiljanlegt að því skuli vera neitað að verða við kröfum um rökstuðning fyrir ákvörðuninni, sérstaklega í ljósi þess að ég hef engin lagaúrræði til að óska endurskoðunar á henni. Það hlýtur að vera réttmæt krafa að dómari rökstyðji ákvörðun sem er í andstöðu við meginreglur um rétt ákærðs manns til að vera viðstaddur aðalmeðferð í máli sínu.

Það verður því ekki betur séð en að brotið sé gegn grundvallarréttindum mínum um að fá að vera viðstaddur aðalmeðferð í málinu og verja mig. Þegar litið er til alls þessa er skiljanlegt að ég dragi í efa óhlutdrægni dómsins í máli þessu eins og ég gerði þegar ég krafðist að dómsformaður viki sæti við meðferð þessa máls.

Það er með öllu óskiljanlegt að dómarar sem tóku þá afstöðu í fyrra málinu, að framburður minn sem vitnis hefði minna sönnunargildi en ella þar sem ég bæri þungan hug til Jóns Ásgeirs, teljist ekki vanhæfir til að fara með mál þetta. Þegar dómarar hafa tekið slíka huglæga afstöðu við mat á framburði mínum eru gild rök til að draga óhlutdrægni þeirra í efa í máli þessu, sérstaklega þegar sömu aðila eiga í hlut og í fyrra málinu. Ekki minnkar sá efi þegar mér er nú vikið af þinginu án rökstuðnings.

Höfundur er athafnamaður.

Það verður því ekki betur séð en að brotið sé gegn grundvallarréttindum mínum um að fá að vera viðstaddur aðalmeðferð í málinu og verja mig.