Reykja­vík er höfuð­borg, ekki fjöl­menningar­borg

Þótt hér í Reykjavík búi til skemmri eða lengri tíma margir góðir innflytjendur, er Reykjavík í huga mínum ekki sérstök fjölmenningarborg. Fyrst og síðast er Reykjavík höfuðborg okkar Íslendinga og menning hennar skal einkennast af því. Fráfarandi meirihluti tók þó nýlega af skarið og skilgreindi Reykjavík sem fjölmenningarborg, eins og það væri sérstakt markmið.

Tískuhugtök á borð við fjölmenningu byggjast í raun á draumsýn um að ólíkir menningarheimar geti átakalaust runnið í einn. Veruleikinn í raunheimum er þó sá að ef innflytjendur verða of stór hluti íbúa er hætt við að hvatinn til þess að aðlagast samfélaginu hverfi. Þá lætur samheldnin í samfélaginu á sjá og flokkadrættir festast í sessi á milli þjóðernishópa. Allir sem eitthvað fylgjast með fréttum, þekkja dæmi um þessa óheillaþróun frá borgum í löndum Evrópu.

Nýlega var fjallað um hugmyndir innflytjenda um að stofna sérstaka stjórnmálahreyfingu í Reykjavík til að gæta hagsmuna þess hóps. Í þeirri umræðu hefur verið bent á að ef innflytjendur sem hópur sameinast sem ein heild í kosningum sé þar á ferð kominn einn stærsti einstaki kjósendahópur í borginni. Hagsmunagæsla undir þessum formerkjum brýtur í bága við þá hugsjón að hingað komi menn til að samlagast samfélagi heimamanna. Þarna eru innflytjendur orðinn einn hópur og Íslendingar annar, í raun eins og stríðandi fylkingar. Slík niðurstaða var ekki kynnt sem hluti af pakkanum af hálfu þeirra sem studdu hvað ötulast við opin landamæri en er því miður óhjákvæmileg ef þróunin er eins hröð og hún hefur verið. Hjá okkur á lista Miðflokksins í þessum kosningum eru nokkrir Reykvíkingar sem eiga rætur að rekja til Póllands og fáir sem maður hittir eru jafn einarðir talsmenn ábyrgrar innflytjendastefnu – með hagsmuni Íslands í huga og ekki annað.

Hvatar eiga að vera öryggisnet ekki segull

Hvatar skipta nefnilega máli þegar mótuð er innflytjendastefna. Það er til dæmis ekki eðlilegt að tveir af hverjum þremur sem þiggja beina fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg séu með erlent ríkisfang. Ríkisvaldið hefur gengið hart fram gagnvart sveitarfélögum við að fela þeim ábyrgð á hælisleitendum og flóttamönnum í gegnum árin og slíkt getur dregið dilk á eftir sér. Samkvæmt gildandi reglum er fjölda fólks frjálst að flytja til Íslands til að vinna en það þýðir alls ekki að velferðarkerfi okkar Íslendinga, hvort sem er á vegum ríkis eða sveitarfélaga, eigi að virka sem segull fyrir þá sem ekki hyggjast leggja sitt af mörkum til samfélagsins. Miðflokkurinn mun beita sér gegn slíku ástandi í Reykjavík eins og annars staðar. Það er einfaldlega heilbrigð skynsemi og ekki láta neinn segja ykkur annað.

Andvaraleysi stjórnvalda í innflytjendamálum og tálsýnin um fjölmenningarsamfélagið hefur þegar haft töluverð áhrif á borgarbúa. Borgarbúar hafa ekki sömu öryggistilfinningu í næturlífinu og áður fyrr og dæmum fjölgar um grafalvarleg atvik, eins og hefur verið fjallað um í fréttum. Yfirgangur og óþægileg framkoma gerir vart við sig í strætisvögnum í auknum mæli og jafnvel eru skiptistöðvar eins og Spöngin og Mjódd orðnar hvimleiður viðkomustaður fyrir hinn almenna borgara vegna hópa sem hanga þar í tíma og ótíma. Þetta er ólíðandi og ábyrgðarhluti að láta þetta ekki viðgangast.

Miðflokkurinn hefur skýrt erindi í íslenskum stjórnmálum og boðar breytta og ábyrgari nálgun í flestu sem viðkemur innflytjendastefnu stjórnvalda. Á því sviði geta borgaryfirvöld beitt sér af miklu meiri þunga gagnvart ríkisvaldinu en nú er gert. Miðflokkurinn horfist í augu við þá staðreynd að innflytjendastefna undanfarinna áratuga hefur valdið miklum þrýstingi á grunninnviði samfélagsins hvort sem er í menntamálum, samgöngumálum eða á húsnæðismarkaði.

Aðgerðir til þess að auka öryggi í Reykjavík

Í Reykjavík munum við beita okkur af fullum þunga til að gæta hagsmuna borgarbúa og leitast við að takmarka áhrif þessarar þróunar á daglegt líf þeirra. Borgin getur gripið til sérstakra ráðstafana til að auka öryggisgæslu á ákveðnum stöðum. Hægt er að semja við lögregluna um aukna löggæslu á vissum svæðum á kostnað borgarinnar. Einnig væri hægt að ráða sérstaka „borgarverði“ í þessu skyni eins og dæmi eru um erlendis. Óviðunandi ástand hefur verið í og við umræddar skiptistöðvar í strætókerfinu og borgin þarf að taka ábyrgð og sjá til þess að ávallt sé öryggisvörður á staðnum. Auka þarf öryggisgæslu í strætisvögnum og hefja mætti viðræður við dómsmálaráðherra um að hverfislögreglustöð verði opnuð í Breiðholti að nýju og að hún starfi í anda samfélagsþjónustu. Slík stöð var starfrækt um tuttugu ára skeið eða frá 1989-2009. Stöðin skilaði góðum árangri og glæpum fækkaði verulega í hverfinu eftir að hún tók til starfa.

Götulýsing í borginni hefur verið í miklu ólagi undanfarna vetur, ekki síst í miðborginni. Á sama tíma hefur tilvikum fjölgað þar sem ungar konur verða fyrir kynbundinni áreitni og jafnvel ofbeldi á leið um bæinn síðla kvölds. Ljóst er að myrkvaða götur geta verið kjöraðstæður fyrir slíkt.

Reykjavík á að vera örugg, samheldin og byggð á skýrum grunni íslenskrar menningar, það er ábyrgð okkar að standa vörð um það áður en það verður of seint.

Höfundur er í öðru sæti á lista Miðflokksins í Reykjavík.