„Hvers­konar með­ferð er þetta á fötluðu barninu mínu?“

Guðrún Eva Jónsdóttir er móðir hins fimmtán ára gamla Hjartar Hlíðars. Hann er með ódæmigerða einhverfu og mikla þroskaröskun og hefur þurft á sérstökum stuðning að halda í skóla. Guðrún ræddi við fréttastofu fyrir fjórum árum þegar Hirti þá tólf ára, var synjað um skólavist. Nú er hann orðinn fimmtán ára gamall og mjög andlega veikur og segir Guðrún hann þurfa á aðstoð Barna- og unglingageðdeildar Landspítalans að halda. Það hafi hins vegar reynst þrautinni þyngri að tryggja honum það úrræði og eftir að hafa ráðist á lögregluþjón var hann vistaður á Stuðla.

„Stuðlar er meðferðarrúrræði fyrir börn undir átján ára eldri sem eru í neyslu. Hvers vegna var hann sendur þangað? Af því að það voru ekki til nein önnur úrræði og þeir lofuðu því að hann kæmist inn á BUGL strax daginn eftir því hann er hættulegur sjálfum sér og öðrum. Hann er núna í október búinn að stela bíl mínum og eyðileggja hann, þar til dæmis hefði hann getað verið búinn að skaða marga og nokkrum sinnum eftir það líka,“ segir Guðrún. 

„Enn og aftur þarf ég að ljúga að barninu mínu að hann þurfi bara að bíða hér í smá tíma því ég og amma þín erum að fara niður á spítala á fund og við ætlum að bjarga þér í læknishendur. Barnið mitt brotnar í viðurvist þriggja ef ekki fjögurra starfsmanna þarna og öskrar: „Mamma hjálpaðu mér hjálpaðu mér hjálpaðu mér, ég vil bara hjálp ég drep mig ég drep mig ég drep mig ég drep mig.“

Hjörtur hafi brugðist illa við því að frekari aðstoð væri ekki í boði og segir Guðrún son sinn þá hafa verið beittan mikilli hörku, auk þess sem hann hafi ekki fengið lyfin sín og upplifað mikil fráhvarfseinkenni.

„Á meðan það var beðið eftir sjúkrabíl þá grýtti lögreglan honum inn í sjúkrabíl og læsti og svo bankar hann og bankar og bankar á hurðina því hann þurfti svo mikið að æla. Fyrir utan sjálfsmorðshugleiðingarnar þá er barnið mitt í bullandi fráhvörfum af lyfjunum sem hann þarf að vera á en það opnar enginn fyrir honum og hann þarf að æla út um allt þarna inni. Hverskonar meðferð er þetta á fötluðu barninu mínu?“

Hún lýsir fálæti kerfisins gagnvart syni sínum og segist ráðþrota vegna málsins. Foreldrar hennar aðstoði og hafi tekið Hjört að sér, tímabundið.

„Nú sitja foreldrarnir mínir heima, því ég get ekki tekið hann, því mér ber að vernda tvö önnur börn líka og við eigum bara að bíða eftir næsta kasti og hvað skeður þá?“

Hún segir kerfið bjóða sér upp á tvo kosti, taka son sinn að sér, eða:

„Eða ákveða það ha, vera með hin börnin mín og setja hann út á götu, því það ætlar enginn að taka hann. Ég er með pappíra þar sem er sagt að hann á ekki heima í þessu úrræði og ekki þessu.“