Sýkna Sól­veigar stendur

Í ákvörðun Hæstaréttar segir að ágreiningur málsins varði kröfu Áslaugar um skaðabætur vegna ætlaðrar háttsemi eiginmanns Sólveigar, Kristins Björnssonar sem nú er látinn, en hún sitji í óskiptu búi eftir hann. 

Fyrri dómkrafan sé fjárkrafa vegna kostnaðar sem Áslaug greiddi sem hluthafi í einkahlutafélaginu Björn Hallgrímsson vegna rekstrarkostnaðar Gnúps fjárfestingafélags hf. fram til 8. janúar 2008. Áslaug hafi einkum byggt á því að Kristinn hafi blekkt hana til að greiða skuldbindingar hans vegna Gnúps fjárfestingafélags hf. í kjölfar yfirtöku Glitnis banka hf. á því félagi og hún telji að þær skuldbindingar hafi leitt af samkomulagi frá 8. janúar 2008. 

Seinni dómkrafan varði greiðslu leyfisbeiðanda til Ernu ehf. í tengslum við kaup Björns Hallgrímssonar ehf. á hlutum í Árvakri hf. Áslaug hafi lýst því yfir að yrði henni veitt leyfi til áfrýjunar myndi ágreiningur málsins fyrir Hæstarétti eingöngu lúta að fyrri dómkröfunni.

Gerði enga fyrirvara

Með dómi Landsréttar hafi héraðsdómur verið staðfestur um sýknu Sólveigar. Um fyrri dómkröfuna hafi sagt í dómi Landsréttar að ekki yrði annað ráðið en að þegar Áslaug hefði gefið umboð sitt til Kristins 9. janúar 2008 til undirritunar samkomulags frá því deginum áður hefði hún haft allar upplýsingar og forsendur til að átta sig til hlítar á þeim skuldbindingum sem í því fólust. 

Áslaug hefði ekki gert neina fyrirvara þegar hún veitti samþykki sitt. Þá hafi Landsréttur látið þess getið að ekkert lægi fyrir í málinu um að Kristinn hefði blekkt hana og þannig valdið henni fjártjóni með saknæmum og ólögmætum hætti þannig að skapast hafi bótaskylda.

Telur sig hafa verið beitta blekkingum

Áslaug hefði einkum byggt á því að niðurstaða Landsréttar sé bersýnilega röng að efni til enda gangi hún þvert gegn viðurkenndum meginreglum skaðabóta- og kröfuréttar. Þá sýni gögn málsins að hún hafi verið beitt blekkingum og ekki haft færi á að átta sig á þeim skuldbindingum sem fólust í fyrrgreindu samkomulagi. 

Enn fremur telji hún að málið hafi fordæmisgildi, einkum um tómlæti og fyrningu kröfuréttinda. Sakarefnið varði þar að auki verulega fjárhagslega hagsmuni leyfisbeiðanda. Að endingu vísi hún til þess að brýnt sé að Hæstiréttur taki dóm Landsréttar til endurskoðunar enda varði það mikilvæga almenna hagsmuni að beiting sönnunarreglna og lagatúlkun sé skýr og fyrirsjáanleg.

Ekkert almennt gildi og varði ekki mikilvæga hagsmuni

Í ákvörðun Hæstaréttar segir að að virtum gögnum málsins verði hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi laga um meðferð einkamála. 

Þá verði ekki séð að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant eða dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni. Beiðni um áfrýjunarleyfi væri því hafnað.

Ekki laus allra mála

Málið sem hér um ræðir er ekki það eina sem snýr að viðskiptum eiginmanns Sólveigar heitins. Félagið Lyfjablóm ehf., sem er í eigu sonar Áslaugar, hefur stefnt Sólveigu til greiðslu ríflega tveggja milljarða króna, óskipt með Þórði Má Jóhannessyni, sem var forstjóri áðurnefnds Gnúps.

Héraðsdómur Reykjavíkur sýknaði þau bæði af öllum kröfum Lyfjablóms árið 2022. Dómurinn taldi engri saknæmri hafa verið til að dreifa í málinu og féllst einnig á málsástæður Þórðar Más og Sólveigar Guðrúnar um að allar kröfur á hendur þeim væru ýmist fyrndar, málshöfðunarfrestur þeirra runninn út, fallnar niður fyrir tómlæti eða þær hefðu einfaldlega ekki stofnast..

Landsréttur ruddur

Ekki eru þó öll kurl komin til grafar í því máli enda áfrýjaði Lyfjablóm dómi Héraðsdóms og málið er enn til meðferðar í Landsrétti.

Talsverða athygli vakti nýverið þegar Landsréttur, og síðar Hæstiréttur, féllst á kröfu Lyfjablóms um að öllum dómurum Landsréttar yrði gert að víkja í málinu.

Aðalsteinn E. Jónasson, dómari við Landsrétt, starfaði fyrir Gnúp. Hann var framkvæmdastjóri lögfræðisviðs félagsins. Á meðal gagna málsins er skýrsla sem Aðalsteinn gaf fyrir héraðsdómi árið 2022, en þá var hann orðinn dómari við Landsrétt.

Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að dómarar við réttinn væru vanhæfir vegna þess að Aðalsteinn samstarfsmaður þeirra væri vitni í málinu. Málinu var skotið til Hæstaréttar sem komst að sömu niðurstöðu.

Þótt ekki væri augljóst að við úrlausn málsins muni reyna á það að dómarar við Landsrétt þurfi að leggja mat á sönnunargildi og trúverðugleika framburðar Aðalsteins þá væri ekki hægt að útiloka það. Það að Aðalsteinn væri vitni í málinu væri til þess fallið að draga mætti óhlutdrægni annarra dómara við Landsrétt með réttu í efa.