Sneri aftur til vinnu í fæðingar­or­lofi vegna stöðunnar á spítalanum

Sólveig segist meðvituð um að umræða sé um álag á spítalanum en segir engan gera sér grein fyrir hversu mikið álagið er, sérstaklega á smitsjúkdómadeildinni sem sé orðin eingöngu Covid-legudeild. Þá séu enn fleiri deildir komnar að þolmörkum.

„Mönnunin er bara alls ekki góð, alltaf undirmönnun og öryggi við hættumörk sjúklinga og starfsmanna! Þessi bylgja er líklega sú versta hingað til og hún hefur ekki náð hámarki. Starfsfólk hleypur um ganga og þarf að forgangsraða og nær varla að sinna grunnþörfum sjúklinga,“ skrifar Sólveig.

„Gæti urlast úr reiði þegar ég veit hvað fólk er hundlasið“

Hún segist mjög ósátt með þá umræðu um að „við þurfum að lifa með veirunni.“ Hún segir það ekki möguleika í stöðunni, heilbrigðiskerfið myndi bugast.

„Hvernig eigum við að lifa með veirunni? Með því að opna allt og spítalinn fer á hlið og allt starfsfólk dettur niður af því það getur ekki meir, hvað verður þá um sjúklingana?“ spyr Sólveig.

„Heilbrigðiskerfið getur ekki lifað þannig með veirunni. Ég gæti urlast úr reiði þegar ég heyri fólk segja þetta þegar ég veit hvað fólk er hundlasið, á öllum aldri, bólusett, óbólusett, þau eru mörg dauðhrædd og einangruð frá öllum og fær síðan kannski bara lágmarksþjónustu vegna manneklu. Auðvitað er allt gert til að manna og tryggja öryggi, það bara er erfitt að fá fólk til að vinna í þessu komið á annað ár, fólk sem hefur keyrt sig út í öllum bylgjunum.“

Mjólkar sig á milli þess sem hún sinnir sjúklingum

Hún segist þó þakklát fyrir að geta hjálpað og segist elska starfið sitt. Hún hafi aðallega ákveðið að snúa aftur úr fæðingarorlofinu til að létta undir samstarfsfólki sínu og vegna samhyggðar sem hún hafi til sjúklinga.

„Á milli þess sem ég sinni covid sjúklingum fer ég fram og pumpa mig svo ég missi ekki niður brjóstamjólkina þar sem sonur minn er eingöngu á brjósti,“ skrifar Sólveig.

„Samstarfsfólkið mitt eru englar í mannsmynd og eru hetjur og fyrirmyndir. Yfirmenn á deildinni ættu að fá fálkaorðuna fyrir að hafa hvatt okkur áfram og haldið okkur á lofti allan þennan tíma, og fyrir þrotlausa vinnu sem þau hafa unnið,“ skrifar Sólveig.

„Við erum sprungin!“

Hún segist viss um að fólk geri sér ekki grein fyrir því hvað starfmenn spítalans geri til að láta hlutina ganga upp. Í fyrstu bylgjunni hafi hún sjálf til dæmis unnið nánast daglega með ungbarn.

„Í fyrstu bylgjunni vann ég nánast alla daga, OG var heima með dóttur mína sem var ekki orðin eins árs og ekki byrjuð á leikskóla. Ég skipulagði mig bara vel en fékk nánast enga hvíld og keyrði mig alveg út. Aftur í þriðju bylgjunni þá vann ég ólétt. Og nú mæti ég aftur til leiks með 4 mánaða gamalt barn heima líka,“ skrifar Sólveig.

Hún segist reið og ósátt. Álagið sé ómannlegt. Hún segir að áður en fólk hvetji til að veirunni sé sleppt lausri út í samfélagið setji það sig í stöðu sjúkrahússstarfsmanna og sjúklinga.

„Í ALVÖRU er bara 200 manna samkomubann og 1m regla! Stjórnvöld viljiði plís gera eitthvað meira! Við erum sprungin!“