Hansi Bjarna var og er forfallinn Duran Duran-aðdáandi

„Jájá, ég er að fara,“ segir Hans Steinar Bjarnason, upplýsingafulltrúi SOS-barnaþorp. Hans Steinar er líklega þekktari sem útvarpsmaðurinn Hansi Bjarna sem seinna söðlaði um og varð einn helsti íþróttafréttamaður landsins.

Í afneitun gagnvart sönghæfileikum Símons

Hansi er forfallinn Duran Duran-aðdáandi og hann er að fara á tónleika hljómsveitarinnar í kvöld. Hansi, sem verður 46 ára á laugardaginn, segir aðdáun hans á hljómsveitinni ekki í rénun þó aðdáun hans sé ekki eins blind og hún var á árum áður. Eða hvað? Á 9. áratugnum var Duran Duran aðalbandið. Helst var á tímabili að hljómsveitin Wham væri að velgja þeim undir uggum. Hansi kannast ekki við það beint að hafa staðið í Wham-Duran Duran-stríði. Ekki þannig.

„Jújú, maður stóð vörð um sína menn. Simon Le Bon var ekkert sérstakur söngvari en ég var í afneitun þá og tók því sem persónulegri árás þegar fólk var að halda þessu fram. Svo  sá ég nýlega tónleika með þeim í sjónvarpinu og hann er miklu betri söngvari í dag en hann var þá. Það er alveg áberandi. En, hann gat verið agalegur á þessum tíma. Ég skal fúslega gangast við því núna.“

Ofurspenntur táningur á Hólmavík

Hansi segist hafa verið alveg forfallinn. En, þá ber til þess að líta að þetta var þegar hann var hvað móttækilegastur, ellefu til tólf ára gamall og bjó á Hólmavík.

„Þetta er tíminn. Rás 2 ekki farin að nást á Hólmavík þá. En, samsending Rásar 1 og 2 um helgar var sannkölluð himnasending. Svo var vinsældalistinn á fimmtudagskvöldum. Topp tíu frumfluttur milli átta og níu og svo topp 30 á sunnudögum.

Maður var búinn að stilla sér upp við skrifborð með línustrikað blað og færa skilmerkilega allt til bókar. Þetta eru svo horfnir tímar. En, þarna verður útvarpsáhuginn til, þetta er ástæðan fyrir því að ég fór að starfa við Útvarp. Byrjaði á Útrás 1989, þegar ég var í MH. Svo kom Sólin og svo X-ið í gamla dúfnakofanum með Aðalstöðinni.“

Já, Hansi segist þvílíkt spenntur. Kannski ekki eins spenntur og þegar hann var tólf ára. En, samt. Og hann skrifaði skemmtilegan pistil á Facebooksíðu sína, í tilefni tónleikanna í kvöld sem Vísir birtir hér með í heild sinni með góðfúslegu leyfi.

Treysti sér ekki til að gera John Taylor úr Hansa Bjarna

„Ekki seinna vænna. Ég var svona 11-12 ára þegar ég varð gjörsamlega vitstola af aðdáun á bandinu. Ég bað afa Hans um 500 krónur til að geta keypt Arena vínylplötuna með Duran í gamla Kaupfélaginu á Hólmavík. Hún var á repeat í plötuspilaranum í stofunni allt árið 1985.

Um þetta leyti safnaði ég öllum plakötum og myndabókum um Duran Duran sem ég komst yfir. Verst finnst mér að eiga ekki ennþá púsl-plakatið í real size sem tók nokkur Bravo- eða PopRocky blöð til að safna í alla myndina af hljómsveitinni.

Á þessum tímapunkti var ástandið orðið háalvarlegt.

Ég laug því að skólafélögunum á Hólmavík að Simon Le Bon væri frændi minn og ég væri stundum að passa fyrir hann.

Það trúðu þessu einhverjir. Held ég. Það var ekkert internet til að bösta mig. Það er örugglega til einhver greining á þessu ástandi í dag.

Svo get ég staðfest eina sögu sem gengur líklega ennþá um mig á Hólmavík. Þangað kom hárgreiðslukona reglulega og klippti þá allt þorpið á einni viku eða svo. Ég mætti til hennar galvaskur með nýlega Duran Duran myndabók, opnaði hana við mynd af John Taylor og sagði; geturðu klippt mig svona? Ég var alla vega með sítt að aftan en hún treysti sér ekki í verkefnið. Held hún hafi ekki verið með strípur meðferðis. Gríðarleg vonbrigði.

Á fölskum forsendum á blaðamannafundi

Ég lét mig að sjálfsögðu ekki vanta á blaðamannafund með sveitinni þegar hún kom hingað 2005. Ég var að vinna í útvarpinu, fékk tilkynninguna og mætti þó ég væri ekki með neinn þátt sem Duran-viðtöl pössuðu inn í. Komst reyndar að því á blaðamannafundinum að fjöldinn allur af kollegum mínum mætti þangað í nákvæmlega sömu erindagjörðum og ég.

Að lokum vil ég bara benda tónleikahöldurunum Sena Live á að ég gæti mögulega verið tiltækur annað kvöld til að ræða við Simon um barnapössun. Er kominn með nokkra reynslu núna. Verð á staðnum.“