Frá L.A. í Hörpuna

„Drexler er sem sagt það sem kallast á fræðimáli tónlistardrifinn fjölnotendaleikur. Í grunninn þá búa leikmenn sér til sínar eigin leikjapersónur eins og gerist í leikjum eins og World of Warcraft, en í staðinn fyrir að þróa upp bardagatækni eða galdra þá þróar leikmaðurinn hæfileika á sviði tónlistar í fjölnotendaheimi. Þetta snýst um að reyna að gera persónuna vinsæla innan þessa heims. Þetta er hlutverkaleikur en við erum með hlutverk eins þekkjast í tónlistarheiminum: umboðsmenn, tónlistarstjörnur, aðdáendur. Þetta er ekki endilega leikur fyrir hlutverkaleikjaspilara – við erum að fara aðeins meira inn í samfélagsmiðlahegðun og stór hluti leiksins fer fram á snjalltækjum. Spilarar búa til prófæl utan um karakterinn, safna aðdáendum og gefa út lög og svona,“ segir Sigurður Ásgeir Árnason, framkvæmdastjóri Drexler, sem smíðaði þennan frumlega leik. Hann ætlar sér enga smá hluti með leikinn, en til hans sást í L.A. á dögunum þar sem hann mætti meðal annars á Grammy-hátíðina.

Hvað voruð þið að gera í L.A.?

„Við erum ekki í verkefni sem mun umbylta tölvuleikjum og við erum heldur ekki í verkefni sem mun umbylta tónlist – við erum í verkefni sem mun umbylta hvoru tveggja og öllum afþreyingariðnaðinum eins og hann leggur sig. Þannig að eðlilega erum við kannski viðloðandi fyrirtæki, viðburði og staði sem eru framarlega í afþreyingariðnaði og þess vegna vorum við tengdir Grammy-hátíðinni. Málið er náttúrulega það að ef stefnan sem við erum með, og þetta fer eins og við erum að vona, þá erum við að horfa á fyrirbæri sem er óþekkt stærð í allavega íslenskum afþreyingariðnaði. Við erum ekkert endilega að tjá okkur um einstök atvik – við erum náttúrulega búin að vera um allan heim. Við erum þarna að vinna.“

Þú talaðir á ráðstefnunni Krossmiðlun í Hörpunni og erindi þitt vakti athygli – um hvað fjallaði það?

„Ég opnaði ráðstefnuna – þarna koma fram fyrirtæki sem eru framarlega í sýndarveruleika. Ég er dálítill frumkvöðlaperri, ef ég má orða það þannig, ég hef gaman af því að skoða tækninýjungar. Þegar maður horfir á sýndarveruleika þá er þetta svona bóla sem hefur verið að koma fram frá átján hundruð og eitthvað og hefur alltaf klikkað, alltaf. Fyrst voru þetta ljósmyndavélarnar, síðan var þetta dótið sem var notað til að þjálfa flugmennina og geimfarana sem varð að Flight simulator og síðan á tíunda áratugnum fáum við alla þessa sýndarveruleikasprengju.

Núna fáum við þetta aftur og það er alltaf sagt: tæknin er ekki nógu góð, markaðurinn er ekki tilbúinn en þetta verður ógeðslega stórt eftir fimm ár. Það sem ég er að leggja fram er þetta mál mannsins að flýja veruleikann. Við erum alltaf að reyna að flýja inn í fantasíuna og þess vegna hefur fólk haft áhuga á sýndarleika. Ég hélt því fram að sýndarveruleiki væri mjög spennandi fyrirbæri en það væri mikilvægt að gera þetta rétt og falla ekki alltaf í sömu gryfjuna. Í stuttu máli snerist þetta um hvaða lærdóm má draga af tæknisögunni. Ég var yngstur og vildi sýna góða siði og sýna gott andlit og opna með jákvæðni – þetta var fílósófísk nálgun.“