Mun á­fram snarast eftir Snöru þrátt fyrir hrak­farirnar á Gunn­ólfs­víkur­fjalli

Reimar  Sigurjónsson, bóndi á Felli í Bakkafirði, sem komst í hann krappan í gær þegar hann komst í sjálfheldu á klettasyllu á Gunnólfsvíkurfjalli í gær við leit að kindum segist hvergi banginn og mun halda áfram að elta uppi ærnar á fjöllum. Hann muni þó gera það með öðruvísi hugarfari. 

„Fyrir mér var þetta eiginlega ævintýri,“ segir Reimar í samtali við Vísi, þakklátur öllum sem komu að björgun hans. Hvort sem var af sjó eða landi. Reimar hafði séð ánni Snöru bregða fyrir í fjallinu ásamt tveimur gimbrum en hann hafði fylgst með þeim í fjallinu undanfarnar vikur. Nú taldi hann lag að sækja þær.

„Það átti heldur betur að grípa þær,“ segir Reimar sem fór út eftir ásamt konu sinni og hundum tveim. Gunnólfsvíkurfjall er í um fimm kílómetra fjarlægð frá Felli en hægt er að aka um þrjá kílómetra af fimm.

Eitt að fara upp og annað að fara niður

„Svo þegar við komum út eftir og förum að smala þá ruglast þær í höfðinu, fara upp á syllurnar en því miður í ranga átt,“ segir Reimar sem fylgdi á eftir. „Ég vildi ekkert gefa mig og fór eftir þeim.“

Reimar sá færi á að koma sér af einni syllu upp á þá næstu þar sem kindurnar voru en sú reyndist alveg lokuð, þverhnípt bjarg á milli hans og kindanna. Þegar hann hugðist snúa við treysti hann sér ekki niður. Hann og hundarnir tveir hafi verið í sjálfheldu.

„Það er eitt að fara upp og annað að fara niður.“

Reimar lýsir aðstæðum í fjallinu þannig að þar séu snarbrattar skriður og klettasyllur. Hann var bæði með farsíma og gat rætt við konu sína með talstöð. Hann hringdi í Neyðarlínuna og lét vita af stöðu mála. Hann segist ekki hafa lent í því áður á lífsleiðinni að vera svo bjargarlaus.

„Nei, en ég tel mig ekki hafa verið í hættu. Ég var pollrólegur.“

Knúsaði hundana sína

Reimar var á syllunni í um fimmtán klukkustundir. Aðspurður hvort honum hafi ekki verið kalt segir hann logn hafa verið á syllunni mestan tímann. Þegar blés hafi hann fært sig upp að fjallinu. Þá hafi hann faðmað hundana að sér og haldið á sér hita þannig.

Sérhæfðir fjallabjörgunarmenn komu Katli til bjargar í nótt og segir hann hafa verið magnað að fylgjast með fagmennsku þeirra. Alls komu á áttunda tug manna að aðgerðum. Þeirra á meðal lögreglumenn, björgunarsveitarmenn og skipverjar á Geir frá Þórshöfn og Finnanum frá Bakkafirði sem lýstu upp  fjallið á meðan á aðgerðum stóð í niðamyrkri í nótt.

„Þetta hefði verið illframkvæmanlegt án þeirra,“ segir Reimar sem vill koma á framfæri miklum þökkum til allra sem veittu honum aðstoð. Hann segir nokkra geðshræringu hafa verið á heimilinu þegar hann skilaði sér í hús, börnin verið fegin að sjá pabba sinn og svo grínast hann með að mesta furða hafi verið hve vel konan tók honum. 

Hann hafði náð nokkrum svefni þegar fréttamaður náði í hann á öðrum tímanum og sagði alla vera búna að jafna sig á ævintýrinu. Hann er þó ekki búinn að gefa upp von að finna ærnar, fyrrnefndar þrjár kindur og fleiri sem hafi ekki skilað sér í réttum í haust. Það sé þó alls ekki þannig að hann elti alltaf kindurnar þegar aðstæður séu erfiðar á fjalli.

„Maður hefur oft snúið við á eftir kindum í fjallinu,“ segir Reimar sem er uppalinn á svæðinu og verið með búskap frá árinu 1992. Hann ætlar áfram að snarast eftir Snöru eins og hann orðar það.

„Ég fer aftur en með aðeins öðru hugarfari.“