Aldrei verið neitt óperunörd

Kristín Sveinsdóttir messósópran stendur á sviði La Scala óperunnar í Mílanó í kvöld. Hún segir óraunverulegt að þessi draumur allra óperusöngvara sé að rætast og getur ekki beðið eftir að hitta fjölskyldu sína sem verður öll í salnum.



Kristín Sveinsdóttir messósópran er á hlaupum um götur Mílanó­borgar þegar hún svarar símanum. „Ég ætla rétt að ná mér í kaffi,“ segir hún, „það er hérna úti á horni.“ Kaffið verður hún að fá enda stendur mikið til. Í kvöld mun Kristín standa á sviði La Scala óperuhússins í frumsýningu Töfraflautunnar eftir Mozart.

„Þetta er algjör draumur. Það er smá fiðringur í mér en við erum vel undirbúin,“ segir Kristín þegar kaffið er komið í bollann, en hún hefur undanfarið ár verið búsett í Mílanó við stífar æfingar með akademíu La Scala.

 Kristín stundar annars söngnám í Vínarborg en gerði árs hlé á náminu þegar hún var valin úr hópi söngvara sem boðaðir voru í áheyrnar­próf af útsendurum La Scala óperuhússins í fyrrasumar. Þar með er hún fyrsta íslenska söngkonan til að syngja á þessu sögulega sviði og segist varla trúa því að draumurinn sé að rætast.

„Alveg frá því ég fór að læra óperusöng hefur mig dreymt um að standa á þessu sviði, eins og alla óperusöngvara býst ég við, risastór draumur sem manni dettur ekki í hug að verði að veruleika. Þetta er hálf óraunverulegt allt saman og ótrúlega gaman. 

Þetta er alveg ný uppsetning á Töfraflautunni eftir leikstjórann Peter Stein. Adam Fischer er hljóm­sveitar­stjóri en þeir eru báðir stór nöfn í tónlistarheiminum. Þetta er í fyrsta skipti sem akademíusýning fær svona stóra umgjörð. Hljómsveitin er skipuð ungum hljóðfæraleikurum og meira að segja búið að stofna nýjan kór fyrir sýninguna með ungum söngvurum.“

Magnað að reyna röddina á stóru sviði

Alls verða tíu sýningar á Töfraflautunni. Kristín fer með hlutverk annarrar hirðmeyjar og fær nokkurn tíma á sviðinu. Hún fer með texta á þýsku sem hún segist hafa kviðið talsvert. 

„Það var minn helsti ótti fyrir sýninguna. En Peter Stein hefur farið djúpt með okkur í verkið, söguna og persónurnar og öll samtöl undanfarið ár. Það er mikill lærdómur að prófa að syngja á svona stóru sviði. Í söngnáminu fer kennslan bara fram í litlu herbergi. Það er magnað að finna hvernig röddin virkar í stóru óperuhúsi. Stór hluti af þessu er líka að vinna með taugarnar.

 Flest þeirra sem eru hérna með mér eru að klára sinn master í söng og fyrir þau er þetta stökkpallur út í óperuheiminn. Ég er aftur á móti að hefja mitt söngnám, er bara búin með eitt ár í bach­elor og lá alltaf fyrir að ég færi aftur til Vínar og kláraði skólann,“ segir Kristín. Þetta sé því heilmikil prófraun fyrir hana og hún fari reynslunni ríkari aftur til Vínar.



„Ég hef meira að segja aldrei verið mikið óperu­nörd og skammast mín eiginlega þegar verið er að spyrja hvort ég þekki ekki þennan og hinn tónlistar­stjórann eða hinar og þessar óperur. En nú er ég farin að geta tekið þátt í samræðum skammlaust,“ segir hún hlæjandi og viðurkennir að hlutverkið muni að öllum líkindum opna fleiri dyr inn í tónlistarheiminn.

 „Jú, það gæti hjálpað til að hafa La Scala á ferilskránni þegar ég fer í áheyrnarprufur. Ég fékk reyndar í framhaldi af þessu að æfa örlítið stærra hlutverk í næstu óperu sem sýnd verður á Scala, Brúðkaup Figaros. Ég er staðgengill fyrir Cherubino. Ef söngkonan veikist þá mun ég stökkva inn.“

Brandarinn á skrifstofunni

Eftir árið er Kristín orðin heimavön í óperuhúsinu. Hún er fljót að kynnast fólki og þekkir orðið annan hvern mann á göngunum. Stemmingin sé notaleg og létt.

„Þau á skrifstofunni voru einmitt að gera létt grín að mér fyrir það hvað margt af mínu fólki ætlar að koma, fannst fyndið að yfir fimmtíu manns ætli að gera sér ferð frá Íslandi til að sjá aukahlutverk. Ég hálf skammast mín, þetta er auðvitað hálf yfirdrifið,“ segir Kristín og hristir hausinn.

„Ég á fjögur systkini sem ætla öll að koma, mamma og pabbi og tvær systur pabba með mökum og barnabarni. Systir mömmu ætlar líka að koma með manni og dóttur. Við erum mjög samheldin fjölskylda og það gerir okkur dálítið fyrirferðarmikil. Það verður mikið partí um helgina, ég get ekki beðið. Pabbi kemur að sjálfsögðu með nýtínd aðalbláber handa mér frá Íslandi svo ég nærist nú örugglega vel fyrir frumsýningu,“ segir Kristín en pabbi hennar er Sveinn Rúnar Hauksson, læknir og annálaður berjatínslumaður. „Vinkonur mínar úr Graduale Nobili mæta líka með nýjum organista í Langholtstskirkju, Árna Heiðari Karlssyni, og þau verða með tónleika her í Mílanó annað kvöld.“

Sveitastemming í stórborg

„Mílanó er æðisleg þó að mörgum Ítölum finnist hún ljót og ekki standast samanburð við draumaborgirnar Róm og Flórens,“ segir Kristín um heimavígstöðvarnar síðasta árið. „Hér er ótrúlega gott að búa. Kaffið er ódýrt, kostar eina evru, svo maður fer oft yfir daginn á kaffihús bara rétt til að sækja einn bolla. Oft fer ég á sama staðinn og þá fer fólk að heilsa og spyrja hvernig maður hafi það. Ég hef gaman af þessari sveitastemmingu í stórborg. Ítalir eru í raun alveg eins og maður heldur að þeir séu, afar opnir og hlýlegir. Vínarbúar eru aftur á móti þekktir fyrir að vera kuldalegir. Austurríkismenn segja það sjálfir,“ segir Kristín. 

Hún kann þó afar vel við sig í Vín og hlakkar til að flytja þangað aftur nú þegar sér fyrir endann á La Scala ævintýrinu. Þar bíður líka kærastinn, Hallgrímur Árnason, en hann stundar nám í vöruhönnun í Vín.

„Við fluttum saman út og þegar ég fékk þetta tækifæri ákváðum við að láta okkur hafa fjarbúðina í eitt ár. Við erum búin að taka ansi margar næturlestir á milli. Einu sinni tók ég tvisvar sex klukkutíma með rútu, fyrst til München og þaðan til Vínar.“

Grípur í prjónana

Árið hefur verið annasamt hjá Kristínu en þó segist hún öðru hvoru hafa fengið rólega daga. Þá flatmagi hún í fallegum görðum með bók eða grípi í prjóna. Hún prjóni vettlinga á vini sína og er að ljúka við par fyrir ítölskukennarann sinn. „Hún er einmitt að fara til Íslands. Ég vil ekki að henniverði kalt,“ segir hún sposk. „Pabbi sagði við mig um daginn þegar ég var að lesa og prjóna að ég væri alveg eins og mamma. Það þótti mér vænt um.“