Of fáir sjúkrabílar til þess að bregðast við

Ekki er til nægur floti sjúkrabifreiða á Norðurlandi til að takast á við rútuslys líkt og varð á Þingvallavegi í síðasta mánuði. Fjórir sjúkrabílar eru til notkunar á Akureyri og tveir á Húsavík á svæði þar sem þúsundir langferðabíla fara um árlega í sístækkandi ferðaþjónustu á svæðinu.

Þann 25. október síðastliðinn fór rúta út af Þingvallaveginum að morgni dags með 42 farþega innanborðs. Fimmtán þeirra voru fluttir slasaðir á Landspítalann til aðhlynningar og voru til þess notaðar tíu sjúkrabifreiðar. Verði slíkt slys á leiðinni milli Akureyrar og Mývatns, þar sem þúsundir ferða eru farnar árlega með farþega, mun það taka langan tíma að flytja slasaða til aðhlynningar á sjúkrahúsi, en aðeins níu sjúkrabifreiðar eru til taks frá Siglufirði í vestri til Húsavíkur í austri.

Jón Helgi Björnsson, forstjóri Heilbrigðisstofnunar Norðurlands, segir viðbrögð við slysum af þessari stærðargráðu reglulega æfð á starfssvæðinu. Hann segir skipulagið miða að því að senda fólk til Reykjavíkur í stað Akureyrar þar sem sjúkrahúsið á Akureyri sé ekki heldur í stakk búið til að taka við svo mörgum sjúklingum.

„Við æfum hópslys með mjög reglulegu millibili og höfum einmitt æft slys sem þetta mjög nýlega. Þar er gengið út frá því að búa til loftbrú til Reykjavíkur þar sem þar er sjúkrahúsið sem getur tekið við hópslysum af þessu tagi. Landspítalinn er sjúkrahúsið sem dekkar allt landið, segir Jón Helgi. „Verði slys á Fljótsheiðinni til að mynda væri hægt að taka við minna slösuðum á Húsavík, einhverjir færu á Akureyri en síðan þyrfti að fá sjúkraflugvél og jafnvel virkja Fokkervél til að fljúga með fólk suður.“

Ólafur Stefánsson, slökkviliðsstjóri á Akureyri, segir viðbragðstímann geta verið um 40 mínútur fyrir fyrsta viðbragð að mæta á staðinn frá Akureyri. „Síðan yrði að kalla út aukinn mannskap til að manna fleiri bíla.“ Ólafur segir það einnig staðreynd að menntun sjúkraflutningamanna á höfuðborgarsvæðinu sé almennt meiri en þeirra sem sinna sama starfi á landsbyggðunum.

Fréttin birtist fyrst í Fréttablaðinu