Hlakka til að taka á móti flóttafjölskyldunum

Eins og margir Íslendingar voru hjónin Sigríður Sigurðardóttir og Guðmundur Ágústsson snortin af neyð flóttafólks á síðasta ári. Þau ákváð því að gerast sjálfboðaliðar hjá Rauða krossinum og segjast þakklát fyrir að hafa þannig fengið tækifæri til þess að leggja sitt að mörkum þannig.

„Við höfðum náttúrulega fylgst með fréttum frá Sýrlandi og ófriðnum þar og svo þegar flóttamannastraumurinn fór að magnast fylgdumst við með fréttum með því og leist ekkert á blikuna um hvernig ástandið var á fólkinu og fundum til með þeim," segir Sigríður.

Hver flóttamannafjölskylda verður tengd við þrjár íslenskar fjölskyldur við komuna til landsins og er hugmyndin sú að mynda þannig félagslegt stuðningsnet í aðlögunarferlinu.

Verða í ömmu- og afahlutverkinu

Sigríður og Guðmundur ræddu málið við sína nánustu og úr varð að öll stórfjölskyldan ákvað að taka höndum saman, alls um 25 manns í þremur fjölskyldum. „Við erum sem sagt tvö og eigum fimm börn og þau ætla að vera með í þessu. Síðan eru tvær systur Sigríðar sem eru með líka og við ætlum að mynda góðan hóp til að geta staðið sæmilega að þessu," segir Guðmundur.

Rauði krossinn reynir að para fjölskyldurnar þannig að þær eigi samleið, til dæmis með svipuð áhugamál og börn á sama reki. „Í okkar tilfelli þá verðum við örugglega svolítið í ömmu- og afahlutverki í þessari fjölskyldu, en krakkarnir okkar og barnabörnin meira í systkina- og vinahlutverki," segir Sigríður.



Reyna að setja sig í þeirra spor

Í kjölfar ákvörðunarinnar um að gerast stuðningsfjölskylda hefur áhugi hjónanna á málefnum arabaheimsins aukist mjög að sögn Sigríðar.

Auk þess að sækja undirbúningsnámskeið hjá Rauða krossinum hafa þau nýtt tímann síðustu vikur til að lesa sér mikið til og þessa dagana sækja þau námskeið um sögu og menningu Miðausturlanda sem Magnús Þorkell Bernharðsson prófessor kennir við Endurmenntun Háskóla Íslands.

Guðmundur segir þau hafa gert það til að reyna að vera betur að sér. „Þegar við ákváðum þetta fyrst var það af ákveðinni mannúð, en síðan auðvitað vill maður setja sig í spor þessa fólks sem er að koma, þannig að við getum veitt þeim allan þann stuðning sem hugsanlega þau ætlast til, eða stjórnvöld."

Ólíkir menningarheimar mætast

Aðspurður játar Guðmundur því að nú þegar styttist í komu flóttafólksins finni þau bæði fyrir tilhlökkkun og kvíða. Vissulega muni framandi menningarheimar mætast að mörgu leyti en þau hafi undirbúið sig vel og séu tilbúin að takast á við verkefnið.

Sigríður bætir við að mikilvægt sé að gera sér grein fyrir því að margir meðal flóttafólksins gangi líklega með þann draum í hjarta að komast aftur heim.

„Það er ekkert víst að þau verði um aldur og ævi á Íslandi, en hugsunin er náttúrulega sú að hjálpa þeim að líða vel á meðan þau eru hérna. Svo kannski verða þau áfram, við vitum það ekki."