Hér segjum við stopp

Þriðja útgáfan af tímaritaröðinni IOOV eða 1005 kemur út næstkomandi sunnudag. Hvert tímarit fyrir sig samanstendur í raun af sjálfstæðum bókmenntaverkum. Skáldskap, þýðingum, ljóðabókum og fleiru mjög svo áhugaverðu efni fyrir unnendur bókmennta. Þannig að hvert tímarit fyrir sig er í raun eins konar safn ólíkra bókmenntaverka.

Eiríkur Guðmundsson, rithöfundur, ljóðskáld og útvarpsmaður, er á meðal þeirra sem staðið hafa að útgáfunni frá upphafi og segir hann markmiðið hafa verið að reyna að bræða saman formin tímarit og bókverk.

„Við byrjuðum á þessu nokkrir félagar fyrir þremur árum með það að markmiði að bræða þetta saman. Um leið var þetta ákveðin tilraun í þá átt að víkka út útgáfustarfsemi með því að búa til vettvang fyrir styttri texta og ekki endilega fullmótaðan. En raunin hefur svo orðið önnur og þetta hafa verið heilsteyptari og umfangsmeiri verk en við áttum von á. Það fjölgaði fljótlega innan hópsins og við það kom í ljós að það var alltaf nóg efni. Fyrsta eintakið innihélt þrjár bækur, annað fjórar og eintakið sem er að koma núna inniheldur sjö heilar bækur. Það er ekki sem verst.“

Óskar Árni Óskarsson, Ragnar Helgi Ólafsson, Oddný Eir Ólafsdóttir, Sigurlín Bjarney Gísladóttir, Halldóra Thoroddsen og Jón Karl Helgason eiga einnig verk í tímaritinu að þessu sinni auk Eiríks sem áréttar að þrátt fyrir allt verði þetta síðasta eintakið af 1005. „Það var nefnilega einhver innan hópsins sem reiknaði það út á sínum tíma að meðalfjöldi tímarita á Íslandi væri þrjú eintök. Frá þessu verður ekki vikið. Því förum við nú fram í þriðja og síðasta skiptið undir yfirskriftinni: Hér segjum við stopp. Þetta er búið.

Þrátt fyrir þessi fyrirfram ákveðnu endalok var þetta góður tími. Það hefur myndast í kringum þessa vinnu lítil verksmiðja sem hefur verið góð og það er aldrei að vita nema að við finnum okkur einhvern annan sameiginlegan vettvang þegar fram líða stundir. Það hefur nefnilega verið mjög gaman að taka hlutina í eigin hendur og vinna inn í ákveðið rými sem okkur hugnast. Það er öðruvísi en að koma með sína vinnu til síns góða forleggjara. Hvorki betra betra né verra – bara öðruvísi.“

Eiríkur, sem á að baki skáldsögur og pistla, velur nú tímaritið til þess að koma fram með sína fyrstu ljóðabók Blindur hestur. Þrátt fyrir að hafa ekki sent frá sér ljóðabók áður segir Eiríkur þó ljóðið alltaf hafa staðið sér nærri. „Já, ég var löngu byrjaður á þessu – þetta er svona sambland af eldra efni og seinni tíma skorpum. Þegar ég taldi mig vera kominn með heild þá setti ég þetta út. Það eru svona ýmsir tímar í þessum ljóðum. Mest er þetta þó eins og hjartað slær í Reykjavík 2015 en það eru líka þarna skírskotanir í tíma og rúmi.“

Eiríkur segir að það sé erfitt að tilgreina einhverja ákveðna áhrifavalda í ljóðinu. „Ég les það mikið af ljóðum og hef lengi gert að ég er eiginlega alveg gegnsósa. Ljóðlist er bara svo stór hluti af mínum lestri og ég sæki alltaf mikið í ljóðið, líka þegar ég er að vinna prósa. Það er eitthvert bætiefni í ljóðum sem ég fæ ekki annars staðar og er fyrir löngu orðið mér lífsnauðsyn.“

Á sunnudaginn verður efnt til útgáfuhófs kl. 16 í Mengi af því tilefni. Þar verður loks uppljóstrað um leyndardóminn um það hvað liggur að baki þessu óvenjulega nafni tímaritsins og því um að gera að mæta og hlýða á upplestra sem og uppljóstranir.