„Að gera í blóðið sitt“ – Getuleysi RÚV

Við hvað á að líkja virðingarstöðu, efnahagsgetu og starfsmöguleikum Ríkisútvarpsins, hins opinbera hlutafélags? Virðing þess hjá ríkisvaldinu er í lágmarki, efnahagsgetan stendur á núlli og starfsmöguleikar stórlega skertir. Sýnt er að Rás 1, sem á að vera alhliða menningarmiðill, stendur ekki undir nafni um frjósama dagskrárgerð. Þar er í senn bjargast við sífelldar endurtekningar efnis frá fyrri tíð og poppaða plötumúsík og þar tilheyrandi mærðarhjal.

Rekstrarform Ríkisútvarpsins er einhvers konar mekkanóútgáfa af eiginlegu hlutafélagi, glingur á eins manns höndum. Þótt ljótt sé að segja það – því að samlíkingin er grótesk – þá hefur Ríkisútvarpið dagað uppi sem geldingur ófrjór og getulaus. Af geldingi fæðist ekkert, hann er bara sláturfé. Útvarpið gæti vafalaust gert í blóðið sitt, ef það væri leyst upp og skuldir jafnaðar með eignasölu og næsta lítið eftir af búinu. Ýmislegt bendir til að horft sé til þess háttar slátrunar. Eða hvað merkir orðið niðurskurður? Við sveitamenn vitum að þá er átt við stórfellda slátrun.

Þessi geldingsstaða Ríkisútvarpsins hefur þróast um langt skeið. Hlutafélagsómyndin á vitaskuld stóran þátt í þessum ófrjósemisaðgerðum löggjafans og er um leið augljós birtingarmynd áhugaleysis fjárveitingarvaldsins um hag stofnunarinnar og virðingarleysis þess fyrir upphaflegu og sögulegu menningarhlutverki útvarpsins.

Þótt ég fari ekki nánar út í hverjir eiga hér hlut að máli með nöfnum og númerum, þá tekur bara hver það til sín sem hann á! Maður á mínum aldri getur varla gert meira en að segja frá því sem við honum blasir. Þótt tíminn sé hlaupinn frá okkur gamla fólkinu, þá getum við borið saman tímana tvenna og sett vonir á framtíðina um að glæða gamlar hugsjónir.

Í lokin þetta, svo ég grípi til þess litla sem eftir er af ótuktarskap í mér:

Tregur og tímgunarsnauður

er talinn hver vanaður sauður.

Þó getulaus sé

er hann gildur sem „fé“

og gerir í blóð sitt dauður.