Ákvörðunin að fara til Verona algjör Guðsgjöf

Íslenska karlalandsliðið í fótbolta hefur leik í undankeppni EM 2016 á þriðjudagskvöldið þegar liðir mætir Tyrklandi á Laugardalsvellinum. Strákarnir okkar æfðu þar í grenjandi rigningu í gær, en áður en æfingin hófst nýtti Emil Hallfreðsson tímann og prófaði nýju Boeing-flugvélasætin sem sett hafa verið upp á varamannabekkjunum.

„Ekki ætlarðu að sitja hér á þriðjudaginn?“ spyr blaðamaður Emil. „Ég ætla rétt að vona ekki. Ég vel samt ekki liðið. En vonandi ekki,“ svarar Emil léttur. Hann er spenntur fyrir því að byrja nýja undankeppni.

„Mér líst vel á þetta, en við erum í svakalega erfiðum riðli. Ef við ætlum að eiga einhvern séns á að komast áfram verðum við að eiga tíu toppleiki,“ segir Emil.

Hann viðurkennir að mikilvægt sé að byrja vel til að halda áhuga fólksins og meðbyrnum með liðinu. „Engin spurning. Ef við byrjun vel fáum við fólkið með okkur og það gefur okkur sjálfstraust. Þegar það er meiri áhugi fyrir liðinu er meiri stemning í kringum allt saman og þá er allt miklu skemmtilegra.“

Fór ekki í mínus

Síðasta undankeppni gekk frábærlega, en Ísland komst í umspil um sæti á HM í fyrsta skipti í sögunni. Þar tapaði liðið aftur á móti fyrir Króatíu sem virtist fara illa í menn, en sumir hverjir áttu erfitt uppdráttar með sínum félagsliðum eftir sorgina í Zagreb. Hvernig er að reyna að endurræsa hugann fyrir svona keppni?

„Við erum búnir að núllstilla okkur. Við áttum frábæra undankeppni síðast og þó við töpuðum á móti Króatíu þá gerðum við eitthvað sem enginn átti von á. Maður verður að líta á þetta jákvætt,“ segir Emil, sem hélt áfram sínu striki með liði sínu Verona á Ítalíu og spilaði nánast alla leiki.

„Menn hafa talað um að sumir hafi farið í mínus eftir tapið gegn Króatíu, en ég leit ekki á þetta þannig,“ segir Emil og heldur áfram:

„Ég tók þetta með mér sem meðbyr fyrir mig með mínu félagsliði. Ég leit á þetta þannig að þarna voru Íslendingar, 320.00 manna þjóð, að komast í HM-umspil. Þegar ég kom til baka til míns félagsliðs eða hitti fólk úti á götu var ég mjög stoltur af afrekinu. Nú förum við bara inn í nýja keppni með mikla jákvæðni í kringum okkur og sigur-hugarfar.“

Mikið ævintýri

Sem fyrr segir sló Emil hvergi af með Hellas Verona í ítölsku A-deildinni á síðustu leiktíð, en hann byrjaði í 30 af 38 leikjum liðsins sem var spútniklið deildarinnar sem nýliði og var lengi í Evrópubaráttu.

„Þetta var alveg ótrúlegt. Það gekk alveg frábærlega. Við vorum nýliðar í deildinni, en við þekktum vel inn á hver annan. Svo fengum við mikinn neista í Luca Toni (fyrrv. landsliðsframherja Ítalíu) sem bætti 20 mörkum við liðið. Þetta var mikið ævintýri, sérstaklega þar sem við vorum í baráttu um að komast í Evrópudeildina þar til í síðustu tveimur umferðunum,“ segir Emil, sem viðurkennir að pressan verði meiri fyrir veturinn fram undan.

„Við erum búnir að bæta við okkur góðum leikmönnum eins og Javier Saviola sem ég sá að skoraði fullt fyrir Olympiacos. Svo lítur Rafael Márquez sem við fengum líka mjög vel út. Ég horfði á HM í sumar og fannst hann svakalega góður. Það var vel gert hjá yfirmönnunum að fá hann til liðsins. Pressan verður samt meiri núna því við erum búnir að bæta við okkur þessum leikmönnum. Svo er mikill stuðningur á bak við liðið, en við erum með 25–30.000 manns á heimaleikjum. Þeir munu vilja árangur.“

Ákvörðunin guðsgjöf

Emil var búinn að spila í tvö ár – þó aðeins ríflega 20 leiki – með Reggina í A-deildinni á Ítalíu og eitt tímabil með Barnsley í B-deildinni á Englandi áður en hann tók stökkið til Verona sumarið 2010 sem var þá í C-deildinni.

Liðið er fornfrægt, varð síðast meistari í fyrsta og eina skiptið árið 1985, og ætlaði sér að komast aftur upp á meðal þeirra bestu. Verkefni var hrint í gang sem Emil bauðst að taka þátt í og hann sér ekki eftir því.

„Ég get samt viðurkennt að ekki í mínum villtustu draumum gat ég ímyndað mér að þetta myndi gerast svona hratt. Ég var bara orðinn rosalega þreyttur á umhverfinu í Reggina og vildi komast burt. Ég tók því þessa áhættu og ákvað bara að gefa allt í Verona-verkefnið. Á endanum er þetta búið að vera hálfgerð guðsgjöf fyrir mig,“ segir Emil sem nýtur lífsins svo um munar í þessari gullfallegu 265.000 manna borg í norðurhluta Ítalíu.

„Þetta er alveg rosalega skemmtilegt. Það er svo svakaleg stemning í kringum liðið, allir í borginni lifa sig svakalega inn í þetta með okkur. Maður fattar í raun ekkert áhugann fyrir enn maður kemur þarna út. Ég hef svo sannarlega ekki séð eftir þessu,“ segir Emil Hallfreðsson sáttur að lokum.