Í lautarferð með Útlendingastofnun

Það er stundum súrrealískt að skoða veröldina í kringum okkur í gegnum gleraugu íslenskra fjölmiðla.

Umræðuefnið er oftar en ekki það sama, hvernig sem fjarstýringunni er beitt, hvaða blað sem kemur inn um lúguna.

Og þegar kemur að því sem er að gerast í þessum „útlöndunum“ sem umlykja íslenska naflann, eins og til dæmis ógnvekjandi ástandið á Krímskaga, þá erum við öll hjartanlega sammála. Við kinkum kolli hvert til annars með áhyggjusvip, áður en við fáum okkur næsta bita af fréttasalatinu.

Þegar kemur að aðalréttinum, innlendu fréttunum, verðum við aftur á móti ósammála þó þar megi finna umfjöllunarefni sem varla er hægt að telja til frétta, samanber svikin loforð ríkisstjórnarinnar.

Eru það virkilega fréttir að þeir sem voru kosnir yfir okkur síðast ætla að beita öllum ráðum til að forða okkur frá lýðræðislegum kosningum um leyfi til að kíkja í Evrópusambandspakkann?

Og eru það virkilega fréttir að ríkisstjórnum hættir til að vera skítsama um hvað okkur finnst um þessi málefni sem voru svo heit rétt fyrir kosningar?

Við sem höfum hvorki völd né peninga höfum bara atkvæðaseðilinn okkar sem við notum misgáfulega og möguleikann að mótmæla á Austurvelli, sem eru reyndar góðar fréttir.

En ég nenni ekki að tala hér um Evrópusambandið, makrílveiðar, siglingar um norðurslóðir, eða hvað forsetagarmurinn missti út úr sér síðast á alþjóðlegum vettvangi.

Mig langar að tala um fólk sem hefur ekki kosningarétt, enga kennitölu og mótmælir aldrei á Austurvelli.

Mig langar að tala um útlendinga sem ekki eru túristar hér, þó sumir af þeim sem best ættu að þekkja til málaflokksins virðist halda það.

Mig langar að tala um hælisleitendur og samband þeirra við Ísland og Íslendinga.

Leiðinlegar fréttir um flóttafólk og stöðu þess hér á landi hafa slæðst um í fréttasalatinu eins og beiskar ólífur. Það er eins og við vitum ekki alveg hvernig bragðið eigi að vera og kunnum varla við að hafa skoðun á því.

Þó er okkur farið að gruna að við ættum kannski að skammast okkar. Skammast okkar fyrir hvernig Íslendingar hafa staðið að þessum málaflokki, hvað fáir fá hér hæli, að aðbúnaður hælisleitenda hér er ömurlegur, hve lengi þeir þurfa að bíða úrlausnar á sínum málum og að persónulegum upplýsingum þeirra er lekið úr sjálfu ráðuneytinu sem fer með framtíð þeirra.

Er það markmið Útlendingastofnunar að koma í veg fyrir að of margir útlendingar frá stríðshrjáðum löndum fái hér hæli? Hvergi á Norðurlöndum fá hlutfallslega jafn fáir hæli og á Íslandi. d sem fyrir okkur er bæði óljóst og „útlenskt“ og nýlega var borin fyrir okkur frétt um hælisleitanda frá Sýrlandi sem sendur var héðan til Svíþjóðar. Þegar grafist var fyrir um ástæðuna muldraði Útlendingastofnun eitthvað um hina óljósu Dyflinnarreglugerð sem hljómar eins og pingpongleikur þar sem enginn þarf að taka af skarið.

Hér er trúfrelsi og hér vildi fólk byggja mosku. Ég hélt í einfeldni minni að umburðarlyndi okkar væri slíkt að þetta þætti ekki tiltökumál. Það reyndist því miður rangt því næsta dag voru öfgaskoðunarhópar farnir að mótmæla byggingu moskunnar á ógeðfelldan máta. Það sem kom mér mest á óvart var hve mikla athygli þeir fengu frá fjölmiðlum landsins því mér fannst þeir alls ekki þess verðugir.

Við sem erum svo umburðarlynd.

Ákvarðanir eru teknar í skjóli geðþótta og lögfræðitúlkunar en mannvonska er alltaf mannvonska og ómerkilegheit eru alltaf ómerkileg.

Ég vona að þegar ég verð gamall verði hér fjölmenningarsamfélag, litríkt og spennandi þó mig gruni að þjóðarrembingsdraugar hafi verið vaktir upp eftir hrunið.

Samt trúi ég á breytingar og vonandi til hins betra í þetta sinn.