Gullhringur á sex tímum

Í dag fór ég enn einn gullhring sem leiðsögumaður. Áætlaðar voru sex klukkustundir til þess að skoða Þingvelli, Gullfoss og Geysi. Þess háttar ferðir eru seldar farþegum skemmtiferðaskipa og fólki er lofað að sjá „það besta á Íslandi sem allir verða að sjá“.

Gott og vel, þessir staðir eru athyglisverðir, ekki spurning. En hvað er verið að selja ferðamönnunum?

Til að taka það fram þá var veðrið afleitt þennan dag: Ausandi rigning allan daginn og svo bættist við rok á Gullfossi. Við ráðum auðvitað ekki við slíkt. En snúum okkur að því hvernig ég upplifði þessa dagsferð.

Á Þingvöllum er enn þá byggingasvæði við Hakið sem er búið að standa yfir allt aðalferðamannatímabilið. Rútubílstjórarnir í stöðugum vandræðum að koma bílunum sínum fyrir þannig að allir geta verið sáttir. Enn einu sinni var einstefna á útsýnisstaðnum á Hakinu þannig að fólkið þarf að ganga fram og til baka í staðinn fyrir að geta gengið hringinn.

Í rigningunni í dag var torvelt að komast fram hjá lágvöxnum Asíubúum með regnhlífarnar sínar einar að vopni móti rigningunni í kösinni.

Svo var haldið áfram í áttina að Laugarvatni. Fyrir framan okkar rútu var lengi vel bílaleigubíll sem ekið var lúshægt enda ferðamenn sennilega ekki vanir að aka á þröngum vegum í mikilli rigningu. Aldrei komust við fram úr vegna þess að stöðug umferð var á móti.

Þegar var komið á Geysissvæðið vorum við komin í 30 mínútur í mínus þannig að það varð að stytta dvölina þar um allavega korter. Við Gullfoss voru allir sáttir að fá bara 30 mínútur í roki og rigningu og við vorum heppin að vera á undan flestum rútum sem áttu eftir að koma þannig við náðum bílastæði á neðra planinu.

En það rigndi áfram eins og úr sturtu. Á leiðinni frá Gullfossi og áfram var ég alveg á nálunum vegna þess hve hryllilega lélegir vegirnir eru á fjölförnustu slóðum ferðamanna: Víða er brotið úr köntunum sökum þess að vegirnir þola ekki þunga umferð stórra bíla. Kantarnir eru einnig signir vegna þungrar umferðar þannig að hægra megin á vegunum myndast stórir pollar í mikilli úrkomu. Rútubílstjórar eru sannkallaðar hetjur að aka við slíkar aðstæður og reyna að halda áætlun og eru í stöðugum „línudansi“. Ekki er spurning um hvort heldur hvenær verður stórslys við slíkar aðstæður.

Væri ekki mál að búa til góða og örugga vegi þar sem flestir ferðamenn fara um þannig að bæði bílstjórar og leiðsögumenn þurfa ekki að óttast um líf og heilsu þeirra sem þeim er treyst fyrir?

Væri það ekki eðlilegri forgangsröð? Við viljum græða sem mest á ferðamönnunum. En þá verðum við að skapa þannig skilyrði að öryggi í umferðinni sé tryggt.

Gæluverkefnum eins og jarðgöngum, mislægum gatnamótum og óþörfum hringtorgum má kannski fresta á meðan vegakerfið á fjölsóttustu ferðamannastöðunum er í molum og beinlínis hættulegt.