Föllum frá reglum um mætingu

Í kjölfar umræðu um hátt brottfall úr framhaldsskólum á Íslandi þá langar mig að segja þetta: Föllum frá reglum um mætingu.

Mæting er ekki hvetjandi á neinn jákvæðan hátt. Þvert á móti getur hún dregið úr löngun til þess að læra eitthvað í tímum. Ég er til dæmis í ENS103. Tungumál hafa alla tíð legið frekar vel fyrir mér, og þá sérstaklega enska. Mér gekk vel í ensku í grunnskóla og fékk góða einkunn í samræmdu prófunum. Hinsvegar var mér ekki boðið upp á það að flýta fyrir og taka framhaldskólaáfanga í ensku strax í 10. bekk. Allavega þá er ég í 103 í Ensku og eins og mig grunaði þá er efnið sem ég er að læra alls ekki nýtt af nálinni. Stór hluti bókarinnar er upprifjun af unglingastigi en svo eru líka verkefni sem eru auðveld þótt maður hafi ekki lært þau áður. Þegar það er verið að byrja á nýjum kafla myndi kennarinn byrja tímann á því að fletta í gegnum meginatriðin og útskýra hvernig verkefnin eiga að vera unnin.

Staðreyndin er einfaldlega sú að á meðan kennarinn flytur efnið eru alltaf einhverjir nemendur sem vita upp á hár hvað hann ætlar að segja næst og jafnvel furða sig á hvers vegna í ósköpunum það sé verið að tala um þetta einfalda verkefni, sem margoft hefur verið kennt í grunnskóla eða maður bara einfaldlega kann fyrir. Ég er ekki að segja að „Ég“ hugsi svona í hvert skipti sem kennarinn útskýrir muninn á þolmynd og germynd, Hinsvegar þá eru nemendur sem gera það en í stað þess að fá að fara í gegnum efnið á sinn eigin hátt og á sínum hraða þá eru þeim sett ákveðin mörk sem kallast mætingarreglur. Afburðanemendur geta ekki fengið svigrúm til þess að stunda sitt nám utan kennslustofunnar og á þeim tíma sem þeim hentar- þeir þurfa að MÆTA í tíma og hlusta á kennarann fara yfir eitthvað sem þeir þekkja betur en handarbakið á sér og ef þeir gera það ekki þá eru þeir svo gott sem fallnir í áfanganum.

Frjáls mæting yrði ekki bara hagur fyrir afburðanámsmenn. Það myndi henta öllum betur að fá að ákveða hvar og hvenær hann skrifar ritgerðina sína. Hverjum er ekki sama hvort ég leysi línulega jöfnu í algebru heima hjá mér, í bílnum eða í stofu 103 ? Svo lengi sem ég klára verkið á tilsettum tíma og fæ góða einkunn- Afhverju er mér sagt að gera það í kennslustofu ? . Þeir sem vilja læra í skólastofu með kennara er að sjálfsögðu frjálst að gera það og ég er alveg viss um það að skólinn á eftir að verða mikið betri staður til þess að vera á- bæði fyrir kennara og nemendur.

Og já, ég sagði líka fyrir kennara. Það er vegna þess að með frjálsri mætingu má gera ráð fyrir því að færri nemendur sitji hverja kennslustund. Þannig skapast meiri friður og kennarinn hefur mun meiri tíma í að aðstoða þá nemendur sem það kjósa. Tímann sem tapast við að lesa upp og merkja við þá sem ekki eru mættir væri hægt að nota til þess að byrja strax að fara yfir efnið og koma nemendum í gang. Það hefur verið fjallað um hátt hlutfall nemenda sem hætta námi í framhaldsskólum á Íslandi. 870 nemendur hættu námi á þessu ári og þar af voru 270 sem hættu vegna þess að hafa “fallið” á frumstæðum hlut sem kallast mæting. Mér finnst að einkunnir og færni í hverri grein fyrir sig sé það sem skiptir öllu máli- ekki það hvort ég mæti í kennslustund sem ég fæ ekkert meira út úr heldur en ef ég einfaldlega kláraði verkefnin heima hjá mér.

       

Ég trúi því að með frjálsu mætingarkerfi verði skólinn minn að besta mögulega stað fyrir nám og lærdóm.