Þurfti að sanna nafn sitt með kirkjubókum

Fjölskyldutengsl eru aðalástæða þess að fólk breytir nafni sínu í þjóðskrá. Ungur maður þurfti að leita í kirkjubækur til að fá nafn sitt leiðrétt. Kona þurfti að láta upphafsstaf móður sinnar nægja og er ósátt við hámarksstafafjölda kerfisins.

Ólafur Steinar missti ættarnafn sitt á pappírum þegar þjóðskrá var tölvuvædd, þar sem nafnið var of langt fyrir kerfið.

„Þegar ég varð átján ára sóttist ég eftir því að fá þetta leiðrétt," segir Ólafur, sem þurfti að lokum að leita í gamlar kirkjubækur til að sýna fram á að hann hefði verið skírður upprunalega nafninu sínu. Hann var skírður Ólafur Steinar Kristjánsson Þorvaldz en ættarnafnið strokaðist út árið 1986 sökum tæknilegra annmarka þjóðskrár.

„Ég sannaði að ég er skírður þessu nafni og þeir enduðu á því að leiðrétta það, sem var vesen því seta er ekki lengur viðurkenndur stafur í íslenska stafrófinu. Ég fékk þetta í gegn að lokum og nú heita báðir strákarnir mínir nafninu og bróðir minn ætti að geta þetta ef hann drattaðist til þess eftir allt erfiðið sem ég hef gengið í gegnum," segir Ólafur á léttum nótum.

Ninna Karla Katrínardóttir bar áður nafnið Ása Ninna Katrínardóttir. „Ég notaði Ásunafnið lítið sem ekkert og það fór í raun í taugarnar á mér að hafa það þarna," segir Ninna. „Fólk greip yfirleitt fyrra nafnið og ég var því yfirleitt kölluð Ása, sem mér fannst leiðinlegt því Ninna er að mínu mati afskaplega fallegt nafn og ég fékk það í höfuðið á ömmu minni." Ninna lét því verða af breytingunni og lét í leiðinni kenna sig við stjúpföður sinn, Karl.

Sólveig Ása B. Tryggvadóttir vildi láta kenna sig við móður sína, Björgu. Hún fékk þó þau svör frá þjóðskrá að þar sem nafnið væri orðið of langt þyrfti hún að segja skilið við Ásunafnið til að passa inn í kerfið.

„Upphaflega ætlaði ég að vera Bjargar-Tryggvadóttir, en þar sem þetta varð svo mikið vesen endaði ég á einu litlu B-i," segir Sólveig. „Það er ansi fúlt að stafafjöldinn sé svona takmarkaður."