Glötuðu tækifæri til að losna við bragga

Isavia féll á tíma og missti af tækifæri til að losna við bragga sem félagið mátti rífa til að rýma fyrir vélaskemmu á Reykjavíkurflugvelli. Bragginn er nú sagður stríðsminjar. Á þeirri forsendu ætti að friða flugvöllinn sjálfan, segir talsmaður Isavia.

Byggingarfulltrúinn í Reykjavík hefur hafnað að endurnýja áður útgefið leyfi fyrir niðurrifi herbragga við hlið gamla flugturnsins í Reykjavík.

Isavia, sem rekur Reykjavíkurflugvöll, fékk fyrir nokkrum árum heimild til að rífa umræddan bragga og byggja tækjaskemmu í staðinn. Ekkert varð úr niðurrifinu þá og þegar loks átti að hefjast handa var það um seinan. „Leyfið fyrir niðurrifinu gilti aðeins í eitt ár og því þurfti að byrja umsóknarferlið upp á nýtt," útskýrir Friðþór Eydal, talsmaður Isavia.

Synjun byggingarfulltrúa nú byggir á umsögnum Húsafriðunarnefndar og borgarminjavarðar, sem kveður braggann ásamt gamla flugturninum og flugskýli 1 þar á bak við mynda heild frá hernámsárunum. Engir braggar frá þessum tíma standi nú í Reykjavík utan flugvallarsvæðisins.

„Nálægð við minjasvæði í Öskjuhlíð gerir það að verkum að þessar byggingar myndu henta vel fyrir safn og sem sýningarstaður fyrir flugminjar og sögu hernámsáranna í Reykjavík," segir í umsögn borgarminjavarðar.

Friðþór segir að ætlunin hafi verið að reisa stóra vélaskemmu á reitnum sem bragginn stendur á og þar til hliðar. „Við erum komnir með ný, fullkomin og rándýr snjóhreinsunar- og hálkueyðingartæki sem þola illa að standa úti í öllum veðrum þegar ekki er verið að nota þau. Þetta þýðir að ending tækjanna verður minni og viðhald þeirra mun kostnaðarsamara," segir Friðþór. Nú verði vélageymslunni einfaldlega fundinn annar staður.

Friðþór minnir á að forsendur synjunar á niðurrifi braggans séu tilvísun til minja frá stríðsárunum. „Þá finnst mér persónulega skjóta skökku við að ekki skuli vera gengið skrefið til fulls og flugvallarmannvirkið sjálft friðað á sömu forsendum," segir hann. Reykjavíkurflugvöllur og Keflavíkurflugvöllur séu stærstu minjar frá stríðsárunum á Íslandi.

„Þetta eru ekki minjar vegna þess að hér hafi skapast eitthvert „ástand" milli íslenskra kvenna og erlendra hermanna – sem er gjarnan það sem heitast þykir í þessari sögu, því miður – heldur vegna þess að héðan var rekin starfsemi sem átti þátt í því að bjarga tugþúsundum mannslífa á hafinu suður af Íslandi í skipalestum bæði á leiðinni til Rússlands og frá Bandaríkjunum til Bretlands," segir Friðþór Eydal.