Dómari útilokar ekki að kona hafi sjálf rifið utan af sér nærbuxur

Karlmaður var sýknaður í Héraðsdómi Suðurlands í dag með því að hafa að morgni fimmtudagsins 11. ágúst 2011, ruðst heimildarlaust inn í íbúð í fjölbýlishúsi og veist þar að barnsmóður og fyrrverandi sambýliskonu sinni.

Hann átti að hafa ýtt við henni og rifið utan af henni nærbuxur með þeim afleiðingum að hún hlaut rispu á vinstri mjöðm. Einnig átti hann að hafa hent, annars vegar GSM farsíma konunnar í gólfið og stigið á hann og hins vegar örbylgjuofni í gólfið, með þeim afleiðingum að hvort tveggja skemmdist.

Þá var hann einnig sýknaður af því að hafa síðar sama dag , í stigagangi í sama fjölbýlishúsi,  veist að sambýlismanni barnsmóður hins sýknaða þannig að hann féll aftur fyrir sig og skall með höfuðið í ofn.

Maðurinn er sýknaður af húsbroti og eignaspjöll. Í dóminu segir að það sé vegna þess að konan hafi ekki krafist þess sérstaklega að málið yrði kært. Var spiluð upptaka af samskiptum konunnar og réttargæslumanns við lögregluna. Í dómsorði segir orðrétt um þessi samskipti:

Undir lok yfirheyrslu segir lögreglumaðurinn við vitnið B. „En þú leggur fram kæru á hendur A fyrir skemmdarverk“. Vitnið grípur fram í og segir, „að skemma hurðina, brotið“. Lögreglumaðurinn segir þá, „húsbrot, ráðast inn á heimilið þitt“. Vitnið grípur aftur fram í og segir, „já mér finnst þetta allt of langt gengið…“ Í framhaldi af því segir lögreglumaðurinn. „Ég ætla, ég líka, að kynna þér þarna bótakröfurétt,  þú átt rétt á að leggja fram bótakröfu af því þú hefur orðið fyrir tjóni þannig á ég ekki að bara að bóka það bara“ og virðist lögreglumaðurinn beina orðum sínum að tilnefndum réttargæslumanni sem svarar, „jú, hún áskilur sér rétt til að krefja hann um bætur fyrir það tjón sem hann hefur valdið.“

Út frá þessum samskiptum komst dómarinn að þeirri niðurstöðu að konan hefði ekki krafist þess að maðurinn yrði kærður fyrir þennan ákærulið.

Um árásina á konuna kemur fram í dómsorði: „Brotaþoli lýsti atvikum þannig að ákærði hafi ýtt við henni, rifið í nærbuxur hennar og hrópað að henni.  Vitnið Guðrún Eiríksdóttir læknir bar fyrir dómi að áverki á vinstri mjöðm brotaþola hafi verið lítil grunn rispa á yfirborðinu án blæðingar, líkt og skráma eftir nögl eða núning og hafi áverkinn ekki kallað á aðhlynningu að neinu tagi. Málatilbúnaður ákæruvaldsins verður ekki skilinn á annan hátt en þann að brotaþoli hafi fengið umræddan áverka á vinstri mjöðm við það að ákærði reif utan af henni nærbuxurnar og vísað var til þess að nærbuxurnar, sem lágu frammi í málinu og brotaþoli staðfesti að væru sínar, hafi legið rifnar á gólfi íbúðarinnar þegar lögregla kom á vettvang stuttu síðar. Fyrir liggur að umræddur áverki var óverulegur og þess eðlis að ekki er útilokað að hann hafi myndast fyrir tilstilli brotaþola sjálfs.“

Dómari útilokaði því ekki að konan hefði sjálf rifið af sér nærbuxurnar og hlotið þannig skrámu, auk þess sem fram kemur í dóminum að „verulega ber á milli framburðar ákærða og brotaþola sem í umrætt sinn voru ein í íbúðinni“. Þar af leiðandi var maðurinn sýknaður.

Eins var maðurinn sýknaður af því að hafa veitt sambýliskonu mannsins áverka, þar sem engin vitni voru af átökum mannanna.

Fyrir áhugasama má finna dóminn hér.