Fiskurinn verður alltaf veiddur!

Mikið ofboðslega er maður orðinn leiður á kveinstöfum útgerðarmanna þessa dagana við að verja arðinn sinn. Þeir hika ekki við að beita fyrir sig sjómönnum, landverkafólki, þjónustuaðilum sjávarútvegsins og jafnvel barnakennurum. Það vakti athygli um daginn hversu mjög skuldsett mörg útgerðarfyrirtæki eru og hve stór hluti kvótans er veðsettur útlendingum. Skiptir öllu máli hver veiðir fiskinn? Halda menn að fiskurinn fái að synda óáreittur um íslenska lögsögu þótt stóru útgerðarfyrirtækin taki hann ekki. Staðsetning landsins og miðanna gerir það að verkum að það verður alltaf hagkvæmast og verðmætast að verka fiskinn á Íslandi. Skiptir höfuðmáli hver landar fiskinum?

Fólk úti á landi er meira eða minna bundið átthagafjötrum. Mörg smærri bæjarfélög hafa misst mikinn kvóta og miklar tekjur með þessu kvótafyrirkomulagi. Mér finnst það vera skylda stjórnvalda að skila einhverju af kvótanum aftur til byggðarlaganna. Þótt það sé ekki endilega þjóhagslega hagvæmasti kosturinn. Einhverjir pottar eru því nauðsynlegir. Stærð þeirra ætti að vera samkomulag en ekki tilvist.

Útgerðarmenn ættu að geta endurnýjað skip og tæki vegna þess að það fellur undir rekstur fyrirtækjanna og minnkar arðinn væntanlega sem lækkar veiðigjaldið.

Stórútgerðarmennirnir verða bara að læra að lifa af minni arði eða tekjum eins og við hin. Að minnsta kosti þeir sem hafa ekki þegar skráð stóran hluta einkaneyslunnar á fyrirtækið.

Íslenska aðferðinÍslendingar hafa eftir hrun fylgst með falli hvers stórfyrirtækisins á fætur öðru. Dag eftir dag berast fréttir af því að eftir endurskipulagningu og skuldaniðurfellingar komi fyrri eigendur á einn eða annan hátt aftur að fyrirtækjunum. Nú síðast þeir Bakkavararbræður. Menn eru farnir að tala um íslensku leiðina í þessum „skuldaleiðréttingum“. Væri það ekki ágætt fyrir skuldsettustu útgerðarfyrirtækin að fara í „endurskipulagningu“, losna við skuldir og koma þeim yfir á banka og almenning eins og gert hefur verið að undanförnu. Þá losnaði kannski eitthvað um veðsetningu kvótans til útlendinganna. Bankarnir og ríkið fengju hann og endurúthlutuðu. Haldið þið virkilega að himin og jörð farist þó það séu ekki Samherji, Eskja eða Þorbjörninn sem borgi ykkur launin heldur einhver ný fyrirtæki (kannski á gömlum grunni). Það verður sama þörf fyrir þjónustu við flotann.

Stjórnarþingmenn eiga heiður skilinn fyrir að taka slaginn og fleiri þingmenn munu styðja málin. Þetta er ekki landsbyggðarskattur heldur nokkur leiðrétting á hræðilegri þróun síðustu áratuga. Íbúar á suðvesturhorninu munu örugglega fagna tækifæri til að laga ranglætið í þjóðaratkvæðagreiðslu ef til þess kemur.