Öflugt sameinað sveitarfélag Kristinn Guðlaugsson skrifar 18. október 2012 06:00 Laugardaginn 20. október ganga íbúar Álftaness og Garðabæjar til kosninga um sameiningu sveitarfélaganna. Þetta er lokahnykkur á ferli sem hófst í júní 2010 þegar bæjarstjórnir beggja sveitarfélaganna samþykktu að hefja formlegar viðræður um mögulega sameiningu sveitarfélaganna. Frá því þessi samþykkt var gerð hefur verið haldinn fjöldi funda í sameiningarnefnd sveitarfélaganna. Fyrir liggur úttekt fagaðila, m.a. er lýtur að þörf á viðhaldi eigna sveitarfélaganna og uppbyggingu stjórnkerfisins. Það veigamesta er þó úttekt á fjárhagsstöðu sveitarfélaganna.Öflugt sameinað sveitarfélag Þegar horft er fram á veg verður til öflugt, sameinað sveitarfélag sem áfram getur veitt íbúum afburðaþjónustu. Sveitarfélag með sterka eiginfjárstöðu og bolmagn til að takast á við nýframkvæmdir á ýmsum sviðum. Í áætlunum er gert ráð fyrir að rekstrarafgangur sameiginlegs sveitarfélags aukist ár frá ári næstu fimm árin. Íbúar í sameinuðu sveitarfélagi verða tæplega 14.000 og allar forsendur fyrir hendi til að þeim fari fjölgandi á næstu árum. Nýtt, sameinað sveitarfélag mun standa sterkar að vígi í hagsmunagæslu fyrir íbúana, bæði gagnvart ríkisvaldinu og eins á meðal sveitarfélaganna á höfuðborgarsvæðinu.Horft til framtíðar Í sameiginlegri bókun bæjarstjórna beggja sveitarfélaganna í júní sl. segir m.a. að „menningarlega, skipulagslega og rekstrarlega sé það hagkvæmur kostur að sveitarfélögin verði sameinuð“. Þess vegna hvet ég íbúa Álftaness og Garðabæjar að horfa til framtíðar og segja já í sameiningarkosningunum þann 20. október. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson Skoðun Skoðun Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson skrifar Skoðun Bjórinn sem slapp við suðurferðina Elís Pétur Elísson skrifar Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen skrifar Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson skrifar Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason skrifar Skoðun Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Að tala um dauðann er að tala um lífið Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Sjá meira
Laugardaginn 20. október ganga íbúar Álftaness og Garðabæjar til kosninga um sameiningu sveitarfélaganna. Þetta er lokahnykkur á ferli sem hófst í júní 2010 þegar bæjarstjórnir beggja sveitarfélaganna samþykktu að hefja formlegar viðræður um mögulega sameiningu sveitarfélaganna. Frá því þessi samþykkt var gerð hefur verið haldinn fjöldi funda í sameiningarnefnd sveitarfélaganna. Fyrir liggur úttekt fagaðila, m.a. er lýtur að þörf á viðhaldi eigna sveitarfélaganna og uppbyggingu stjórnkerfisins. Það veigamesta er þó úttekt á fjárhagsstöðu sveitarfélaganna.Öflugt sameinað sveitarfélag Þegar horft er fram á veg verður til öflugt, sameinað sveitarfélag sem áfram getur veitt íbúum afburðaþjónustu. Sveitarfélag með sterka eiginfjárstöðu og bolmagn til að takast á við nýframkvæmdir á ýmsum sviðum. Í áætlunum er gert ráð fyrir að rekstrarafgangur sameiginlegs sveitarfélags aukist ár frá ári næstu fimm árin. Íbúar í sameinuðu sveitarfélagi verða tæplega 14.000 og allar forsendur fyrir hendi til að þeim fari fjölgandi á næstu árum. Nýtt, sameinað sveitarfélag mun standa sterkar að vígi í hagsmunagæslu fyrir íbúana, bæði gagnvart ríkisvaldinu og eins á meðal sveitarfélaganna á höfuðborgarsvæðinu.Horft til framtíðar Í sameiginlegri bókun bæjarstjórna beggja sveitarfélaganna í júní sl. segir m.a. að „menningarlega, skipulagslega og rekstrarlega sé það hagkvæmur kostur að sveitarfélögin verði sameinuð“. Þess vegna hvet ég íbúa Álftaness og Garðabæjar að horfa til framtíðar og segja já í sameiningarkosningunum þann 20. október.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar