"Ég vil ekki deyja lengur, ég vil lifa"

Ung kona sem reyndi endurtekið að fremja sjálfsmorð segist ekki vilja deyja lengur, og að það sé gott að finna aftur lífslöngunina. Tveir til þrír Íslendingar fremja sjálfsvíg í hverjum mánuði.

Óvenjuleg sjón blasti við á Austurvelli í morgun þar sem aðstandendur fólks sem fallið hefur fyrir eigin hendi var búið að reisa fjörutíu krossa, einn fyrir hvern þann sem fyrirfór sér á síðasta ári.

Í tilefni af alþjóðlegum degi forvarna gegn sjálfsvígum boðuðu aðstandendur og fagfólk síðan til málþings. Meðal þeirra sem þar tóku til máls er ung kona sem talaði af reynslu.

„Það þarf að opna þessa umræðu mikið, það þarf að sýna að það er allt í lagi að tala um þessa hluti. Það er allt í lagi að koma út úr skápnum með sín veikindi. Það er betra að ræða þetta heldur en að sitja heima og þjást í einrúmi."

Í dag opnaði Sigrún Halla Tryggvadóttir sig í fyrsta sinn opinberlega um þá depurð sem hún upplifði daglega og hún vill koma því til þeirra sem sjá ekki út úr myrkrinu, að það er alltaf von.

„Mér fannst ég bara vera vonlaus, og hafði tilgangsleysistilfinningu fyrir mínu lífi, að ég þjónaði engum tilgangi."

Þú gerðir raunverulega tilraun til að fremja sjálfsmorð?

„Já, ég gerði það, nokkrar."

En nú hefur þetta snúist við hjá þér og framtíðin er björt?

„Já, við vonum það, að hún sé björt. Ég er í bata, miklum og mjög góðum bata og er byrjuð að taka þátt í lífinu aftur. Það sem ég segi yfirleitt alltaf er að: Ég vil ekki deyja lengur, ég vil lifa. Það er mjög gott, það er rosalega gott að finna það."