Ráðstjórn svartrar náttúruhyggju

„Allsstaðar finnum við þau fræ sem af mun spretta það illgresi sem fyrr eða síðar mun steypa menningu vorri í glötun ..... Ein öflugasta grundvallarreglan í stjórnun náttúrunnar felst í innri aðskilnaði tegunda allra lífvera á þessari jörð.“

Adolf Hitler, 1943

Vofa þjóðlegrar náttúruhyggju, sem áður dormaði í þröngum sellum líffræðinga, gengur ljósum logum í brothættu samfélagi eftir hrun hins íslenska efnahagsundurs. Það er vel þekkt í veraldarsögunni að eftir áföll og niðurlægingu þjóðríkja eiga slík öfga öfl hljómgrunn. Verða „ágeng“ og komast þegar verst lætur til valda og áhrifa.

Á ysta væng stjórnmálana leikur andi þjóðrembuskotinnar hrísvandarhyggju lausum hala. Svífur um loftið, líkt og eiturský frá eiturefnaframleiðandanum Monsanto, sem talinn er vera helsti bakhjarl öfgafullra hjávísinda sem hæst gala um framandi ágengar tegundir. Upplýsandi grein um þessi furðuvísindi  eftir dr. Aðalstein Sigurgeirsson má lesa hér á síðunni skog.is (grein sem ætti að vera skyldulesning í öllum framhaldsskólum landsins).

Öll þekkjum við vænisjúka umræðu um vondu útlendingana sem vilja ræna okkur störfum og þjóðlegri menningu og sölsa undir sig auðlindir landsins. Samsæri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og Evrópusambandsins. Bláu hættuna frá Alaska og aðrar „framandi ágengar tegundir“ og þá „gríðarlegu ógn sem líffræðilegum fjölbreytileika stafar af framandi tegundum“.

Líffræðileg fjölbreytileikasella ríkisins, sem áður samanstóð af áhrifalitlum líffræðingum, skriffinnum og uppgjafa sófakommum, hefur nú slegið upp tjaldbúðum í Umhverfisráðuneytinu og fengið allan frið heimsins og fullt af lögfræðingum til að koma fordómum sínum í lagatæknilegan búning. Eftir mikið pukur lagði nefndin, sem núverandi umhverfisráðherra skipaði haustið 2009 til að gera heildar endurskoðun á náttúruverndarlögum, fram til kynningar yfir jólahátíðarnar, fullbúið frumvarp til breytinga á lögum um náttúruvernd.

Til landauðnar horfði ef ekki yrði þegar í stað lagt blátt bann við innflutningi og dreifingu á „lifandi framandi lífverum“. Svo mikið lá á að ekki vannst tími til að fara í heildarendurskoðun eins og nefndinni hafði verið sagt að gera í skipunarbréfi ráðherra. Það skorti að sögn sárlega skýra og ótvíræða lagaheimild fyrir stormsveit andgræðslu ráðstjórnarinnar, til þess að ráðast inn á eignarlönd manna og eyða vágestum eins og alaskaösp, sitkagreni, stafafuru, rauðgreni, rússalerki og fleiri „framandi ágengum tegundum“ sem Náttúrufræðistofnun hefur illan  bifur á og álítur að ógnað gæti „líffræðilegum fjölbreytileika“.

Landslag ofbeitar, rányrkju og líffábreytni, þúsund ár, góðan daginn. Skuggaráðherra galinna grasista vill tryggja að hin íslenska, staðfærða útgáfa af  „hinni endanlegu lausn“ fái stoð í náttúruverndarlögum. Tilraun umhverfisráðherra til að klæða plottið í lýðræðislegan búning í Fréttablaðinu nú um helgina er aðeins enn einn blekkingaleikurinn og yfirklór.

Af vinnubrögðum umhverfisráðherra í lúpínumálinu má læra að ekki stendur til að taka tillit til málefnalegra athugasemda þeirra sem eru þess faglega og fræðilega megnugir að standa í lappirnar gegn ofstæki ráðherrans. Þar lagðist lúpínustofnunin lágt líkt og laminn rakki. Stóð að makalausri skýrslu með Náttúrufræðistofnun. Skýrslu sem stenst engar kröfur um fagmennsku, hvað þá vísindaleg vinnubrögð. Gerðist síðan verktaki hjá ráðherra við eiturúðun með stórvirkum vinnuvélum í náttúru Íslands og framdi þar með brot á eigin lögum (nr. 17/1965).

Svört náttúruvernd af þessu tagi, studd með valdníðslu ráðherra, vinnur málstað umverfismála mun meira tjón en málstað skógræktar og er á góðri leið með að eyðileggja umhverfissamtök og málstað sem átti mjög undir högg að sækja fyrir. Það er gott að  umhverfisráðherra er ekki dóms- og menntamálaráðherra, þá væri tími rannsóknarréttar og bókabrenna runninn upp á Íslandi.

Þótt illa ári í umhverfismálum þessa stundina er höfundur þessar greinar fullur bjartsýni á alþjóðlegu ári skóga. Þessi stefna Svandísar Svavarsdóttur eða skuggaráðherra hennar var aldrei lögð fyrir kjósendur og á sér ekki hljómgrunn utan raða nokkurra sérlundaðra, veruleikafirrtra, dasaða skriffinnsku jálka á ríkisstofnunum. Þessi ólög verða aldrei samþykkt og fara á spjöld sögunnar sem víti til varnaðar.

Þess í stað skal skipa nýja og víðsýnni nefnd, sem vinna skal fyrir opnum tjöldum, við endurskoðun á náttúrverndarlögum og framtíðar stefnu í náttúrverndarmálum. Það er engin vá fyrir dyrum (nema þá af völdum sellunnar svörtu) né landauðn í þeim skilningi, að ekki sé tími til að taka lýðræðislega umræðu um ný náttúrverndarlög.

Sýnt hefur verið fram á að það er hægt að snúa gjaldþrota og blæðandi gróðurauðlindum landsins, til framlegðar á ný. Í fyrsta skipti frá landnámi fara gróðurauðlindir landsins og líffjölbreytni vaxandi fyrir beinan ásetning manna. Það er þó ekki núverandi umhverfisráðherra að þakka heldur þrotlausu starfi skógræktar- og landverndarfólks sem lengi voru rödd hrópandans í eyðimörkinni en fengu vaxandi stuðning ráðamanna þjóðarinnar þar til núverandi umhverfisráðherra kom til skjalanna.

Baráttan gegn ólögum og stjórnarháttum umhverfisráðherra er baráttan fyrir bættum þjóðarhag. „Látum þúsund blóm blómstra“. Því eins og skáldið sagði, „menningin vex í lundi nýrra skóga“.

Við skulum rokka gegn (g)rasisma og hrísvandarhyggju, á Jónsmessu í blómahafinu (óræktinni) undir hlíðum Esjunnar.