Skóli án aðgreiningar?

Ég hef sérstakan áhuga á 9. grein samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks sem fjallar um aðgengi og ferlimál. Um aðgengi fatlaðs fólks að byggingum og að allt sem hindri aðgengi þurfi að taka í burtu. Ég hef pælt mikið í aðgengi að opinberum byggingum og gert nokkrar kannanir.

 

Fyrir stuttu fór ég á ráðstefnuna Skóli án aðgreiningar. Hún var haldin í Skriðu, nýjum sal og nýbyggingu við HÍ í Stakkahlíð. Ég fór með vinum mínum í sendiherranáminu hjá Fjölmennt. Það er ekki ætlunin að fjalla um ráðstefnuna heldur aðgengið að henni. Þar mætti ég mörgum hindrunum.

 

Ég gat ekki verið samferða vinum mínum sem ég var með inn í salinn og ekki heldur setið með þeim. Það var skelfilegt og einmanalegt að þurfa að sitja ein.

Ég þurfti að nota annan inngang en aðrir í salinn. Lyftan sem ég tók á neðri hæðina var í lagi. Leiðin að Skriðu var löng og þröng. Engar merkingar. Fyrst þurfti ég að biðja um lykla að hurð til þess að komast í nýja ráðstefnusalinn. Ég þurfti að fara í gegnum bókasafn. Í leiðinni þurfti að færa til stóla.

 

Skrifborðsstólar og myndvarpar, töflur og fleira voru hindrun á gangi sem ég þurfti að fara eftir til þess að komast í Skriðu.

 

Á leiðinni út úr Skriðu rak ég fótinn í flygil og meiddi mig. Ég var öskuill á leiðinni út úr háskólanum. Hann er ekki byggður fyrir fólk í hjólastólum.

Af hverju er enn þá verið að byggja svona byggingar sem brjóta í bága við byggingareglugerðir og mannréttindi? Mig langar ekki til að lenda í svona aðstæðum aftur.

 

Það er mjög kaldhæðnislegt að ræða skóla án aðgreiningar í nýrri byggingu sem gerir ekki ráð fyrir fólki í hjólastólum.

 

Því miður eru til mörg verri dæmi en Skriða um opinberar byggingar þar sem aðgengismál eru ekki í lagi fyrir fólk í hjólastól.